(1) Öğrenci şunları açıklayabilecektir:

• Çarmıhın neden birçok insan için rahatsız edici olduğu.
• Günahkarın durumunu.
• Bağışlama için kefaretin gerekliliği.
• Tövbenin anlamı.
• Kurtarıcı imanın öğeleri.
• Kefaretin neden tüm insanlar ve tüm günahlar için yeterli olduğu.
• Kurtuluşla ilgili kişisel güvencenin esasları.
• Genel olarak yaratılışın kurtuluşu.
• Kurtuluşla ilgili Hıristiyan inancının ifadesi.

(2) Öğrenci, tövbe olmaksızın sadece dinin hatalı olduğunu anlayacaktır.

85. Mezmur'u birlikte okuyun. Bu bölüm, bize kurtuluş hakkında ne söylüyor?

En önemli Hıristiyan sembolü çarmıhtır. Çarmıh, tüm tarihin merkezi olan olayı temsil eder. Hıristiyan inancı ile diğerleri arasındaki farkı temsil eder.

Çarmıh birçok insan için bir sırdır. İsa'nın neden öldüğünü anlamazlar. İsa'nın bizi sevdiği ve bizi kurtarmak istediği için öldüğünü duysalar bile bunun neden olması gerektiğini anlamazlar. “Tanrı bizi affetmek istediyse, neden bunu sadece yapamadı?” diye sorarlar.[1]

Çarmıh hakkındaki kafa karışıklığı, ilk Hıristiyanlar müjdeyi vaaz etmeye başladığı zamandan itibaren başladı.[2] Yahudiler, Tanrı'nın kendisini güçle göstereceğini düşündüler. İhtiyaç duydukları kurtuluşun baskıdan kurtuluş olduğunu düşündüler, ancak çarmıh zayıflık ve başarısızlık gösteriyor gibiydi.

Yunanlılar, Tanrı'nın kendini bilgelikte göstereceğini düşündüler. İhtiyaç duydukları kurtuluşun, hayattan en iyi şekilde nasıl yararlanılacağına dair bir açıklama olduğunu düşündüler, ancak çarmıh aptallık ve başarısızlık gibi görünüyordu.

► Neden bazı insanlar çarmıhtan rahatsız oluyor?

Çarmıh birçok insan için gücendiricidir. Birçok insan dindar olmaya isteklidir. Bazı şeylere inanmaya, dini gelenekleri uygulamaya ve tavsiye almaya isteklidirler. Ancak, affedilişleri için çarmıha gerek olacak kadar günahkar oldukları fikrine kızgınlar. Tanrı’nın onların davranışlarına ve karakterlerine itiraz etmemesi gerektiğini düşünürler. Çarmıh onları gücendirir çünkü bu onların bağışlanmaya ihtiyacı olan günahkarlar olduğu anlamına gelir.

İsa'nın çarmıhta ki kurban olan ölümünü anlamak için günahkâr insanın durumunun ve Tanrı'nın kutsal doğasının büyük bir ikileme sebep olduğunu anlamalıyız. Kefaretin neden Tanrı'nın bağışlamasını mümkün kıldığını anlamalıyız.

[1] “Bir günahkarın Tanrı'nın önünde nasıl aklanacağı her insan için önemli bir sorudur, çünkü bizler Tanrı'nın düşmanlarıyken, hem zamanda hem de sonsuzlukta gerçek bir barış ya da güvenli bir sevinç olamaz. Yine de bu önemli soru ne kadar az anlaşıldı! Birçoğunun bu konuda kafasında ne kadar çok karışmış fikirler var!”
- John Wesley, “İmanla Aklanma” başlıklı vaazdan

[2] Okuyunuz 1. Korintliler 1:22-23.

Adem'in günahı nedeniyle, her insan doğduğunda zaten Tanrı'dan ayrılmıştır.[1] Bu, her insanın ben merkezli olduğu ve kendi yoluna gittiği anlamına gelir.

