Sa Pagtatapos ng Araling ito, ang mag-aaral ay dapat:

(1) Nauunawaan na ang termino sa Lumang Tipang “perpekto” na tumutukoy sa isang pusong hindi nag-aalinlangan.

(2) Makita ang espiritual na panganib ng isang pusong nag aalinlangan.

(3) Sumuko na walang pasubaling "Oo" sa Diyos.

(4) Kabisaduhin ang Mga Awit 86:11-12.

Ang bayan ng Israel ay handa nang pumasok sa Canaan. Dinala sila ng Diyos sa disyerto, at sila ay isang maikling paglalakbay na lamang mula sa Lupang Pangako. Nagpadala si Moises ng 12 espiya upang pag-aralan ang lupain. Pagkaraan ng 40 araw, ang mga tiktik ay bumalik na may magagandang ubas at mga ulat ng mga kahanga-hangang bagay sa Canaan. Ngunit, sinabi nila, ang mga Cananeo ay malalakas at nakatira sa malalaking lungsod. Tila kami tulad ng mga grasshoppers sa tabi nila!

Tanging dalawang espiya, sina Josue at Caleb, ay naniniwala sa pangako ng Diyos na tagumpay. Sinabi ni Caleb, “Ating akyatin agad at sakupin sapagkat kayang kaya nating lupigin iyon.” (Mga Bilang 13:30). Nakita ni Josue at Caleb ang kaparehong lupain ng iba pang mga espiya. Nakita nila ang mga lunsod na may malalaking pader. Nakita nila ang mahusay na mga mandirigma.

Ngunit nakita ni Josue at Caleb ang isang bagay na hindi nakikita ng iba pang mga espiya - nakita nila na ang Diyos na nagdala ng Israel mula sa Ehipto ay dadalhin ang Israel sa Canaan. Nakita nila na ang Diyos na nagwawasak ng hukbo ni Paraon ay sisira ang mga pader ng Jericho. Nakita nila na ang Diyos ni Abraham ay ang Diyos ni Moises. Sinabi ng Diyos na si Caleb ay “siya’y nagtaglay ng ibang espiritu at sumunod nang lubos sa akin” (Mga Bilang 14:24).

Dahil hindi sila naniwala sa kanya, hinatulan ng Diyos ang matatandang henerasyon na mamatay sa ilang. Pagkaraan ng apatnapung taon, pumasok ang Israel sa Canaan, at oras na hatiin ang lupain. Si Caleb ay mahigit 80 taong gulang. Sinabi niya kay Josue, “Gayunma’y malakas pa ako hanggang sa araw na ito na gaya ng araw na suguin ako ni Moises .... Kaya ibigay mo ngayon sa akin ang bundok na ito.” Oo, may mga malakas na lungsod at makapangyarihang mga mandirigma. Ngunit may pagtitiwala si Caleb sa mga pangako ng Diyos. “Maitataboy ko sila na gaya ng sinabi ng Panginoon.” (Josue 14:11-12).

Ano ang ibinigay ni Caleb sa gayong pagtitiwala? Isang di-ganap na puso. Sinabi ni Caleb, “ako’y lubos na sumunod sa Panginoon kong Diyos.” (Josue 14:8). Nagtiwala si Caleb sa Diyos nang buong puso niya. Si Caleb ay isang lalaki na may pusong hindi nag-aalinlangan.

Ang Mga Aklat ng Kasaysayan sa Biblia[1] ay nagsasabi ng malubhang kabiguan ng Israel na tuparin ang pagkatawag ng Diyos sa kanyang bayan. Ipinapakita ng Mga Aklat ng Kasaysayan kung paano gumala-gala ang Israel mula sa plano ng Diyos. Ang Israel ay tinawag upang kumatawan sa Diyos sa ibang mga bansa. Sa halip, bumaling siya sa mga huwad na diyos. Dahil sa kanyang kabiguan, ang Israel ay natalo at dinala sa pagkatapon. Ang kanyang kaluwalhatian ay naging kahihiyan.

Kasama ang mga trahedyang larawan ng kawalang-katapatan, ipinakikita ng Pangkasaysayang mga Libro ring ito ang mga banal na taong matapat na naglingkod sa Diyos. Bagaman marami sa Israel ang hindi tapat sa Diyos (Mga Hukom), isang kabataang biyuda na Moabita ay tapat (Ruth). Kahit na sa pagkatapon (2 Mga Hari), isang batang babaeng Judio ang sumunod sa tawag ng Diyos at iniligtas ang kanyang mga kababayan (Esther). Sinunod ng mga taong ito ang Diyos nang buong puso nila. Sila ay banal sa kahulugan na sila ay lubusang naglaan ng buhay sa Dios.

