(1) ตระหนักถึงความสำคัญของบริบทในขณะที่อ่านพระคัมภีร์

(2) มีความไวต่อวัตถุประสงค์และเจตนาของผู้เขียนพระคัมภีร์มากขึ้นโดยการสังเกตรายละเอียดต่างๆ ที่เน้นย้ำในพระธรรมนั้น

(3) ฝึกสังเกตบริบทที่กว้างขึ้นของพระคัมภีร์

(4) รวบรวมข้อมูลไว้ในรูปแบบแผนภูมิเพื่อการศึกษาเพิ่มเติม

การอ่านบางอย่างไม่มีความสำคัญ เราอ่านนวนิยายเพื่อฆ่าเวลาขณะเดินทาง การอ่านบางอย่างไม่มีความสำคัญมากนัก เราอ่านหนังสือพิมพ์เพื่อตามทันโลก การอ่านบางอย่างมีความสำคัญชั่วนิรันดร์ เราอ่านพระคัมภีร์เพื่อฟังเสียงของพระเจ้า เปาโลเขียนไว้ว่าพระคัมภีร์เป็นประโยชน์ในการสอน การตักเตือนว่ากล่าว การแก้ไขสิ่งผิด และการอบรมในความชอบธรรม(2 ทิโมธี 3:16-17) ด้วยเหตุนี้เองเราจึงอ่านพระคัมภีร์อย่างละเอียดถี่ถ้วน และฟังพระเจ้าตรัส

ในบทที่ 2 เราสังเกตเกี่ยวกับข้อพระคัมภีร์แต่ละข้อ แต่ในบทนี้เราจะศึกษาพระคัมภีร์เป็นตอนกว้างขึ้น ซึ่งอาจเป็นย่อหน้า บท หรือทั้งพระธรรม ในเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์ ตอนที่กว้างขึ้นอาจเป็นเรื่องราวทั้งหมด ในพระกิตติคุณเราอาจศึกษาอุปมา การอัศจรรย์ หรือคำเทศนา ส่วนในจดหมายฝาก ตอนที่กว้างขึ้นอาจเป็นเนื้อหาตอนหนึ่งที่เน้นหัวข้อเดียว

พระคัมภีร์ดั้งเดิมไม่ได้แบ่งบทและข้อ ในศตวรรษที่ 13 สตีเฟน แลงตัน ได้ทำการแบ่งพระคัมภีร์เป็นบทๆ เพื่อง่ายต่อการศึกษา ในศตวรรษที่ 16 โรเบิร์ต เอสเตียน จัดพิมพ์พระคัมภีร์ที่แบ่งเป็นข้อๆ แล้ว การแบ่งบทและข้อช่วยเราในการศึกษาพระคัมภีร์ อย่างไรก็ตาม การแบ่งบทและข้อก็ไม่ได้เป็นไปตามการแบ่งที่เป็นธรรมชาติของเนื้อหาเสมอไป อย่าปล่อยให้การแบ่งบทมาควบคุมการศึกษาของคุณ ขอให้ดูตามการแบ่งที่เป็นธรรมชาติของเนื้อหาที่มีในย่อหน้าอย่างมีเหตุผล

ในบทนี้ เราจะศึกษาย่อหน้าหนึ่งใน เนหะมีย์ 1:4-11 ซึ่งจะเป็นแบบจำลองสำหรับการศึกษาในอนาคตของคุณ เราจะเรียนรู้หลายวิธีการเพื่อศึกษาหนึ่งย่อหน้า ขอให้ตระหนักว่าการศึกษาทุกประเภทไม่ได้เหมาะกับการศึกษาหนังสือทุกเล่ม บทเรียนนี้จะให้กล่องเครื่องมือแก่คุณเพื่อนำมาใช้ได้ เมื่อคุณศึกษาพระคัมภีร์พระธรรมหนึ่ง คุณจำเป็นต้องตัดสินใจว่า “เครื่องมืออันไหนดีที่สุดสำหรับพระธรรมนี้?”

เนหะมีย์ 1:4-11:

เมื่อข้าพเจ้าได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ข้าพเจ้าก็นั่งลงร้องไห้โศกเศร้าอยู่หลายวัน และได้อดอาหารและอธิษฐานเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์

ข้าพเจ้าทูลว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ และน่ายำเกรง ผู้ทรงรักษาพันธสัญญาและความรักมั่นคงต่อผู้ที่รักพระองค์ และรักษาพระบัญญัติของพระองค์ ขอพระองค์เงี่ยพระกรรณฟัง และลืมพระเนตรดู เพื่อจะทรงฟังคำอธิษฐานของผู้รับใช้ของพระองค์ ซึ่ง ณ บัดนี้ข้าพระองค์อธิษฐานต่อพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อประชาชนอิสราเอลผู้รับใช้ของพระองค์ ข้าพระองค์สารภาพบาปของประชาชนอิสราเอล ซึ่งข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาปต่อพระองค์ ทั้งข้าพระองค์กับตระกูลของข้าพระองค์ได้ทำบาปแล้ว ข้าพระองค์ทั้งหลายประพฤติเลวทรามมากต่อพระองค์ และไม่ได้รักษาพระบัญญัติ กฎเกณฑ์ และกฎหมายซึ่งพระองค์ทรงบัญชาโมเสสผู้รับใช้ของพระองค์ไว้

ขอพระองค์ทรงระลึกถึงพระวจนะ ซึ่งทรงบัญชาโมเสสผู้รับใช้ของพระองค์ว่า ‘ถ้าพวกเจ้าไม่ซื่อตรงต่อเรา เราจะกระจายพวกเจ้าไปในหมู่ชนชาติทั้งหลาย ถ้าพวกเจ้ากลับมาหาเรา และรักษาบัญญัติของเรา และประพฤติตาม ถึงแม้ว่าพวกเจ้ากระจัดกระจายไปอยู่สุดปลายฟ้า เราจะรวบรวมพวกเจ้ามาจากที่นั่น และนำพวกเจ้ามายังสถานที่ซึ่งเราได้เลือกไว้ เพื่อทำให้นามของเราดำรงอยู่ที่นั่น’

พวกเขาเป็นผู้รับใช้และเป็นประชากรของพระองค์ ผู้ซึ่งพระองค์ได้ทรงไถ่ไว้ด้วยฤทธานุภาพยิ่งใหญ่ของพระองค์ และด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระองค์ ข้าแต่องค์เจ้านาย โปรดเงี่ยพระกรรณฟังคำอธิษฐานของผู้รับใช้ของพระองค์ และคำอธิษฐานของบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์ ผู้ปีติยินดีที่จะยำเกรงพระนามของพระองค์ ขอประทานความสำเร็จแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ในวันนี้ และขอให้ได้รับความกรุณาจากพระราชา

ขณะนั้น ข้าพเจ้าเป็นพนักงานเชิญถ้วยเสวยของพระราชา

เมื่อศึกษาย่อหน้า เราจำเป็นต้องพบบริบทของย่อหน้านั้น เนหะมีย์ 1:4 ชี้ไปที่จุดเริ่มต้นของบท

เมื่อข้าพเจ้าได้ยินถ้อยคำเหล่านี้....