Kişi seçim yapmaya başlar başlamaz günah işlemeye başlar. Her günahkar birçok günahtan suçludur.[2]

Günah, Tanrı'nın yasasını çiğnemektir.[3] Tanrı kesinlikle adil olduğu için günahı mazur görmez ve herkes yaptıklarından dolayı yargılanacaktır.[4] Herhangi bir kişinin suçluluğu veya hak ettiği yargı hakkında hiçbir sorusu yoktur. Her günahkar zaten mahkumdur.[5]

Günahkar, Tanrı'nın düşmanıdır.[6] Günahkar, Tanrı'ya karşı suçları ortadan kaldırılmadıkça Tanrı ile ilişki kuramaz.

Günahkar da, Tanrı ile ilişki kurmaya uygun olmayan bir durumdadır. Günahkar, arzularında yozlaşmıştır.[7] Günahın kölesi olduğu için günahkarın durumunu değiştirme gücü yoktur.[8]

Öyleyse günahkarın ihtiyacı olan kurtuluş nedir? Günahkar suçlu olduğu için kurtuluş, bağışlanma demektir. O, Tanrı'nın düşmanı olduğu için, kurtuluş barışmak demektir. O bozulmuştur ve kurtuluş arınma demektir. O güçsüzdür ve kurtuluş kurtarma demektir. Bunlar günahkarın ihtiyaç duyduğu kurtuluşun yönlerinden sadece birkaçıdır.

[1] Romalılar 5:12

[2] Okuyunuz Romalılar 3:23.

[3] 1. Yuhanna 3:4; Yakup 2:10-11

[4] 2. Korintliler 5:10; Vahiy 20:12-13

[5] Okuyunuz Yuhanna 3:18-19.

[6] Romalılar 5:10

[7] Efesliler 2:3

[8] Okuyunuz Romalılar 5:20, 7:23.

İnsan kendi günahının bedelini ödeyemezdi. Bunun bir nedeni, zaten sahip olduğumuz her şeyin Tanrı'ya ait olmasıdır. Daha önemli bir nedense, günahın sonsuz bir Tanrı'ya karşı olmasıdır ve insanın ödeyebileceği sonsuz değerde hiçbir şeyi yoktur.

İnsanın ihtiyacı konusunda yapabileceği kesinlikle hiçbir şey yoktu; bu nedenle, kurtuluşu gerçekleştirecek insan için hiçbir koşul belirlenemez.[1] İnsanın kendi kurtuluşunu gerçekleştirmesi mümkün olsaydı, İsa'nın çarmıhta ölmesi gerekli olmazdı.[2]

► Eğer Tanrı affetmek istediyse, neden çarmıh olmadan affetmedi?

Tanrı kutsal olduğu için gerçeğe ve adalete göre hüküm vermelidir.[3] Kefaret terimi, İsa'nın kendini kurban olarak sunmasının, Tanrı ile barışmamızın yolu olduğu gerçeğini ifade eder.

Mesih'in fedakarlığının gerçekleşmediğini hayal edin. Ya Tanrı kefaret olmadan günahları bağışlasaydı?

Tanrı kefaret olmadan günahı bağışlasaydı, günah önemsizmiş gibi görünürdü. Tanrı adaletsiz ve hatta kutsal değilmiş gibi görünürdü. Tanrı'nın gözünde doğru yapan bir insanla yanlış yapan arasında çok az fark varmış gibi görünürdü. 

Affetme kefaretsiz olsaydı, Tanrı'ya adil ve kutsal Tanrı olarak ibadet edilemezdi. Kefaretsiz bağışlama, nihayetinde Tanrı'yı ​​onurlandırmak yerine onurunu kırardı, bu yüzden bu yapılamazdı.

Ama Tanrı sevecendir ve affetmek ister. Tüm insanlığı günahkar bir durumda bırakmak istemez, ebediyen kaybolmalarını istemez; her ne kadar hak ettikleri bu olsa da.