Itinuturo ng Mga Makasaysayan na Aklat na dapat maging banal ang ibig sabihin ng paglilingkod sa Diyos na may kumpetensyang katapatan. Ang kabanalan ay hindi nangangahulugang perpektong pagganap. Ang ibig sabihin ng kabanalan ay upang maglingkod sa Diyos na may di-ganap na puso.

Ang mas lumang mga pagsasalin sa Ingles ng Lumang Tipan ay gumamit ng salitang “perpekto” upang isalin ang salitang Hebreo na shalem. Ang Shalem ay may ideya na “maging ganap.” Upang maging perpekto ay maging kumpleto. Upang maging banal ay nangangahulugang ganap na pag-aari sa Diyos.

Ang Shalem ay may kaugnayan sa salitang Hebreo para sa kapayapaan, shalom. Upang maging perpekto sa harap ng Diyos ay nangangahulugan na magkaroon ng kapayapaan sa kanya (“tapat nawa ang inyong puso sa Panginoon nating Diyos” 1 Mga Hari 8:61). Ang magkaroon ng isang “sakdal na puso” ay magkaroon ng puso na kumpleto o hindi nahahati, isang puso na may isang katapatan lamang. Tingnan natin ang ilang mga halimbawa ng salitang perpekto o hindi nahahati sa Mga Aklat ng Kasaysayan.

Ang isang Hukbo na may Hindi Nag-aalinlangang Layunin

Matapos mamatay si Saul, pinutungan ng mga tribo sa hilaga si Isboset bilang hari habang sinundan ni Juda si David. May dalawang taon na digmaang sibil kung saan pinamunuan ni David ang Juda laban sa mga tribo sa hilaga. Pagkaraan ng dalawang taon, pinatay si Isboset ng kanyang sariling mga kapitan. Nagkakaisa ang hukbo sa korona kay David bilang hari sa buong Israel. Ang bansa ngayon ay nagkakaisa sa ilalim ng isang hari.

Lahat ng mga ito, mga mandirigmang handa sa pakikipaglaban, ay pumunta sa Hebron na may buong layunin na gawing hari si David sa buong Israel. Gayundin, ang iba pa sa Israel ay nagkaisa na gawing hari si David. (1 Cronica 12:38).

Ang hukbo “ay dumating sa Hebron na may buong puso (shalem) upang gawing hari si David.” Ang mas lumang mga pagsasalin ay gumagamit ng pariralang “may isang perpektong puso (KJV). Ang “Perpekto” ay hindi nangangahulugan na walang sinuman sa hukbo ang nagkasala. Nangangahulugan ito na ang bansa ay “ganap na tapat” kay David. Nagkakaisa sila sa ilalim ng isang hari. Sa talatang ito, ang shalem ay hindi isang relihiyosong termino; ito ay isang pampulitikang termino. Ang ibig sabihin ni Shalem ay magkaroon ng hindi nahahating katapatan sa hari.

Isang Altar na may mga Hindi Tapyas na mga Bato

Nang dumating ang Israel sa Lupang Pangako, nagtayo si Josue ng altar sa Bundok Ebal. Itinayo ni Josue ang altar “na isang dambanang mula sa hindi tinapyasang (shalem) mga bato at hindi ginamitan ng kagamitang bakal ng sinumang tao.” (Josue 8:31). Ang “Hindi Tinapyasang” ay ang parehong salita bilang “buo” o “perpekto.” Ang pagiging shalem ay dapat na hindi nahahati.

Isang Pusong Hindi Nag-aalinlangan

Sa pagtatalaga ng Templo, tinawag ni Solomon ang bayan ng Israel upang maglingkod sa Diyos na may di-nahahating puso.

“Kaya’t maging tapat (shalem) nawa ang inyong puso sa Panginoon nating Diyos, na lumakad sa kanyang mga tuntunin, at sundin ang kanyang mga utos, gaya sa araw na ito. (1 Mga Hari 8:61).

Ito ang parehong salita na ginamit upang ilarawan ang nagkakaisang hukbo sa ilalim ni David. Ito ay ang parehong salita na ginagamit upang ilarawan ang hindi tinapyas na mga bato. Tinawag ni Solomon ang Israel sa di-nahahating katapatan sa Diyos. Kung taglay ng bayan ng Israel ang di-nahahating puso, sila ay “lalakad sa kanyang mga batas at susundin ang kanyang mga utos.” Ang isang taong may di-nahahating puso ay buong pusong sumusunod sa Diyos.

Ang kasaysayan ng mga hari ng Israel ay nagpapakita na ang Diyos ay tumatawag sa kanyang mga tao upang paglingkuran siya na may pusong walang pag-aalinlangan. Hinahanap ng Diyos ang mga banal na tao. Hinahanap ng Diyos ang mga pusong walang pag-aalinlangan.