“ถ้อยคำเหล่านี้” ประสงค์ให้เราพิจารณาข้อพระคัมภีร์ก่อนหน้าเพื่อค้นพบว่าถ้อยคำอะไรที่เนหะมีย์ได้ยินซึ่งทำให้เขามีปฏิกิริยาเช่นนั้น

เนหะมีย์ 1:1 ให้บริบทสำหรับพระธรรมเนหะมีย์

นี่คือถ้อยคำของเนหะมีย์ บุตรฮาคาลิยาห์ ต่อมาในเดือนคิสเลฟในปีที่ยี่สิบ ขณะที่ข้าพเจ้าอยู่ในสุสาเมืองป้อม

บทที่ 2 ให้คำถามบางประการเพื่อถามในขณะศึกษาข้อพระคัมภีร์นี้

ใคร? “เนหะมีย์ บุตรฮาคาลิยาห์” มีเนหะมีย์อีกคนหนึ่งที่ถูกกล่าวถึงในพระธรรมนี้ในเวลาต่อมา (เนหะมีย์ 3:16) ชื่อครอบครัว (“บุตรฮาคาลิยาห์”) บอกให้รู้ว่าเป็นเนหะมีย์คนไหนที่ถูกกล่าวถึงที่นี่

เมื่อใด? “…ในเดือนคิสเลฟในปีที่ยี่สิบ” จากพจนานุกรมพระคัมภีร์ เราเรียนรู้ว่าเดือนคิสเลฟของชาวฮีบรูนั้นเทียบเท่ากับเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนธันวาคม[1] “ในปีที่ยี่สิบ” ไม่ได้บอกอะไรมากนักเพราะเราไม่รู้ว่าผู้เขียนหมายถึงปีที่ยี่สิบในชีวิตของเนหะมีย์ ปีที่ยี่สิบของเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ หรือการอ้างอิงอื่นๆ ตรงจุดนี้เราอาจเขียนเครื่องหมายคำถามไว้ข้างๆ วลีนี้ ใน เนหะมีย์ 2 เราจะพบคำตอบว่า “ในปีที่ยี่สิบแห่งรัชกาลกษัตริย์อารทาเซอร์ซีส” เนหะมีย์เริ่มต้นเดือนพฤศจิกายน/ธันวาคมในปีที่ยี่สิบแห่งรัชกาลกษัตริย์อารทาเซอร์ซีส

ที่ไหน? เนหะมีย์อยู่ “ในสุสาเมืองป้อม” จากพจนานุกรมพระคัมภีร์หรือแผนที่ เรารู้ว่ามีพระราชวังสองแห่งในเปอร์เซีย พระราชวังฤดูร้อนตั้งอยู่ในเมืองเอกบาทานา พระราชวังฤดูหนาวเป็นพระราชวังที่หรูหราตั้งอยู่ในสุสา พระธรรมนี้เริ่มต้นในขณะที่เนหะมีย์อยู่กับกษัตริย์อารทาเซอร์ซีสในพระราชวังฤดูหนาวในเมืองสุสา

หากคุณกำลังศึกษาเนื้อหาที่อยู่ในคอมพิวเตอร์ การจัดรูปแบบย่อหน้าใหม่อาจเป็นประโยชน์เพื่อแสดงความสัมพันธ์ระหว่างวลีแต่ละวลี ย่อหน้า (เนหะมีย์ 1:1) จะมีลักษณะดังนี้:

นี่คือถ้อยคำของเนหะมีย์ บุตรฮาคาลิยาห์ ต่อมา

     ในเดือนคิสเลฟ

     ในปีที่ยี่สิบ

     ขณะที่ข้าพเจ้าอยู่ในสุสาเมืองป้อม...

ข้อที่ 1 ให้โครงร่างสำหรับพระธรรมเนหะมีย์ ข้อที่ 2 และ 3 แสดงให้เห็นโครงร่างคำอธิษฐานของเนหะมีย์ ขณะที่เนหะมีย์อยู่ที่เมืองสุสา “พี่น้องคนหนึ่งของข้าพเจ้าคือฮานานีมากับชายบางคนจากยูดาห์” เนหะมีย์ขอสองสิ่ง

ข้าพเจ้าได้ถาม

     เรื่องพวกยิวที่เหลือรอดชีวิตจากการตกเป็นเชลย และ

     ถามเรื่องเยรูซาเล็ม

ชายบางคนจากยูดาห์ตอบคำถามโดยรายงานถึงปัญหาสองอย่าง

• “ผู้ที่เหลือรอดชีวิตซึ่งอยู่ในมณฑลนั้น คือผู้ซึ่งรอดชีวิตจากการตกเป็นเชลย มีความลำบากและความอับอายมาก”

• “กำแพงเมืองเยรูซาเล็มก็ถูกทำลาย และบรรดาประตูเมืองก็ถูกไฟเผา”

คำตอบนี้บอกถึงปัญหาที่กระตุ้นเนหะมีย์ให้อธิษฐาน หลังจากศึกษาบริบทของคำอธิษฐาน เราก็พร้อมเริ่มต้นทำการสังเกตเกี่ยวกับคำอธิษฐานนั้น

การสังเกตของคุณในย่อหน้าหนึ่งนั้นขึ้นอยู่กับรูปแบบของเนื้อหาตอนนั้น เรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์จะใช้คำถาม ใคร อะไร เมื่อใด และที่ไหน ส่วนเนื้อหาที่เป็นหลักคำสอนจะใช้คำถามที่เกี่ยวข้องกับคำสอนนั้น[1]

เนหะมีย์ 1:5-11 เป็นคำอธิษฐาน คำอธิษฐานของเขาประกอบไปด้วยสิ่งต่อไปนี้

• คำสรรเสริญแด่ “พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ และน่ายำเกรง ผู้ทรงรักษาพันธสัญญา”

• คำสารภาพสำหรับ “บาปของประชาชนอิสราเอล ซึ่งข้าพระองค์ทั้งหลายได้ทำบาปต่อพระองค์”