İsa'nın çarmıhta kurban edilmesi, ihtiyaç duyulan sonsuz değerdeki kurbanı sağladı. İsa, (1) günahsız olmakla[4] (kusursuz ve kendi adına kurtuluşa ihtiyaç duymayan) ve (2) hem Tanrı hem de insan olmakla kurban olacak nitelikteydi.

Kefaret, bağışlamanın temeli olarak ihtiyaç duyulanı sağlar. Artık Tanrı, tövbe eden ve vaadine inanan kişiyi affedebilir. Çarmıhtaki kurbanı anlayan hiç kimse, günahın Tanrı için ciddi olmadığını düşünemez.

Kefaret, adil bir Tanrı'nın, vaade inanan günahkarları doğru sayabilmesi için bir yol sağlar.[5] Romalılar 3:20-26, kefaretin nasıl işlediğine dair mantıklı bir açıklama sunar.

Kutsal Kitap bize Tanrı'nın sağladığı kurtuluş yolunun kesinlikle tek yol olduğunu söyler. Bir kişi, Mesih'e iman yoluyla gelen lütufla kurtuluşu reddederse, kurtarılamaz.[6]

Bu nedenle, yalnızca lütufla, yalnızca imanla alınan kurtuluş doktrinini bilmek önemlidir. Kurtuluş, yalnızca lütufladır, çünkü onu kazanmak veya hak etmek için yapabileceğimiz hiçbir şey yoktur. Yalnızca imanladır, çünkü elimizde bunu elde etmek için yapabileceğimiz hiçbir şey yoktur. Biz sadece Tanrı'nın vaadine inanabiliriz.

► Bir kişinin kurtuluşu için ilk adımı kim atar, Tanrı mı yoksa kişinin kendisi mi?

[1] Okuyunuz Galatyalılar 3:21.

[2] Okuyunuz Galatyalılar 2:21.

[3] Romalılar 2:5-6

[4] 2. Korintliler 5:21

[5] Okuyunuz Romalılar 3:26.

[6] Okuyunuz Markos 16:15-16; Elçilerin İşleri 4:12; İbraniler 2:3.

Tanrı günahkarı kurtuluşa ulaştırmak için ilk adımları atmıştır. İsa'nın çarmıhta kurban edilmesini sağlayarak bağışlamaya hazır olduğunu göstermiştir. Şimdi Tanrı'nın lütfu, günahkarın kalbine ulaşarak onu günahlarından dolayı mahkum eder ve bağışlanmayı arzulamasına neden olur.[1] Günahkar, Tanrı'nın yardımı olmadan günahlarını terk etmekte güçsüz kalırdı.[2] Tanrı günahkâra müjdeye yanıt verme yeteneği verir. Bir kişi kurtulmazsa, bu onun Tanrı’nın lütfuna ermemesinden değil o, Tanrı'nın kendisine verdiği lütfa karşılık vermediğindendir.[3] 

İsa tüm dünyanın günahları için öldü ve Tanrı herkesin kurtulmasını istiyor.[4] Tanrı'nın lütfu herkese cevap verme yeteneği verir ama kimseyi zorlamaz. Bu yüzden Tanrı günahkarı tövbe etmeyi ve inanmayı seçmeye çağırır.[5]

[1] Okuyunuz Titus 2:11; Yuhanna 1:9; Romalılar 1:20.

[2] Yuhanna 6:44

[3] Kefaret olayı gerçekleşmeden yıllar önce Tanrı’nın lütfunu anlatan güzel bir bölüm yazılmıştır. Bu Mezmur 85'tir. Tanrı’nın günahları nasıl bağışladığını anlatır. Öfkesinin sona ermesinden bahseder. Sonra çok ilginç bir açıklamaya gelir. "merhamet ve hakikat bir arada buluşur; doğruluk ve barış birbirlerini öptüler.” Bu, kefaret yoluyla kurtuluşun harika bir resmidir. Kefaret olmadan, Tanrı'nın merhameti, suçlu olduğumuz gerçeğiyle sınırlı kalacaktı. Tanrı'nın doğruluğu barışa yol açmak yerine bizi kendisinin düşmanı yapacaktı.