Si Haring Solomon: Isang Nag-alinlangang Puso

Sa pagtatalaga ng Templo, tinawag ni Solomon ang Israel upang maglingkod sa Diyos na may di-nahahating puso. Nakalulungkot, hindi sinunod ni Solomon ang sarili niyang payo. “Sapagkat nang si Solomon ay matanda na, iniligaw ng kanyang mga asawa ang kanyang puso sa ibang mga diyos, at ang kanyang puso ay hindi naging lubos na tapat (shalem) sa Panginoon niyang Diyos, gaya ng puso ni David na kanyang ama.” (1 Mga Hari 11:4).

Ang puso ni Solomon ay nahati. Nais niyang sumamba sa Diyos ng Israel habang sumasamba sa ibang mga Diyos. Hindi ka maaaring maging tapat kay Jehova at sa ibang mga Diyos. Hindi sinasabi ng may-akda ng 1 Mga Hari na inabandona ni Solomon ang pagsamba kay Jehova. Nagpatuloy si Solomon sa paghahandog ng mga hain sa Templo, ngunit nahati ang kanyang puso. Sinikap niyang maglingkod sa Diyos na may hating puso.

Si Haring David: Isang Pusong Hindi Nag-aalinlangan

Sa 1 Hari 11:4, mababasa natin ang pananaw ng Diyos sa mga puso nina David at Solomon. Ang puso ni David ay hindi nahahati. Ang puso ni Solomon ay nahati. Mula sa pananaw ng tao, maaari nating isaalang-alang ang pangangalunya at pagpatay ni David na mas malala kaysa sa pagtalikod ni Solomon. Bakit sinasabi ng manunulat ng Mga Hari na ang puso ni David ay “lubos na totoo” sa Panginoon?

Ang pagkakaiba ay ang tugon ni David sa kasalanan. Nang harapin ng propeta si David, agad na nagsisi si David. Hindi ipinagtanggol ni David ang kanyang sarili. Sa halip, ipinahayag niya sa Diyos, “Laban sa iyo, sa iyo lamang ako nagkasala, at nakagawa ng kasamaan sa iyong paningin.” Naglingkod si David sa Diyos na may di-nahahating puso. Ang kanyang puso ay shalem. Ang kanyang puso ay hindi nahahati.

Ipinakikita ng Mga Awit 86 ang kagutuman ni David sa isang di-nahahating puso. Sa Mga Awit 86, si David ay nanalangin para sa pagpapalaya mula sa mga kaaway na nagsisikap na patayin siya. Sa gitna ng panalanging ito, ang sigaw ni David, “Ilakip mo ang aking puso upang matakot sa iyong pangalan.” (Mga Awit 86:11). Si David ay nananalangin para sa isang di-nag-aalinlangang puso. Hinahangad ni David na maglingkod sa Diyos nang may sakdal na puso.

Si Haring Asa: Isang Nag-aalinlangang Puso

Si Asa ay naluklok sa trono ng Juda sa 910 B.C. Siya ay nakatalaga kay Jehova; sinira niya ang mga altar sa mga huwad na Diyos; sinira niya ang mga mataas na dako na ginamit para sa pagsamba sa mga diyos-diyosan. Nang salakayin ng taga-Etiopiang heneral na si Zera ang Juda ng isang malaking hukbo, si Asa ay humiling sa Diyos para sa pagpapalaya:

Panginoon, walang iba liban sa iyo na makakatulong, sa pagitan ng malakas at ng mahina. Tulungan mo kami, O Panginoon naming Diyos, sapagkat kami ay nananalig sa iyo, at sa iyong pangalan ay pumarito kami laban sa karamihang ito. O Panginoon, ikaw ang aming Diyos; huwag mong papagtagumpayin ang tao laban sa iyo. (2 Mga Cronica 14:11).

Sinagot ng Diyos ang panalangin ni Asa. “Kaya’t ginapi ng Panginoon ang mga taga-Etiopia sa harapan ni Asa at sa harapan ng Juda” (2 Mga Cronica 14:12). Nagtiwala nang lubos si Asa sa Diyos, at binigyan siya ng Diyos ng malaking tagumpay.

Dalawampung taon ang lumipas, at hinarap ni Asa ang isang bagong pagsubok. Sa pagkakataong ito, nagbanta si Baasha, ang hari ng mga tribo sa hilaga, sa Juda. Sa kanyang takot, nagpasya si Asa na bumuo ng isang alyansang pangmilitar sa ibang bansa. Lumagda siya ng kasunduan kay Ben-Hadad, ang pinuno ng Syria. Sa halip na magtiwala sa Diyos lamang, nagtiwala si Asa sa isang paganong pinuno.