• คำวิงวอนขอตามพระสัญญาของพระเจ้า “ถ้าพวกเจ้ากลับมาหาเรา… เราจะรวบรวมพวกเจ้ามาจากที่นั่น และนำพวกเจ้ามายังสถานที่ซึ่งเราได้เลือกไว้ เพื่อทำให้นามของเราดำรงอยู่ที่นั่น”

ในขั้นตอนนี้เป็นสิ่งสำคัญที่จะสังเกตเห็นรายละเอียดที่ผิดปกติในเนื้อหาตอนนั้น คำอธิษฐานของเนหะมีย์ตามมาด้วยรายละเอียดทางชีวประวัติดังนี้ “ขณะนั้น ข้าพเจ้าเป็นพนักงานเชิญถ้วยเสวยของพระราชา” ข้อมูลนี้ดูเหมือนไม่สำคัญในตอนแรก แต่ข้อมูลนี้จะมีความสำคัญเมื่อเรื่องเล่าดำเนินไป

ถ้าเราศึกษาคำว่า พนักงานเชิญถ้วยเสวย ในพจนานุกรมพระคัมภีร์[2] เราเรียนรู้ว่าพนักงานเชิญถ้วยเสวยไม่ได้เป็นเพียงคนรับใช้ เขาเป็นเจ้าหน้าที่ชั้นสูงและเป็นที่ปรึกษาที่กษัตริย์ไว้วางใจ[3]

รายละเอียดอะไรที่เราควรสังเกตในย่อหน้า? ให้เรามองหาสิ่งต่อไปนี้

เชื่อมโยงเนื้อหาแบบทั่วไปกับเนื้อหาแบบเจาะจง

หลายย่อหน้าเริ่มต้นด้วยเนื้อหาที่เป็นภาพรวมแบบทั่วไปแล้วจึงค่อยพัฒนาไปสู่เนื้อหาที่เป็นรายละเอียดแบบเจาะจง รายละเอียดเหล่านี้สนับสนุนเนื้อหาทั่วไปด้วยคำอธิบายเพิ่มเติม

การเชื่อมโยงเนื้อหาแบบทั่วไปกับเนื้อหาแบบเจาะจงเป็นวิธีการปกติในการเขียนจดหมายฝากของเปาโล กาลาเทีย 5:16 เปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างชีวิตที่ดำเนินตามพระวิญญาณกับชีวิตที่สนองความต้องการของเนื้อหนังว่า “แต่ข้าพเจ้าขอบอกว่าจงดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณ แล้วท่านจะไม่สนองความต้องการของเนื้อหนัง” ข้อความทั่วไปนี้ต่อมาได้รับการสนับสนุนโดยเนื้อหาที่เป็นรายละเอียดเจาะจง กาลาเทีย 5:19-21 ระบุถึงการงานของเนื้อหนัง กาลาเทีย 5:22-23 ระบุถึงผลของพระวิญญาณ

เรื่องเล่าบางเรื่องใช้รูปแบบการเขียนเนื้อหาทั่วไปแล้วต่อจากนั้นจึงค่อยให้รายละเอียดเจาะจง ปฐมกาล 1 และ 2 ทำตามรูปแบบนี้โดยเริ่มจากข้อความทั่วไปแล้วจากนั้นจึงให้รายละเอียดเจาะจง มีสามขั้นตอนที่ใช้ดังนี้

1. ปฐมกาล 1:1 คือข้อความทั่วไป “ในปฐมกาล พระเจ้าทรงเนรมิตสร้างฟ้าและแผ่นดิน”

2. ปฐมกาล 1:3-31 ให้รายละเอียดมากขึ้นเรื่องการทรงสร้าง ในวันที่หนึ่ง พระเจ้าสร้างความสว่าง ในวันที่สอง พระเจ้าแยกน้ำออกจากท้องฟ้า และต่อๆ ไปในรายละเอียด

3. ปฐมกาล 2 ยิ่งให้รายละเอียดเจาะจงมากขึ้นอีก ผู้เล่าเรื่องเริ่มต้นจากการสร้างโลกด้วยข้อความทั่วไปแล้วจากนั้นจึงเจาะจงถึงการสร้างมนุษย์ผู้ชาย เรื่องราวแคบลงจากโลกทั้งใบมาสู่สถานที่เจาะจงคือสวนเอเดน แม้พระนามของพระเจ้าก็เปลี่ยนไป ปฐมกาล 1 ใช้พระนามว่า พระเจ้า เป็นพระนามสากลแห่งฤทธิ์อำนาจ ปฐมกาล 2 ใช้พระนามว่า พระยาห์เวห์พระเจ้า เป็นพระนามส่วนบุคคลแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่สนิทสนมของพระองค์กับอาดัมและเอวา[4]

โดยปกติแล้วรูปแบบนี้จะเริ่มจากข้อความทั่วไปก่อนจากนั้นจึงให้รายละเอียดเจาะจง บางครั้งมีการสลับลำดับโดยเริ่มจากรายละเอียดเจาะจงก่อนแล้วจึงเป็นข้อความทั่วไป ใน 1 โครินธ์ 13 เปาโลให้รายละเอียดเจาะจงเกี่ยวกับความรักในข้อ 1-12 บทนี้จบลงด้วยข้อความทั่วไปที่สรุปคำสอนของเปาโลว่า “และบัดนี้ ทั้งสามสิ่งนี้ยังดำรงอยู่ คือความเชื่อ ความหวัง และความรัก แต่ความรักนั้นใหญ่ที่สุดในสามสิ่งนี้”

ส่วนที่เป็นคำถามและคำตอบ

เมื่อย่อหน้าหนึ่งเริ่มต้นด้วยคำถาม คำถามจะแสดงให้เห็นความสำคัญของส่วนที่เหลือของย่อหน้า รูปแบบนี้ใช้เป็นปกติในพระธรรมโรม เปาโลถามคนที่โต้แย้งว่าพระคุณอนุญาตให้เราทำบาปได้ว่า “ถ้าอย่างนั้น เราจะว่าอย่างไร? เราจะอยู่ในบาปต่อไปเพื่อให้พระคุณเพิ่มทวีขึ้นหรือ?” (โรม 6:1) จากนั้นเขาแสดงให้เห็นว่าพระคุณของพระเจ้าให้ฤทธิ์อำนาจแก่คริสเตียนเพื่อมีชัยชนะเหนือความบาป “เปล่าเลย เราที่ตายต่อบาปแล้วจะมีชีวิตในบาปต่อไปได้อย่างไร?” (โรม 6:2)