[4] Okuyunuz 2. Petrus 3:9; 1. Yuhanna 2:2; 1. Timoteos 4:10.

[5] Markos 1:15

► Tövbe nedir?

Tövbe, günahkârın suçlu ve cezayı hak ettiğini görmesi ve günahlarından vazgeçmeye razı olması demektir.

Kötü kişi yolunu ve fesatçı düşüncelerini bıraksın; Rab' be dönsün merhamet bulur ve Tanrımıza dönsün, çünkü bol bol bağışlanır (Yeşeya 55:7).

Tövbe, günahkarın Tanrı onu bağışlamadan önce yaşamını düzeltmesi ve kendini doğru kılması gerektiği anlamına gelmez. Bu imkansızdır, ancak günahkar, Tanrı'nın kendisini günahlarından kurtarması için istekli olmalıdır. 

► Kurtuluş lütufla alınır, öyleyse kurtuluş için tövbe neden gereklidir?

Bağışlanmanın tek şartı imandır, ancak tövbe etmeden kurtuluşa iman edilmez. Bir insan tövbe etmek istemiyorsa, günahtan kurtulmak da istemez.

Eğer Tanrı, günah işlemeye devam eden ve tövbe etmeyen insanları bağışladıysa, bu dünyanın adil yargıcı olarak onu küçük düşürürdü. Tövbe gereklidir, çünkü bir kişi tövbe etmezse, günahın kötülüğünü kabul etmez. Günah işlemeyi neden bırakması gerektiğini anlamıyorsa, neden bağışlanmaya ihtiyacı olduğunu da anlamaz.

Kişi kendini gerçekten suçlu, mazeretsiz ve cezayı hak etmiş olarak görmüyorsa, tövbe etmemiş demektir. Günahkâr olduğunu kabul edip, günah işlemeye devam etmesini sağlayacak bir din isterse, tövbe etmemiş demektir çünkü onu suçlu yapan şeyi yapmaya devam etmek ister.

► Bir kişinin kurtaran imanı varsa, bu onun neye inandığı anlamına gelir?

(1) Kendini haklı çıkarmak için hiçbir şey yapamayacağını anlar.

“İman yoluyla lütufla kurtuldunuz. Bu sizin başarınız değil, Tanrı’nın armağanıdır. Kimsenin övünmemesi için iyi işlerin ödülü değildir.” (Efesliler 2:8-9).

Yapabileceği iyi hiçbir şeyin kendisinin kısmen de olsa kurtarılmayı hak etmesini sağlayamayacağını anlar.

(2) Mesih'in kurban oluşunun, bağışlanması için yeterli olduğuna inanır.

“O günahlarımızı, yalnız bizim günahlarımızı değil, bütün dünyanın günahlarını da bağışlatan kurbandır (kefaret).” (1 Yuhanna 2:2).

Kefaret, bağışlamamızı mümkün kılan fedakarlık anlamına gelir. Bağışlamamız için Mesih'in fedakarlığına ek olarak hiçbir şey gerekli değildir.

(3) İsa'nın ölümden dirildiğine, günahı ve ölümü yendiğine inanır.

“İsa’nın Rab olduğunu ağzınla açıkça söyler ve Tanrı'nın O'nu ölümden dirilttiğine yürekten iman edersen, kurtulacaksın” (Romalılar 10:9).

Günahın ve ölümün yenilmesinin tek yolu İsa'nın diriltilmesiydi. İsa, her ikisine karşı olan tam zaferini kanıtlayarak yeniden dirildi.

(4) Tanrı'nın kendisini yalnızca iman şartıyla bağışlayacağına inanır.

“Günahlarımızı itiraf edersek, O sadık ve adildir, günahlarımızı bağışlar ve bizi her kötülükten arındırır” (1 Yuhanna 1:9).

Eğer başka şartların da olduğunu düşünürse, tamamen lütufla kurtulmak  yerine, kısmen işlerle kurtulmayı umar.

Güvence

► Kişi kurtulduğundan nasıl emin olabilir?