Bilang tugon, ipinaalaala ni Propeta Hanani kay Asa ang kanyang nakaraang tagumpay laban sa malaking hukbo ng mga Etiope. Pinaalalahanan niya si Asa na nang “Ikaw ay umasa sa Panginoon, kanyang ibinigay sila sa iyong kamay” Bakit ginawa ito ng Diyos? Sapagkat “ang mga mata ng Panginoon ay nagpaparoo’t parito sa palibot ng buong lupa, upang ipakita ang kanyang kapangyarihan alang-alang sa kanila na ang mga puso ay tapat sa kanya.” (2 Mga Cronica 16:8-9).

Nang lubos na nagtiwala si Asa sa Diyos, binigyan siya ng Diyos ng malaking tagumpay. Ngunit ngayon ay umaasa si Asa sa isang pinuno ng Siria. Sapagkat hindi na pinagkakatiwalaan ni Asa ang Diyos lamang, hindi na siya ililigtas ng Diyos mula sa panganib. Binabalaan ni Hanani na magkakaroon ng mga digmaan si Asa sa kabuuan ng kanyang paghahari.

Ang huling mga taon ng paghahari ni Asa ay isang simpleng anino ng maliwanag na pangako ng kanyang mga unang taon. Sa huli sa buhay, nagkasakit si Asa, ngunit kahit sa kanyang sakit ay hindi niya hinanap ang Panginoon (2 Mga Cronica 16:12).

Ang paghahari ni Asa ay mas mahusay kaysa sa maraming iba pang mga hari. Hindi kailanman inabandona ni Asa ang pagsamba kay Jehova, ngunit ang kanyang puso ay hindi nakabahagi sa Diyos. Nabigo siyang lubos na magtiwala sa Diyos. Dahil dito, hindi nakamit ni Asa ang pinakamabuti sa Diyos.

Ang buhay ni Asa ay isang makapangyarihang ilustrasyon ng panganib ng isang nahahating puso. Sa unang kuwento, nagtiwala si Asa sa Diyos. Sa pangalawang kuwento, patuloy siyang naglingkod bilang pinuno ng bayan ng Diyos, ngunit ang kanyang puso ay hindi perpekto. Sa halip na lubos na nagtitiwala sa Diyos, pumirma siya ng kasunduan sa kaaway ng Diyos. Si Asa ay may hating puso.

Si Haring Amasias: Isang Pusong Nag-aalinlangan

Ipinakita ni Amasias ang panganib ng isang nahahating puso. Nagsimula ang pamumuno ni Amazias sa dakilang pangako: “Ginawa niya ang tama sa paningin ng Panginoon” (2 Mga Hari 14:3; 2 Mga Cronica 25:2). Tulad ni Asa, si Amazias ay maayos na nagsimula.

Gayunpaman, ang parehong Mga Hari at Cronica ay nagbabala ng panganib. Sinabi ng may-akda ng Mga Hari na ginawa ni Amazias kung ano ang tama, “gayon pa man ay hindi katulad ni David na kaniyang ama.” Sinabi ng may-akda ng Mga Cronica na ginawa ni Amazias ang tama, “ngunit hindi ng buong puso.” Hindi niya inalis ang “matataas na dako”. Dahil dito, ang mga tao ay patuloy na nagsakripisyo sa mga huwad na Diyos. Ang isang pinuno na may isang pusong nag-aalinlangan ay nag-aakay sa bayan sa kaguluhan.

Tulad ni Asa, natagpuan ni Amasias na ang paglilingkod sa Diyos nang may pusong nag-aalinlangan ay nagdudulot ng problema. Bagama’t nagsimulang mabuti ang paghahari ni Amazias, sa ibang pagkakataon sumamba siya sa mga diyos ng Edom. Bilang paghatol, pinahintulutan ng Diyos ang hilagang kaharian na talunin si Amazias. Ang pangako ng maagang paghahari ni Amasias ay hindi kailanman natupad sapagkat siya ay may nahahating puso. Ang puso ni Amasias ay hindi perpekto.

Nagsalita si Hesus sa mga lider ng relihiyon na napakaingat tungkol sa panlabas na anyo, ngunit hindi maingat tungkol sa puso.

Kahabag-habag kayo, mga eskriba at mga Fariseo, mga mapagkunwari! Sapagkat nag-iikapu kayo ng yerbabuena, ng anis at ng komino, at inyong pinababayaan ang higit na mahahalagang bagay ng kautusan: ang katarungan, ang habag, at ang pananampalataya. Subalit dapat sana ninyong gawin ang mga ito nang hindi pinababayaan ang iba. Kayong mga bulag na taga-akay! Sinasala ninyo ang niknik, ngunit nilulunok ninyo ang kamelyo! (Mateo 23:23‑24).

Maingat na sinusunod ng mga lider ng relihiyon ang mga ritwal ayon sa batas, ngunit hindi nila sinusunod ang pangangalaga sa mas mahalagang batas sa loob. Hinatulan ni Hesus ang kanilang huwad na relihiyon. “Sinasala ninyo ang niknik(kayo ay maingat sa mga maliliit na bagay), ngunit nilulunok ninyo ang kamelyo (binabalewala mo ang malalaking problema).” Nagsisimula sa puso ang kabanalan.