พระกิตติคุณมาระโกมักจะใช้โครงสร้างนี้ ใน มาระโก 2:1–3:6 มีห้าตอนเริ่มต้นด้วยคำถาม ฝ่ายตรงข้ามถามคำถามสี่ครั้ง และแต่ละครั้งพระเยซูตอบในลักษณะการป้องกันตัว ในตอนสุดท้าย พระเยซูถามคำถามหนึ่งซึ่งพวกฟาริสีตอบไม่ได้ สังเกตว่าสิ่งนี้ทำให้เนื้อหาส่วนใหญ่มีโครงสร้างอย่างไร ถ้าไม่มีสิ่งนี้ เราก็จะอ่านเรื่องราวทั้งห้าตอนแยกกัน เมื่อเราเห็นโครงสร้างที่เกิดขึ้นจากคำถามและคำตอบ เรื่องราวทั้งห้าเรื่องก็เป็นหนึ่งคำพยานเกี่ยวกับสิทธิอำนาจของพระเมสสิยาห์บุตรมนุษย์

1. การรักษาคนง่อย (มาระโก 2:1-12)

คำถาม: “ใครจะอภัยบาปได้นอกจากพระเจ้าองค์เดียว”

คำตอบ: พระเยซูแสดงให้เห็นสิทธิอำนาจของพระองค์โดยการรักษาคนง่อย

2. การรับประทานอาหารร่วมกับคนบาป (มาระโก 2:13-17)

คำถาม: “ทำไมอาจารย์ของท่านจึงร่วมรับประทานด้วยกันกับพวกคนเก็บภาษีและพวกคนบาป”

คำตอบ: “เราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเรียกคนบาป”

3. การถืออดอาหาร (มาระโก 2:18-22)

คำถาม: “ทำไมพวกศิษย์ของยอห์น และพวกศิษย์ของพวกฟาริสีถืออดอาหาร แต่พวกสาวกของพระองค์ไม่ถือ?”

คำตอบ: “เจ้าบ่าวอยู่ด้วยนานเท่าไร เพื่อนๆ ก็ไม่ควรอดอาหารนานเท่านั้น”

4. กฎวันสะบาโต (มาระโก 2:23-28)

คำถาม: “ทำไมพวกเขาถึงทำสิ่งที่ต้องห้ามในวันสะบาโต?”

คำตอบ: “บุตรมนุษย์เป็นเจ้าเป็นนายเหนือวันสะบาโตด้วย”

5. การรักษาโรคในวันสะบาโต (มาระโก 3:1-6)

คำถาม: “ในวันสะบาโตควรจะทำการดีหรือทำการร้าย”

คำตอบ: ฝ่ายตรงข้ามของพระเยซูเงียบ

บทสนทนา

พระกิตติคุณมักจะนำเสนอบทสนทนาระหว่างพระเยซูกับผู้คนรอบตัว เราได้ความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับคำสอนของพระเยซูโดยการถามคำถามอย่างเช่น...

• ใครคือผู้มีส่วนร่วมในบทสนทนานี้?

• ผู้ที่เข้ามาฟังบทสนทนานี้เป็นใคร? พวกเขาตอบสนองอย่างไร?

• อะไรคือความขัดแย้งหรือสถานการณ์ที่เป็นสาเหตุของบทสนทนานี้?

มัทธิว 21:23–22:46 แสดงให้เห็นถึงชุดบทสนทนาระหว่างพระเยซูกับฝ่ายตรงข้าม แต่ละกลุ่มถามคำถามที่ตั้งขึ้นเพื่อดักจับพระเยซู

• อย่างแรกสุด พวกผู้นำศาสนาตั้งคำถามเกี่ยวกับสิทธิอำนาจของพระองค์ (มัทธิว 21:23-46)

• พวกฟาริสีและพวกเฮโรด (ปกติจะเป็นศัตรูกัน) รวมหัวกันดักจับพระเยซูโดยตั้งคำถามเกี่ยวกับการส่งส่วย (มัทธิว 22:15-22).

• พวกสะดูสี (ผู้ไม่เชื่อเรื่องการเป็นขึ้นมาจากความตาย) ถามคำถามเกี่ยวกับการแต่งงานหลังจากการเป็นขึ้นมาจากความตาย (มัทธิว 22:23-32)

• พวกฟาริสีพยายามอีกครั้งโดยตั้งคำถามเกี่ยวกับพระบัญญัติ (มัทธิว 22:34-40)

• สุดท้าย พระเยซูจบการเผชิญหน้านี้โดยถามคำถามพวกเขาซึ่งพวกเขาไม่สามารตอบได้ (มัทธิว 22:41-46)

ฝูงชนเฝ้าดูแต่ละกลุ่มที่พยายามจับผิดพระเยซู และพวกเขาเฝ้าดูในขณะที่พระเยซูทำให้พวกที่ถามแต่ละคนเงียบไป “เมื่อฝูงชนได้ยินก็อัศจรรย์ใจด้วยคำสั่งสอนของพระองค์” (มัทธิว 22:33)

บทสนทนามีความสำคัญในพระธรรมโยบ พระธรรมนี้ประกอบไปด้วยบทสนทนาระหว่างพระเจ้ากับซาตาน ระหว่างโยบกับเพื่อนๆ ของเขา และระหว่างโยบกับพระเจ้า

พระธรรมฮาบากุกทั้งเล่มประกอบไปด้วยบทสนทนาระหว่างผู้เผยพระวจนะกับพระเจ้า พระธรรมนี้มีโครงสร้างดังนี้

ฮาบากุกถามว่า: ทำไมพระเจ้าจึงยอมทนต่อความบาปของยูดาห์ (1:1-4)?

พระเจ้าตอบว่า: บาบิโลนจะปราบยูดาห์ให้พ่ายแพ้ (1:5-11)

ฮาบากุกถามว่า: พระเจ้าจะใช้บาบิโลนที่ชั่วร้ายมาพิพากษายูดาห์อย่างไร (1:12-2:1)?