Bazı insanlar duygularına bağlıdır, ancak duygular değişkendir ve yanıltıcı olabilir.

Kutsal Kitap bize kurtulduğumuzdan emin olabileceğimizi söyler. Tanrı'nın bizi kabul ettiğine güvenebiliriz. Korku içinde yaşamak zorunda değiliz çünkü Tanrı'nın Ruhu bize, Tanrı'nın evlatlık çocukları olduğumuza dair güvence verir.[1]

Bu güvence o kadar eksiksizdir ki, Yargılama Günü'nden korkmamıza gerek yoktur.[2] Bazıları cennete kabul edilmeyi umduklarını söylüyorlar ama bundan daha iyi bir güvencemiz olabilir. Kurtuluşun genel olarak insanlığa sunulduğuna inanmak yeterli değildir; kişi kendisinin kurtulduğunu bilmelidir.

Değişmiş bir hayat, bir kişinin kurtulduğunun kanıtıdır, ancak ilk anda kanıt yoktur. Kurtuluşun sonuçlarının ortaya çıkması için zaman geçmemiştir. Bu nedenle, tövbe anında değişen bir yaşam, güvencenin temeli değildir.

İnanan, kurtuluşa giden Kutsal Yazılara uygun yolu izlediğini bilerek kurtuluşundan emin olabilir. Kişi gerçekten tövbe ettiyse ve Kutsal Kitabın yönlendirdiği gibi inandıysa, Tanrı'nın kendisini bağışladığına inanma hakkına sahiptir. Kişi tövbe edip iman ettiğinde Tanrı, Tanrı'nın çocuğu olduğuna dair Ruhu'nun tanıklığını verir.

Kişi, gerçekten tövbe etmemişken kurtulduğunu hissetmeye çalışırsa, kafası karışır ve kendini aldatabilir.

Eğer bir kişi (1) gerçekten tövbe eder, (2) Tanrı'nın Kutsal Yazılardaki vaadine güvenir ve (3) Ruh'un tanıklığını alırsa, aldanmaz. Bu güvence, kesinlikle güvenilir olan Tanrı Sözü'ne dayanmaktadır. Tanrı her zaman sözünü tutar. 

[1] Romalılar 8:15-16

[2] Okuyunuz 1. Yuhanna 4:17.

Barıştırma: Bu kelime, düşman olanların yeniden barıştığı anlamına gelir. Kurtuluşta Tanrı ile barışırız.[1]

Kefaret: Bu kelime, bir kaydın silindiği anlamına gelir. Kurtuluşta günahlarımızın kaydı silinir.

Yatıştırma: Bu kelime, birinin öfkesini geri çevirmek için verilen bir şeyi ifade eder. Kurtuluşta, İsa'nın kurbanı, bize karşı olan Tanrı'nın adil öfkesini yatıştırdı.[2]

Kurtarma: Bu kelime, birinin başkasının gücünden kurtarıldığı anlamına gelir. Kurtuluşta şeytanın ve günahın gücünden ayrılırız.

Borçtan Kurtarma: Bu kelime, birinin özgür olabilmesi için bir bedelin ödendiği anlamına gelir. Kurtuluşta, İsa'nın ölümü bizi günahın esaretinden ve cezasından kurtarmak için ödenen bir bedeldir.[3]

Temize Çıkma: Bu kelime, birinin doğru ya da masum ilan edildiği anlamına gelir. Kurtuluşta, suçlu bir günahkar, İsa onun yerine acı çektiği için doğru sayılır.[4]

Kutsallaştırma: Bu kelime, birinin kutsal kılındığı anlamına gelir. Kurtuluşta bir günahkar, Tanrı'nın kutsal bir çocuğuna dönüştürülür.[5]

Evlatlığa Alınma: Bu kelime, birinin diğerinin yasal çocuğu olduğu anlamına gelir. Kurtuluşta Tanrı'nın çocukları oluruz.[6]

Yeni Doğum: Bu kelime, kişinin hayata yeniden başlaması anlamına gelir. Kurtuluşta inanan yeni bir hayata başlar.[7]

Mühürleme: Bu kelime, bir şeyin kime ait olduğunu göstermek için işaretlendiği anlamına gelir. Kurtuluşta, içimizdeki Kutsal Ruh bizi Tanrı'ya ait biri olarak tanımlar.[8]

Sınıf liderine not: Aşağıdaki bilgi bölümünü açıklamak için sınıfın bir üyesi seçilebilir (“Kaçınılması Gereken Hata: Tövbe Gerektirmeyen Din”).