Kung iniisip natin ang panlabas na paghihiwalay mula sa kasalanan, maaari nating sabihin:

• “Ako ay banal dahil hindi ako nagsusuot ng __________________.”

• “Ako ay banal dahil hindi ako pumupunta sa ____________________.”

• “Ako ay banal dahil hindi ako nanonood ng _________________.”

Kapag inaangkin natin na tayo’y banal dahil sa ginagawa o hindi natin ginagawa, maaari tayong maging katulad ng mga Pariseo. Sinabi ng mga Pariseo, “Kami ay mga banal na tao. Tingnan kung paano kami humihiwalay!” Ikinuwento ni Hesus ang tungkol sa isang Pariseo na nanalangin, “Diyos, pinasasalamatan kita na hindi ako gaya ng ibang mga tao, na mga mangingikil, mga di makatarungan, mga mangangalunya, o gaya man ng maniningil ng buwis na ito. Dalawang ulit akong nag-aayuno sa isang linggo, nagbibigay ako ng ikapu sa lahat ng aking kinikita” (Lucas 18:11-12). Tinukoy ng Pariseong ito ang kabanalan sa pamamagitan ng kanyang mga aksyon: “Hindi ako naninirang-puri; makatarungan ako; Nag-aayuno ako; Nag-iikapu ako.” Inaangkin niya na Siya ay banal, ngunit ang kanyang puso ay hindi banal.

Ipinagmamalaki ng mga Pariseo ang kanilang pagkabukod mula sa mundo, ngunit ang kanilang mga puso ay hindi banal. Sinabi ni Hesus, “Sapagkat tulad kayo sa mga pinaputing libingan na magandang tingnan sa labas, ngunit sa loob ay punô ng mga buto ng mga patay at ng lahat ng uri ng karumihan.” (Mateo 23:27). Sa labas, ang mga Pariseo ay hiwalay; sa loob, sila ay makasalanan.

► Alin ang mas madaling sukatin – panlabas na hitsura o pang loob na kabanalan? Alin ang mas madali mapeke – panlabas na hitsura o pang loob na kabanalan? Alin ang malamang na mas binibigyan natin ng pansin – panlabas na hitsura o pang loob na kabanalan?

Isang Halimbawa mula kay Hezekiah

Nagsisimula ang kabanalan sa puso, hindi sa panlabas na mga panuntunan. Ang mga batas ng paghihiwalay ay mahalaga para sa pagtuturo na ang Diyos ay nangangailangan ng isang banal na tao. Ngunit ang Diyos ay palaging higit na nababahala tungkol sa mga puso ng kanyang mga tao kaysa tungkol sa mga ritwal.

Ang isang kuwento mula sa muling pagbabalik-loobni Hezekias ay naglalarawan ng prinsipyong ito. Matapos malinis ang Templo, muling itinatag ni Hezekias ang Paskuwa. Inanyayahan niya ang bansa na “pumunta sa bahay ng Panginoon sa Jerusalem, upang ipangilin ang paskuwa sa Panginoong Diyos ng Israel.” Ang mga mensahero mula kay Hezekias ay naglakbay sa Israel na nag-aanyaya sa bansa sa seremonyang ito. Sa maraming mga lugar, ang mga tao “pinagtawanang may pagkutya at paghamak. Tanging ang ilan sa Aser, sa Manases, at sa Zebulon ang nagpakumbaba, at pumunta sa Jerusalem.“ (2 Mga Cronica 30:1, 10-11).

Nang magsimula silang patayin ang mga kordero ng Paskuwa, marami sa kapulungan na hindi nagpakabanal sa kanilang sarili (2 Mga Cronica 30:17). Dahil ang bansa ay matagal nang walang pagsamba sa Templo, ang mga tao ay marumi at hindi handang tuparin ang Paskuwa. Ano ang gagawin ng mga pari? Pinahintulutan ng Diyos ang mga tao na sundin ang Paskuwa dahil hinangad ng kanilang mga puso ang Diyos, kahit na hindi pa sila malinis.

Napakarami sa mga tao, marami sa kanila ay mula sa Efraim, Manases, Isacar, at sa Zebulon, ang hindi naglinis ng kanilang sarili, gayunma’y kumain sila ng kordero ng paskuwa na hindi ayon sa ipinag-utos. Sapagkat idinalangin sila ni Hezekias, na sinasabi, “Patawarin nawa ng mabuting Panginoon ang bawat isa, na nagtatalaga ng kanyang puso upang hanapin ang Diyos, ang Panginoong Diyos ng kanyang mga ninuno, bagaman hindi ayon sa batas ng santuwaryo hinggil sa paglilinis.” Pinakinggan ng Panginoon si Hezekias, at pinagaling ang taong-bayan. (2 Mga Cronica 30:18-20).