พระเจ้าตอบว่า: ฮาบากุกต้องดำเนินชีวิตโดยความเชื่อในพระประสงค์ของพระเจ้า (2:2-20)

การสื่อถึงอารมณ์

การสื่อถึงอารมณ์หมายถึงอารมณ์ต่างๆ ที่ผู้เขียนแสดงออกมา พระคัมภีร์ไม่ได้เป็นเพียงข้อมูลที่เป็นนามธรรม แต่เป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้าผู้เป็นที่รักกับผู้คนที่พระองค์สร้างขึ้นมา ความสัมพันธ์ที่สนิทสนมเช่นนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับอารมณ์ ผู้อ่านที่มีความละเอียดย่อมใส่ใจกับอารมณ์ต่างๆ ของผู้เขียน

เพื่อจะค้นพบการสื่อถึงอารมณ์ในย่อหน้าหนึ่ง เราต้องมองหาคำที่สื่อถึงอารมณ์นั้น (ชื่นชมยินดี ดูหมิ่น ร่ำไห้) หรือความสัมพันธ์นั้น (บิดา บุตรชาย บุตรสาว) ขอให้ฟังเสียงจิตวิญญาณของผู้เขียนและตัวละครในเรื่องเล่า

► อ่าน ฟีลิปปี 1:1-8 และตามด้วย กาลาเทีย 1:1-9 ในพระคัมภีร์แต่ละตอนนี้มีอะไรที่สื่อถึงอารมณ์? จากบทนำเหล่านี้ คุณสามารถสรุปอะไรได้บ้างเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเปาโลกับคริสตจักรที่เมือง
ฟีลิปปีและกับคริสตจักรในกาลาเทีย?

เมื่อเราอ่านพระธรรมทั้งเล่ม เรามองหาโครงสร้างและใจความสำคัญหลักของพระธรรม สิ่งที่ต้องสังเกตในขั้นตอนนี้ประกอบไปด้วยสิ่งต่อไปนี้

สิ่งต่างๆ ที่ได้รับการเน้นย้ำ

เราสามารถค้นพบสิ่งที่ได้รับการเน้นย้ำโดยการสังเกตสิ่งต่อไปนี้

ปริมาณเนื้อความ

ปริมาณเนื้อความที่พระธรรมหนึ่งๆ ให้ไว้กับหัวข้อหนึ่งมักจะแสดงให้เห็นว่าอะไรสำคัญต่อผู้เขียน ใน ปฐมกาล มีการศึกษาเรียนรู้เกี่ยวกับสี่บุคคล (อับราฮัม อิสอัค ยาโคบ และโยเซฟ) ในบทที่ 12-50 ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับเรื่องราวการทรงสร้าง การล้มลง น้ำท่วมโลก และหอบาเบล กลับใช้เพียง 11 บทเท่านั้นเพื่อครอบคลุมเรื่องราวทั้งหมด การสังเกตรายละเอียดนี้ในขั้นตอนการสังเกตจะทำให้เรามีคำถามว่า “ทำไม?” ในขั้นตอนการตีความได้

เมื่อเราอ่านพระธรรมเนหะมีย์ เราสังเกตว่าการอธิษฐานมีบทบาทสำคัญมากในพระธรรมนี้ ในทุกช่วงเวลาที่สำคัญในชีวิตของเนหะมีย์ เขาจะอธิษฐาน โดยการสังเกตนี้ เราก็เข้าใจได้ดีขึ้นเกี่ยวกับอุปนิสัยของเนหะมีย์

วัตถุประสงค์ที่ระบุไว้

ในบางพระธรรม ผู้เขียนบอกเราถึงวัตถุประสงค์การเขียน สุภาษิตเริ่มต้นด้วยคำกล่าวยาวหลายบรรทัดถึงวัตถุประสงค์การเขียนพระธรรมหมวดสติปัญญาของซาโลมอนนี้ (สุภาษิต 1:2-6) พระกิตติคุณยอห์น
กล่าวถึงวัตถุประสงค์ว่า “ก็เพื่อพวกท่านจะได้เชื่อว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้า และเมื่อมีความเชื่อแล้วท่านก็จะมีชีวิตโดยพระนามของพระองค์” (ยอห์น 20:31)

ลำดับของเนื้อหา

ในเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์ ลำดับของเนื้อหาอาจแสดงให้เห็นถึงวัตถุประสงค์ของผู้เขียน 2 ซามูเอล 1-10 เล่าเรื่องการมีอำนาจปกครองด้วยชัยชนะของดาวิด 2 ซามูเอล 11 บันทึกความบาปของดาวิดกับนางบัทเชบา จากจุดนี้เอง 2 ซามูเอล เล่าถึงความเดือดร้อนที่เกิดขึ้นในอาณาจักรของดาวิด ผู้เขียน 2 ซามูเอล แสดงให้เห็นว่าปัญหาความเดือดร้อนเหล่านี้เป็นการพิพากษาของพระเจ้าเนื่องจากความบาปของดาวิด

เนหะมีย์แบ่งออกเป็นสามส่วนใหญ่ๆ ใน เนหะมีย์ 1-6, เนหะมีย์สร้างกำแพงเมือง ใน เนหะมีย์ 7-12 บอกรายชื่อเชลยที่ได้กลับมายังเยรูซาเล็มและเล่าถึงการรื้อฟื้นพันธสัญญาขึ้นมาใหม่ เนหะมีย์ 13 กล่าวถึงปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นหลังจากการกลับมายังเยรูซาเล็มครั้งที่สองของเนหะมีย์ ลำดับนี้แสดงให้เห็นว่าการสร้างกำแพงทางกายภาพยังไม่เพียงพอ ยูดาห์จำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูฝ่ายจิตวิญญาณเพื่อแก้ไขปัญหาเดิมๆ ซึ่งนำไปสู่การเป็นเชลย

สิ่งต่างๆ ที่กล่าวซ้ำ

การกล่าวซ้ำเป็นอีกวิธีที่ผู้เขียนพระคัมภีร์ใช้เพื่อเน้นย้ำเนื้อหา

การกล่าวซ้ำคำศัพท์หรือวลี

คำว่า ระลึกถึง ถูกกล่าวซ้ำตลอดทั้งพระธรรมเนหะมีย์ เนหะมีย์ของพระเจ้า “ขอพระองค์ทรงระลึกถึงพระวจนะ ซึ่งทรงบัญชาโมเสสผู้รับใช้ของพระองค์” (เนหะมีย์ 1:8) เมื่อชาวเยรูซาเล็มถูกคุกคาม เนหะมีย์ขอให้พวกเขา “จงระลึกถึงองค์เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่และน่ายำเกรง” (เนหะมีย์ 4:14) เนหะมีย์ อธิษฐานสามครั้งเพื่อขอให้พระเจ้าระลึกถึงเขาและความสัตย์ซื่อของเขา ความทรงจำเป็นสิ่งสำคัญต่อเนหะมีย์ สิ่งที่พระเจ้าเคยทำในอดีตให้ความมั่นใจในอนาคตสำหรับความสัตย์ซื่อของพระเจ้า