[1] Okuyunuz 2. Korintliler 5:19; Romalılar 5:1. (Bu ayetler aklanma ve barışma hakkında konuşur.)

[2] Okuyunuz 1. Yuhanna 2:2.

[3] Okuyunuz Efesliler 1:7; Titus 2:14.

[4] Okuyunuz 2. Korintliler 5:19; Romalılar 5:1. (Bu ayetler aklanma ve barışma hakkında konuşur.)

[5] Bu mektuplar imanlılarda “kutsallar” diye söz eder. (Okuyunuz Efesliler 1:1, Koloseliler 1:1, Filipililer 1:1.)

[6] Okuyunuz Yuhanna 1:12; Romalılar 8:15.

[7] Okuyunuz Efesliler 2:1; Yuhanna 7:38-39; Galatyalılar 4:29; Yuhanna 3:5.

[8] Okuyunuz Efesliler 1:13.

Öyle bir insan var ki, kurtuluşun imanla lütufla olduğunu duyunca kolayca kurtulduğunu düşünür. Gerçekten tövbe etmemiştir çünkü ihtiyacı olduğunu anlamamıştır. Kendini hiçbir zaman Tanrı’nın yargısını hak eden bir günahkar olarak görmemiştir. O, lütfun kendi yolunda gidebileceği anlamına geldiğini düşünür. Hıristiyanlığın gerçekliğini kabul ettiği için hiçbir dönüşüm geçirmediği halde Hıristiyan olduğunu zanneder. Kendi iradesinden asla vazgeçmemiştir; bunun yerine, Tanrı'yı ​​hayatının bir parçası olarak kabul eder ve çoğunlukla kendi iradesine göre yaşar. Bu, Kutsal Yazılardaki açıklamaya göre, Tanrı ile kurtarıcı bir ilişkinin başlangıcı değildir.

Sınıf, “İnanç Beyanı”nı en az iki kez birlikte okumalıdır.

İsa Mesih'in yaşamı, ölümü ve dirilişi dünyanın günahları için kefaret eder. Her insan günahtan suçludur ve kendini kurtarmaktan acizdir. Tövbe eden her günahkar imanla Tanrı'nın lütfunu alabilir. İmanlı affedilir ve günahın gücünden ve cezasından kurtarılır. Kutsal Ruh, inananı günahkardan Tanrı'nın kutsal bir tapınıcısına dönüştürür. Başka kurtuluş yolu yoktur. Yaratılış genel olarak kurtarılır ve sonunda Tanrı tarafından onarılacaktır.

(1) Bölüm Ödevi: Her öğrenciye aşağıda listelenen bölümlerden biri atanacaktır. Bir sonraki ders oturumundan önce, pasajı okumalı ve bu dersin konusuyla ilgili ne söylediği hakkında bir paragraf yazmalıdır.

• Efesliler 2:1-10
• Yeşeya 1:11-18
• Mezmurlar 51
• Romalılar 8:19-25
• Romalılar 3:20-26

(2) Test: Bir sonraki derse Ders 8 üzerinden bir test ile başlayacaksınız. Hazırlık aşamasında test sorularını dikkatlice inceleyin.

(3) Öğretme Ödevi: Ders dışı öğretim zamanlarınızı planlamayı ve raporlamayı unutmayın.