Hinahanap ng Diyos ang walang-alinlangang puso na nauukol sa kanya. Kahit na hindi masusunod ng mga tao ang mga ritwal ng paghihiwalay, hinahanap ng Diyos ang mga puso na nakalaan upang hanapin ang Diyos.

Itinatalaga ng Mga Banal na Tao ang kanilang Puso sa Diyos

Ang kabanalan ay laging nagsisimula sa Diyos. Anuman ang banal ay sa kanya. Pinabanal ng Diyos ang Araw ng Pamamahinga, ang lupa sa umaapoy na maliit na puno, ang panganay ng Israel, ang Tabernakulo, ang altar, at ang mga Levita. Inaangkin ito ng Diyos para sa kanyang sarili. Sila ay ginawang banal sa pamamagitan ng presensya ng Diyos.

Ang kabanalan ay nagsisimula sa Diyos, ngunit tinatawag tayo ng Diyosupang italaga natin ang ating sarili sa kanya. Kung babasahin lamang natin ang mga talata kung saan sinabi ng Diyos na “Pababanalin Ko kayo,” maaari nating ipasiya na ang pagpapakabanal ay isang gawa lamang ng Diyos. Gayunpaman, ipinakikita ng Biblia na ang kabanalan ay nangangailangan ng tugon mula sa tao.

Ang Exodo 19 ay nagbibigay ng isang halimbawa. Inutusan ng Diyos si Moises, “Pumunta ka sa bayan at pabanalin mo sila.” Kaya, “Bumaba si Moises ........ at pinabanal ang bayan” Itinalaga ni Moises ang mga tao para sa mga layunin ng Diyos. Nang maglaon, sinabi ng Diyos, “Gayundin ang mga pari na lumalapit sa Panginoon ay pabanalin mo, (Exodo 19:10-22). Ang mga pari ay inutusang maglagay ng kanilang sarili para sa mga layunin ng Diyos. Dapat silang maging banal; dapat nilang ihiwalay ang kanilang sarili para sa Diyos.

Ang isang hindi nag-aalinlangang puso ay may dalawang aspeto:

1. Ipinapangako ng Diyos na ihiwalay ang kanyang mga tao: “Akong Panginoon ang nagpapabanal sa inyo.” (Exodo 31:13). Ginagawang banal ng Diyos ang kanyang bayan.

2. Iniutos ng Diyos sa kanyang mga tao na ihiwalay ang kanilang sarili: “Pakabanalin ninyo ang inyong mga sarili, at kayo’y maging banal, sapagkat ako ay banal.” (Levitico 11:44; Levitico 20:7).

Inilalaan natin ang ating sarili bilang tugon sa biyaya ng Diyos. Ang mga banal na tao ay kusang naglalaan ng kanilang sarili sa Diyos. Ibinibigay nila ang kanilang sarili nang walang pag-aalinlangan sa Diyos.

Sa Levitico 20, ang utos na “Italaga ninyo ang inyong mga sarili” ay sinusundan ng pangako, “Ako ang Panginoon na nagpapabanal sa inyo.” Ito ay ang parehong salitang Hebreo sa dalawang mga talata. Ito ay maaaring isalin sa ganito: “Italaga ninyo ang inyong sarili .... Ako ang Panginoon na nagbukod sa inyo” (Levitico 20:7-8).

Ang pagpapabanal ay nagsasangkot ng parehong gawa ng Diyos at ng ating tugon. Hindi tayo nagiging banal sa pamamagitan ng ating sariling mga pagsisikap, ngunit hindi rin natin sinasabi, “Kung nais ng Diyos na maging banal ako, gagawin Niya akong banal kahit hindi ako tumugon.” Tumutugon tayo sa biyaya ng Diyos sa pamamagitan ng pagpapasakop sa ating sarili sa kanya. Ang isang di-nahahating puso ay nangangailangan ng buong pagtatalaga.

Ang kabanalan ay nagmumula lamang sa Diyos. Gayunpaman, tinawag tayo ng Diyos na ipasakop ang ating sarili sa kanya. Tayo ay pinapagiging banal habang nagpapasakop tayo sa tawag ng Diyos. Isinulat ni Pablo, “Kaya nga, mga kapatid, isinasamo ko sa inyo, alang-alang sa mga kahabagan ng Diyos, na inyong ialay ang inyong mga katawan na isang handog na buháy, banal, na kasiya-siya sa Diyos, na siya ninyong makatuwirang paglilingkod.” (Mga Taga-Roma 12:1). Tinawag tayo ni Pablo upang lubos na isuko ang ating sarili sa mga layunin ng Diyos. Sapagkat ipinapangako ng Diyos na siya ay magpapabanal sa atin, kailangan nating isuko ang ating sarili. Ang kabanalan ay parehong isang utos (“Italaga ninyo ang inyong mga sarili”) at isang pangako (“pababanalin ko kayo”).