► อ่าน สดุดี 119:1-32 แต่ละข้อใช้คำศัพท์บางคำที่กล่าวถึงพระวจนะของพระเจ้า จากข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ จงเขียนรายการสิ่งที่ผู้ประพันธ์เพลงสดุดีเชื่อเกี่ยวกับความสำคัญของพระวจนะของพระเจ้า

ตัวละครที่ปรากฎตัวอีกครั้ง

บารนาบัสปรากฎตัวอีกครั้งตรงจุดสำคัญตลอดพระธรรมกิจการ ในแต่ละครั้งที่บารนาบัสปรากฏตัว เขาดำเนินชีวิตตามชื่อเล่นของเขาคือ “ลูกแห่งการหนุนน้ำใจ” (กิจการ 4:36) บารนาบัสนำเซาโลมาหาพวกอัครทูตและเป็นพยานถึงความจริงเกี่ยวกับการกลับใจมาเชื่อของเซาโล (กิจการ 9:27) บารนาบัสกับเซาโลร่วมกันสร้างคริสตจักรที่อันทิโอก (กิจการ 11:22-26) แม้ว่าเปาโลจะรู้สึกกังขา แต่บารนาบัสก็สนับสนุน ยอห์น มาระโก ผู้ซึ่งยังไม่เป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มที่ (กิจการ 12:25 และ กิจการ 15:36-39) การปรากฏตัว
ครั้งแล้วครั้งเล่าของบารนาบัสในกิจการแสดงให้เห็นว่าคริสตจักรในยุคแรกทำให้พระบัญชาของพระเยซูต่อผู้เชื่อที่เป็นสาวกสำเร็จลุล่วงได้อย่างไร

เหตุการณ์หรือสถานการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำๆ

พระธรรมผู้วินิจฉัยประกอบไปด้วยชุดเรื่องราวที่แสดงถึงการเสื่อมถอยของอิสราเอลจากชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ภายใต้การนำของโยชูวาลงไปสู่ความสับสนวุ่นวายทางสังคม วัฏจักรวนซ้ำเจ็ดรอบกับการที่อิสราเอลทำความชั่วในสายตาของพระยาห์เวห์และต้องถูกศัตรูของพวกเขาปราบจนพ่ายแพ้ ในแต่ละรอบนั้น พระเจ้ายกชูผู้วินิจฉัยเพื่อมาช่วยกู้พวกเขา เรื่องราวที่เกิดขึ้นซ้ำๆ นี้แสดงให้เห็นถึงความเสื่อมถอยอย่างต่อเนื่องของชนชาตินี้

การเปลี่ยนแปลงทิศทาง

การเปลี่ยนแปลงทิศทางคือการเปลี่ยนจุดเน้นของผู้เขียน ยกตัวอย่างเช่น ทิศทางของจดหมายฝากของเปาโลมักจะเปลี่ยนตอนเกือบจะกลางๆ ของพระธรรม เอเฟซัสเริ่มต้นด้วยการเน้นย้ำถึงสิ่งที่พระเจ้าได้กระทำแล้วเพื่อคนของพระองค์ ในส่วนครึ่งที่สองของเอเฟซัสเน้นถึงสิ่งที่คนของพระเจ้าต้องทำด้วยการเชื่อฟังพระเจ้า

ใน เอเฟซัส 1-3 มีคำกริยาบอกลักษณะที่แสดงถึงสิ่งที่พระเจ้าได้กระทำเพื่อคนของพระองค์ดังต่อไปนี้

พระเจ้าได้...

• ประทานพรแก่เรา (เอเฟซัส 1:3, 6)

• เลือกเรา (เอเฟซัส 1:4)

• กำหนดให้เราได้รับความรอด (เอเฟซัส 1:5)

ตอนเริ่มต้นของ เอเฟซัส 4:1 เปาโลกล่าวถึงความรับผิดชอบของผู้เชื่อในการดำเนินชีวิตอย่างสมควรต่อการงานแห่งการไถ่ของพระเจ้าเพื่อเรา ใน เอเฟซัส 4–6 มีคำกริยาหลายคำที่เป็นคำกริยาเชิงบังคับหรือคำสั่ง เปาโลสั่งเราว่า...

• ให้...พูดความจริง (เอเฟซัส 4:25)

• อย่าทำให้พระวิญญาณบริสุทธิ์เสียพระทัย (เอเฟซัส 4:30)

• จงดำเนินชีวิตในความรัก (เอเฟซัส 5:2)

• จงระวังในการดำเนินชีวิตให้ดี (เอเฟซัส 5:15)

• จงให้เกียรติบิดามารดาของเจ้า (เอเฟซัส 6:2)

• จงสวมยุทธภัณฑ์ทั้งชุดของพระเจ้า (เอเฟซัส 6:11)

การเปลี่ยนทิศทางจากความชื่นชมยินดีในสิ่งที่พระเจ้าได้กระทำเพื่อเราไปสู่วิธีการที่เราต้องดำเนินชีวิตเพื่อตอบสนองต่อพระคุณของพระองค์นั้นมองเห็นได้จากคำกริยาเหล่านี้ การสังเกตการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวอย่างละเอียดถี่ถ้วนจะช่วยเตรียมเราให้สามารถตีความหมายข้อความของเปาโลในเอเฟซัสได้อย่างถูกต้อง

โครงสร้างทางวรรณกรรม

แม้ว่าจะมีวิธีจัดรูปแบบพระธรรมที่แตกต่างกันมากมาย แต่มีโครงสร้างทางวรรณกรรมสามประเภทที่สามารถจดจำได้ง่าย[1]

โครงสร้างทางชีวประวัติ

หนังสือหมวดประวัติศาสตร์มักจะจัดรูปแบบตามบุคคลใดบุคคลหนึ่ง เรื่องราวจะดำเนินไปตามเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของบุคคลนั้น ยกตัวอย่างเช่น

1 และ 2 ซามูเอล บอกเล่าเรื่องความรุ่งเรืองและเสื่อมถอยของกษัตริย์สององค์แรกของอิสราเอลคือ
ซาอูลและดาวิด

โครงสร้างทางภูมิศาสตร์

ภูมิศาสตร์กำหนดโครงสร้างของบางพระธรรม เรื่องราวดำเนินไปตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสถานที่ทางภูมิศาสตร์ที่แตกต่างกัน แผนที่พระคัมภีร์จะช่วยอธิบายโครงร่างของพระธรรมเหล่านี้ได้

พระเยซูให้คำบัญชาแก่พวกสาวกเพื่อเป็นพยานให้กับพระองค์ “ในกรุงเยรูซาเล็ม ทั่วแคว้นยูเดีย ทั่วแคว้นสะมาเรีย และจนถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก” (กิจการ 1:8) พระธรรมกิจการบอกเล่าถึงการทำให้คำบัญชานี้สำเร็จในคริสตจักรยุคแรก