Sınıf liderine not: Aşağıdaki iki bilgi bölümü ("Eski Ahit'te Kurtuluş" ve "Tüm Yaratılışın Kurtuluşu") isteğe bağlıdır. Üyeler bu konularla ilgileniyorsa, sınıf bunları kapsayabilir.

Eski Ahit'te Tanrı, kurbanlarla bir tapınma sistemi hazırlamıştır. Kurbanlar, İsa'nın ölümünün sağladığı gibi kurtuluş sağlamamıştır. Kutsal Kitap bize “Boğalarla tekelerin kanı günahları ortadan kaldırmaz.”[1] der. Öyleyse neden kurbanlar sunuldu? Bunlar, Mesih'in gelecekteki kurbanını simgeleyen tapınma biçimleriydi.[2]

Bu, Yeni Ahit zamanlarına kadar kurtuluşun mümkün olmadığı anlamına gelmez. Elçi Pavlus, iman yoluyla lütufla aklanma doktrinini açıklarken, bunun yeni bir fikir olmadığını göstermek için İbrahim ve Davut'un örneklerini verdi.[3] İsa, Nikodim'in yeni doğumu zaten bilmesi gerektiğini söyledi çünkü o bir Eski Ahit öğretmeniydi.[4] Pavlus, Timoteos'a Eski Antlaşma yazılarının onu kurtuluş konusunda bilge kılacağını söyledi.[5] Öyleyse müjde Eski Ahit'te mevcuttu.

Eski Ahit zamanlarında lütfu anlayanlar vardı. Kefaretin ayrıntılarını ya da nasıl işe yarayacağını bilmiyorlardı ama Tanrı'nın bağışlanma için bir temel sağladığına inanıyorlardı. Kurbanlar bu inancı ifade etmenin biçimiydi, bugün de ibadet biçimlerimiz olduğu gibi (örneğin, Rab'bin Sofrası). Kurbanlar, inanç ve itaatle sunulmadıkları takdirde değersizdi, tıpkı bizim tapınma şekillerimizin Tanrı'ya teslim edilmiş bir kalbin ve yaşamın ifadeleri olmadığında, değersiz olması gibi. Mezmur 51 ve Yeşeya 11:1-18, Eski Ahit zamanlarında tövbe ve imanın önemli olduğunu gösterir.

[1] İbraniler 10:4

[2] İbraniler 10:1

[3] Romalılar 4:1-8

[4] Yuhanna 3:10

[5] 2. Timoteos 3:15

İlk insanlar günah işlediğinde, tüm yaratılış üzerine bir lanet geldi.[1] Kurtuluş tamamlandığında, yaratılış onarılacaktır

Kurtuluş ruhsal yenilenme ile başlar. İnananlar, günahtan kurtulurlar ve Tanrı’nın nimetlerini ile yaşarlar. Ancak günahın lanetinin fiziksel yönlerinden kurtuluşu henüz tecrübe etmemişlerdir. Hala yaşlanıp ölen bedenleri vardır.

Doğa hala günahın laneti altındadır. Dünyayı Tanrı'nın ilk yarattığı gibi görmedik. Doğayı zararlı yaratıklarla dolu ve yaratıkları birbiriyle çatışma halinde görüyoruz. Dünyamızda, başkalarının yaşaması için birçok canlının ölmesi gerekiyor.

Tüm yaratılışın yenileneceği zaman geliyor.[2] Romalılar 8:18-25, Hıristiyanların günahın lanetinden kurtulmuş bir dünya ümidini anlatır.

[1] Yaratılış 3:17

[2] Vahiy 21:1; İbraniler 1:10-12

(1) Çarmıh neden birçok insanı rahatsız eder?

(2) Bir günahkarın durumunun dört yönü nelerdir?

(3) Kefaret olmadan bağışlama neden Tanrı'nın onurunu kırar?

(4) Tövbe nedir?

(5) Bir kişinin kurtaran inancı varsa, bu onun neye inandığı anlamına gelir?

(6) İsa hangi iki yönden benzersiz bir şekilde kurban olmak için yeterlidir?

(7) Bir kişi kurtulduğundan nasıl emin olabilir?