Ang Mga Banal na Tao ay nagsasabi ng Kumpletong “Oo”sa Diyos

Ang buhay ni Solomon, ni Asa, at ni Amasias ay nagpapakita ng mga panganib ng isang nahating puso. Ang nahahating puso ay hindi layunin ng Diyos para sa kanyang bayan. Ang isang banal na puso ay isang hindi nahahating puso. Kaya, ano ang ibig sabihin ng magkaroon ng isang di-nahahating puso? Ano ang ibig sabihin ng magkaroon ng puso na shalem o “perpekto”?

Ang mga Kristiyano ay tinawag upang maging tagapaglingkod ng Diyos. Ang trabaho ng isang alipin ay gawin kung ano ang hinihiling sa kanya ng kanyang amo. Ang isang mabuting alipin ay hindi nagtatanong, “Ito ba ang aking pinili?” Ang isang mabuting lingkod ay kusang gumagawa ng ipinag-uutos ng kaniyang panginoon. Ang trabaho ng isang lingkod ay upang sabihin ang isang kumpleto at walang kundisyong “Oo.”

Sa katulad na paraan, ang isang tao na naglilingkod sa Diyos na may di-nahahating puso ay kusang tumutugon ng “Oo” sa tawag ng Diyos. Ito ay isang di-nahahating puso. Tinawag ni Moises ang Israel upang maglingkod sa Diyos na may di-nahahating puso:

At ngayon, O Israel, ano ba ang hinihingi sa iyo ng Panginoon mong Diyos? Kundi matakot ka sa Panginoon mong Diyos, lumakad ka sa lahat ng kanyang mga daan, at ibigin mo siya, at paglingkuran mo ang Panginoon mong Diyos ng buong puso at ng buong kaluluwa mo, na tuparin ang mga utos ng Panginoon, at ang kanyang mga tuntunin na aking iniuutos sa iyo sa araw na ito para sa iyong ikabubuti. (Deuteronomio 10:12-13).

Bilang isang estudyante sa kolehiyo, isinulat ni Elisabeth Elliot sa kanyang talaarawan, “Panginoon, sinabi ko ang walang hanggang ‘Oo’. Huwag mong hayaan, ngayong inilagay ko na ang aking kamay sa araro, na muling lumingon pa. Tuwirin mo ang daan ng Krus sa aking harapan. Bigyan mo ako ng pag-ibig, upang wala nang puwang para sa isang naliligaw na pag-iisip o hakbang.”[1] Si Elliot ay may di-nahahating puso; siya ay perpekto sa mata ng Diyos.

Sa mga taon kasunod ng panalangin, napaharap sa maraming hamon si Elizabeth Elliot. Ang kanyang asawa, si Jim Elliot, ay napatay noong 1956 habang sinusubukang mag-ebanghelyo sa tribo ng Huaorani sa Ecuador. Nang maglaon ay naging misyonero si Elizabeth sa mismong mga taong pumatay sa kanyang asawa. Tanging ang isang tao na nagsabi na ng “walang hanggang Oo” ang maaaring pumunta bilang isang misyonero sa mga pumatay sa kanyang asawa.

Ang isang banal na tao ay naglilingkod sa Diyos nang may hindi nahahating puso. Sinabi ng isang banal na tao ang “walang hanggang Oo” sa Diyos. Ang ibig sabihin nito ay isang kumpletong pagsuko sa Diyos. Kapag alam ng isang banal na tao ang kalooban ng Diyos, handa siyang sumunod. Ang kanyang puso ay hindi nahahati; siya ay nabibilang sa Diyos. Ang banal na tao ay nagsasabing “Oo” sa Diyos sa isang sandali ng buong pagsuko.

Ang isang banal na tao ay patuloy na nagsasabi ng “Oo” araw-araw. Matapos sabihin ni Elisabeth Elliot “ang walang hanggang Oo”, patuloy siyang nakaharap sa mga desisyon. Maraming beses nang muli niyang sinabi, “Oo, Panginoon.” Ang ilang mga Kristiyano ay naniniwala na ang “isang beses para sa lahat na “oo” ay mag-aalis ng lahat ng mga pagsubok sa iyong pangako sa hinaharap. Ang isang beses para sa lahat ng pagsuko ay mahalaga, ngunit si Satanas ay patuloy na susubukin ang iyong pangako. Muli at muli, patuloy mong sasabihin, “Oo, Panginoon. Ang buhay ko ay sa iyo.” Ito ang nagpapatuloy na “Oo” ng banal na buhay.