โครงสร้างทางประวัติศาสตร์หรือตามลำดับเวลา

พระธรรมบางเล่มมีโครงสร้างตามเหตุการณ์สำคัญๆ ทางประวัติศาสตร์ซึ่งปกติแล้วจะเป็นไปตามลำดับเวลา การบันทึกเหตุการณ์เหล่านี้จะช่วยให้มองเห็นภาพรวมของพระธรรม

พระธรรมโยชูวาบอกเล่าถึงการพิชิตและตั้งถิ่นฐานในคานาอัน โครงสร้างพื้นฐานของโยชูวาเป็นไปตามเหตุการณ์ต่างๆ ในการพิชิตดินแดนนี้

• การข้ามไปยังคานาอัน (โยชูวา 1–5)

• การยึดเมืองเยรีโค (โยชูวา 6)

• ความพ่ายแพ้ที่เมืองอัย (โยชูวา 7–8)

• การรื้อฟื้นพันธสัญญาที่เชเคม (โยชูวา 9)

• การทำศึกเพื่อยึดดินแดนทางตอนใต้ (โยชูวา 10)

• การทำศึกเพื่อยึดดินแดนทางตอนเหนือ (โยชูวา 11–12)

• การแบ่งดินแดนและตั้งถิ่นฐาน (โยชูวา 13–23)

• การรื้อฟื้นพันธสัญญาที่เชเคม (โยชูวา 24)

จุดประสงค์ของยอห์นในการเขียนพระกิตติคุณยอห์นถูกกล่าวถึงในตอนท้ายของพระธรรม “พระเยซูทรงทำหมายสำคัญอื่นๆ อีกหลายอย่างต่อหน้าพวกสาวก ซึ่งไม่ได้บันทึกไว้ในหนังสือเล่มนี้ แต่การที่บันทึกเหตุการณ์เหล่านี้ไว้ ก็เพื่อพวกท่านจะได้เชื่อว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้า และเมื่อมีความเชื่อแล้วท่านก็จะมีชีวิตโดยพระนามของพระองค์” (ยอห์น 20:30-31) พระกิตติคุณยอห์นมีการจัดรูปแบบเนื้อหาให้เป็นไปตามการอัศจรรย์เจ็ดอย่างเพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ของเขา หมายสำคัญทั้งเจ็ดประการนี้คือโครงสร้างของพระธรรมทั้งเล่ม

• การเปลี่ยนน้ำให้เป็นเหล้าองุ่น (ยอห์น 2:1-12)

• การรักษาบุตรชายของข้าราชการ (ยอห์น 4:46-54)

• การรักษาโรคของชายคนหนึ่งที่สระน้ำเบธซาธา (ยอห์น 5:1-47)

• การเลี้ยงอาหารคน 5,000 คน (ยอห์น 6:1-4)

• การเดินไปบนน้ำ (ยอห์น 6:15-21)

• การรักษาชายที่เกิดมาตาบอด (ยอห์น 9:1-41)

• การทำให้ลาซารัสฟื้นคืนสู่ชีวิต (ยอห์น 11:1-57)

• การฟื้นขึ้นจากความตายของพระเยซู (ยอห์น 20:1-31)

จนถึงจุดนี้ เราได้สังเกตรายละเอียดเกี่ยวกับพระคัมภีร์แต่ละข้อ สังเกตย่อหน้า และสังเกตพระธรรมทั้งเล่มแล้ว[1] ขั้นตอนสุดท้ายของขั้นตอนการสังเกตคือการจัดระเบียบสิ่งที่สังเกตให้อยู่ในรูปแบบที่ใช้งานได้ง่าย หนึ่งในวิธีที่ดีที่สุดคือการสรุปเนื้อหาให้เป็นแผนภูมิ ซึ่งจะแสดงให้เห็นการเชื่อมโยงภายในส่วนต่างๆ ของพระคัมภีร์ และยังให้บทสรุปที่ชัดเจนเพื่อเตรียมการสำหรับขั้นตอนการตีความในการศึกษาพระคัมภีร์อีกด้วย

มีหลายวิธีการในการจัดระเบียบแผนภูมินี้ หมวดหมู่ต่างๆ ประกอบไปด้วยแผนภูมิหนึ่งที่จะขึ้นอยู่กับลักษณะของเนื้อหาของพระคัมภีร์ตอนที่กำลังศึกษา ในส่วนนี้เราจะใช้แผนภูมิหลายชนิดเพื่อแสดงให้เห็นว่าแผนภูมิสามารถช่วยในการศึกษาพระคัมภีร์ได้อย่างไร

การเขียนแผนภูมิเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกัน

ก่อนหน้านี้ได้กล่าวเอาไว้แล้วว่าการแบ่งบทไม่จำเป็นต้องสอดคล้องกับโครงสร้างของพระธรรมเสมอไป แผนภูมิที่แสดงความเกี่ยวข้องกันของเหตุการณ์ต่างๆ สามารถแสดงให้เห็นถึงความเป็นเอกภาพของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซึ่งเกี่ยวข้องกันในบทต่างๆ ได้ แผนภูมินี้มักจะแสดงให้เห็นเป็นการเปรียบเทียบความเหมือนหรือความแตกต่างระหว่างเหตุการณ์เหล่านั้น

มาระโก 4:35—มาระโก 5:42 นำเสนอเรื่องราวการอัศจรรย์สี่เรื่อง หากคุณเปรียบเทียบเรื่องราวสี่เรื่องนี้ คุณจะเห็นว่าเรื่องเหล่านี้แสดงให้เห็นสิ่งเดียวกันคือความแตกต่างระหว่างการขาดความเชื่อของพวกสาวกของพระเยซูในท่ามกลางพายุกับผู้คนที่มีความเชื่อแบบเกินคาด เช่น ชายที่ถูกผีสิง ผู้หญิงโลหิตตก และหัวหน้าธรรมศาลา เป็นต้น มาระโกแสดงให้เห็นว่าพวกสาวกเป็นประจักษ์พยานของแต่ละเรื่องราวแห่งความเชื่อยิ่งใหญ่เหล่านี้ ให้เราพิจารณาเรื่องราวสี่เรื่องนี้แบบเทียบเคียงกัน

ถึงตาของคุณแล้ว

เขียนแผนภูมิสำหรับ มัทธิว 13:1-23

1. อ่านเรื่องราวนี้สามรอบ

2. ทำเครื่องหมายตรงจุดที่คุณสังเกตเห็นให้มากที่สุด

3. เขียนแนวคิดต่างๆ ที่ได้จากอุปมานี้ลงในแผนภูมิ

ขอให้จำไว้ว่า แผนภูมิไม่ใช่เป้าหมาย แผนภูมิเป็นเครื่องมือช่วยให้คุณศึกษาและประยุกต์ใช้พระวจนะของพระเจ้าในชีวิตของคุณ เป้าหมายของการศึกษาพระคัมภีร์คือการพลิกฟื้นชีวิต ในการศึกษาอุปมานี้ ขอให้ถามว่า ฉันเป็นดินชนิดไหน? ฉันกำลังยอมให้พระวจนะของพระเจ้าเกิดดอกออกผลในชีวิตของฉันไหม?”

ไฟล์ PDF ที่สามารถดูหรือพิมพ์ได้มีให้ที่นี่

ถึงตาของคุณแล้ว

อ่าน มาระโก 5:21-43 ซึ่งเป็นหนึ่งเรื่องราวที่ประกอบไปด้วยการอัศจรรย์สองเรื่อง เรื่องของผู้หญิงที่เป็นโรคโลหิตตกเข้ามาแทรกเรื่องของไยรัสกับบุตรสาว อะไรคือความเหมือนและความแตกต่างในการเปรียบเทียบระหว่างสองเรื่องราวนี้? โครงสร้างมีลักษณะดังนี้

ไฟล์ PDF ที่สามารถดูหรือพิมพ์ได้มีให้ที่นี่

เขียนแผนภูมิพระธรรมทั้งเล่ม

แผนภูมิมีประโยชน์ในการสรุปพระธรรมทั้งเล่มได้โดยการแสดงให้เห็นถึงภาพรวมของพระธรรมนั้น ในการเตรียมเขียนแผนภูมิ ขอให้อ่านทั้งพระธรรมหลายๆ รอบ ขอให้มองหาภาพรวมแต่ละส่วนของพระธรรม เมื่อคุณอ่านขอให้ทำเครื่องหมายสำหรับคำซ้ำ คำถามและคำตอบ และความสัมพันธ์อื่นๆ ที่แสดงถึงโครงสร้างของพระธรรม

ภาพรวมสามส่วนของ 1 เปโตร นั้นเกี่ยวข้องกัน เราจะไม่มีวันเข้าใจเรื่องการยอมทนทุกข์ (3:13–5:11) จนกว่าเราจะยอมจำนนต่อพระประสงค์ของพระบิดา (2:11–3:12) และเราจะไม่มีวันยอมจำนนต่อพระบิดาได้จนกว่าเราจะรู้ถึงฤทธิ์อำนาจแห่งการช่วยให้รอดของพระองค์ (1:1–2:10)

ถึงตาของคุณแล้ว

เตรียมแผนภูมิสำหรับพระธรรมเอเฟซัส แผนภูมินี้จะช่วยบอกเล่าถึงหัวข้อหลักๆ ในจดหมายของเปาโล มีตัวอย่างให้หนึ่งตัวอย่าง เมื่อคุณทำเสร็จขอให้ถามคำถามต่อไปนี้

• อะไรคือความเกี่ยวข้องกันระหว่างแต่ละหัวข้อหลัก?

• มีหนึ่งหัวข้อหลักที่โดดเด่นกว่าหัวข้ออื่นไหม?

• แต่ละหัวข้อหลักเกี่ยวข้องกับโครงสร้างโดยรวมของพระธรรมนี้อย่างไร?

ไฟล์ PDF ที่สามารถดูหรือพิมพ์ได้มีให้ที่นี่

ไฟล์ PDF ของประเด็นสำคัญของทุกบทเรียน

(1) คุณดำเนินการอย่างต่อเนื่องในกระบวนการสังเกตโดยการศึกษาย่อหน้าและจากนั้นจึงศึกษาพระธรรมทั้งเล่ม พระคัมภีร์ดั้งเดิมไม่ได้แบ่งบทและข้อ คุณต้องแน่ใจว่าคุณทำตามการแบ่งเนื้อหาอย่างเป็นธรรมชาติในการศึกษาของคุณ

(2) เมื่อกำลังอ่านย่อหน้าหนึ่ง ขอให้มองหาสิ่งต่อไปนี้

• การเชื่อมโยงเนื้อหาแบบทั่วไปกับเนื้อหาแบบเจาะจง

• ส่วนที่เป็นคำถามและคำตอบ

• บทสนทนา

• การสื่อถึงอารมณ์

(3) เมื่อกำลังอ่านพระธรรมทั้งเล่ม ขอให้มองหาสิ่งต่อไปนี้

• สิ่งต่างๆ ที่ได้รับการเน้นย้ำ ผู้เขียนสามารถเน้นสิ่งต่างๆ ได้ด้วยสิ่งต่อไปนี้
  • ปริมาณเนื้อความ
  • วัตถุประสงค์ที่ระบุไว้
  • ลำดับของเนื้อหา
• สิ่งต่างๆ ที่กล่าวซ้ำ
  • การกล่าวซ้ำคำศัพท์หรือวลี
  • ตัวละครที่ปรากฎตัวอีกครั้ง
  • เหตุการณ์หรือสถานการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำๆ
• การเปลี่ยนแปลงทิศทาง
• โครงสร้างทางวรรณกรรม
  • โครงสร้างทางชีวประวัติ
  • โครงสร้างทางภูมิศาสตร์
  • โครงสร้างทางประวัติศาสตร์หรือตามลำดับเวลา

(4) การเขียนแผนภูมิภาพรวมของพระคัมภีร์ส่วนหนึ่งหรือทั้งเล่มทำให้โครงสร้างชัดเจนขึ้น

ในบทที่ 1 คุณเลือกพระคัมภีร์ตอนหนึ่งเพื่อศึกษาตลอดหลักสูตรนี้ ขอให้ทำตามขั้นตอนที่ให้ไว้ในบทนี้ ขอให้สังเกตข้อพระคัมภีร์ที่คุณเลือกให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ จำไว้ว่าคุณยังไม่ได้ตีความพระคัมภีร์หรือเตรียมโครงร่างคำเทศนา คุณเพียงแค่กำลังมองหารายละเอียดในพระคัมภีร์ตอนนั้น หากเป็นประโยชน์ ขอให้เตรียมแผนภูมิที่สรุปการสังเกตของคุณ ถ้าคุณกำลังศึกษาร่วมกันเป็นกลุ่ม ขอให้แบ่งปันการสังเกตในการพบกันครั้งต่อไป