Si George Muller[1] ay isang dakilang Kristiyano sa 19th siglo.[2] Nagtayo siya ng limang malalaking mga bahay-ampunan at inaalagaan ang higit sa 10,000 ulila. Nangalap si Muller ng milyun-milyong dolyar upang suportahan ang kanyang mga bahay-ampunan at ibigay sa iba pang mga misyonero. Hanggang sa siya ay mamatay, si Muller ay nakapagbigay ng edukasyon para sa 122,000 bata, naipamahagi ang halos 2 milyong Biblia, at mahigit sa 100 milyong mga libro at mga polyeto. Ginawa niya ito nang hindi kailanman humihingi ng pera sa kahit kaninong tao. Determinado siyang sa Diyos lamang humingi ng tulong.

Nang tawagin ng Diyos si Muller na itayo ang kanyang mga ampunan, si Muller ay may 50 sentimos lamang sa kanyang bulsa! Tinugon ni Muller ang tawag ng Diyos sa ganap na pagtitiwala sa ipagkakaloob ng Diyos. Si Muller ay may 50 sentimo lamang - ngunit ibinigay niya ito sa Diyos at nagtiwala sa Diyos para sa lahat ng iba pa. Makalipas iyon, nagpatotoo si Muller na ang mga ulila ay hindi kailanman napalampas ang pagkain; Ibinigay ng Diyos ang bawat pangangailangan.

Si Muller ay namuhay sa masamang pamamaraan bilang isang kabataang lalaki, siya rin ay gumugol ng panahon sa bilangguan sa edad na 16. Gayunpaman, sa edad na 20 ibinigay ni George Muller ang kanyang buhay kay Kristo. Sa sumunod na maraming taon, nakaranas si Muller ng mga panahon ng espirituwal na tagumpay ngunit kinikilala rin ang mga panahon ng pakikibaka. Sa wakas, sa edad na 24, si Muller ay dumating sa “lubos at buong pagsuko ng puso. Lubusan kong ibinigay ang aking sarili sa Panginoon.”

Sa edad na 70 taong gulang, nagsimulang maglakbay si Muller sa ibang bansa upang mangaral. Sa pagitan ng edad na 70 at 87, naglakbay siya sa 42 bansa at nangaral sa higit sa 3 milyong katao.

Sa huling bahaging kanyang buhay, si George Muller ay tinanong kung ano ang lihim sa kanyang buhay ng paglilingkod. Sumagot siya, “May isang araw na namatay ako sa aking sarili (ang aking mga opinyon at mga hinahangad), sa pag-apruba o hindi pag-apruba ng mundo, at maging sa pagsang-ayon o pagsisi ng aking mga kaibigan. Simula noon, hinangad ko lamang ang pag-apruba ng Diyos.” Si George Muller ay may di-nahahating puso. Siya ay sakdal sa paningin ng Diyos.

(1) Upang maging banal ay nangangahulugan na magkaroon ng isang hindi nag-aaalinlangang puso.

(2) Ang salitang Hebreo na shalem ay nangangahulugang “hindi nababahagi.” Ang salitang ito ay may kaugnayan sa shalom, na nangangahulugang “kapayapaan.” Para magkaroon ng “perpekto” o “di-nahahati” na puso ay magkaroon ng puso na may iisang katapatan.

(3) Ipinakita nina Solomon, Asa, at Amasias ang panganib ng isang nahahating puso. Nabigo ang bawat isa sa kanila na lubos na bigyang kaluguran ang Diyos dahil nahati ang kanilang mga puso.

(4) Ang Kabanalan ay nagsisimula sa puso. Hinatulan ni Hesus ang mga nagmamalasakit sa panlabas na ritwal na walang dalisay na puso.

(5) Dapat nating ganap na italaga ang ating sarili sa Diyos. Pinabanal ng Diyos ang kanyang bayan. Tinatawag ng Diyos ang kanyang bayan upang italaga ang kanilang mga sarili bilang tugon sa kanyang biyaya.

(6) Ang mga banal na tao ay nagsasabi ng kumpletong “Oo” sa Diyos. Tulad ng isang mapagmahal na lingkod, handa nilang sabihin ang oo sa kanilang panginoon.

(7) Matapos nating sabihin ang “walang hanggang Oo,” dapat nating patuloy na sabihing “Oo” araw-araw.

(1) Maghanda ng isang pangaral sa “Pamumuhay na may Pusong Hindi Nag-aalinlangan.” Maaari kang bumuo ng iyong sariling balangkas, o maaari mong gamitin ang sumusunod na balangkas:

A. Isang biblikal na halimbawa ng nag-aalinlangang puso

B. Ang mga panganib ng pamumuhay na may nag-aalinlangang puso

C. Ang gamot para sa isang nag-aalinlangang puso

(2) Simulan ang susunod na sesyon ng klase sa pamamagitan ng pagbigkas sa Mga Awit 86:11-12.