นักศึกษาจะอธิบายหัวข้อต่อไปนี้ได้

(1) แนวคิดเรื่องการสำแดงทั่วไปกับการสำแดงพิเศษ

(2) หลักฐานยืนยันว่าพระคัมภีร์เที่ยงตรง

(3) ความเข้าใจที่ถูกต้องเรื่องการดลใจของพระคัมภีร์

(4) เหตุผลที่การดลใจของพระคัมภีร์มีความหมายว่าปราศจากข้อผิดพลาด

(5) คำศัพท์คำว่า ได้รับการดลใจ ไร้ซึ่งข้อผิดพลาด ปราศจากที่ติ

(6) เหตุผลที่พระคัมภีร์ครบถ้วนแล้วและไม่สามารถเพิ่มเติมได้อีก

(7) พระคัมภีร์เป็นแหล่งพื้นฐานและสิทธิอำนาจสุดท้ายสำหรับหลักคำสอนอย่างไร

(8) พระคัมภีร์สำคัญในชีวิตประจำวันของคริสเตียนอย่างไร

(9) คำกล่าวที่เป็นหลักข้อเชื่อเกี่ยวกับพระคัมภีร์

นักศึกษาจะหลีกเลี่ยงการฟังสิทธิอำนาจที่ผิดหรือหลีกเลี่ยงการศึกษาพระคัมภีร์ด้วยวัตถุประสงค์ที่จำกัด

บันทึกสำหรับผู้สอน: โดยปกติชั้นเรียนจะเริ่มต้นด้วยการทดสอบความรู้จากบทเรียนก่อนหน้า และทบทวนจุดประสงค์ของบทเรียนก่อนหน้า เนื่องจากบทนี้เป็นบทแรก ดังนั้นจึงเริ่มต้นด้วยการอ่านพระคัมภีร์ด้านล่างนี้ได้เลย

อ่าน สดุดี  119:1-16 ด้วยกัน จากนั้นอภิปรายร่วมกันถึงสิ่งที่พระคัมภีร์ตอนนี้บอกกับเรา

พระเจ้าผู้ทรงสร้างโลกนี้ได้ตรัส พระองค์ได้เปิดเผยพระองค์เองและวัตถุประสงค์ในการทรงสร้างของพระองค์ ความจริงเกี่ยวกับการเปิดเผยของพระเจ้าแก่เรานี้เรียกว่าการสำแดง ซึ่งคำนี้ถูกใช้กับพระธรรมเล่มหนึ่งของพระคัมภีร์ว่า “วิวรณ์” แต่คำนี้สามารถใช้กับความจริงที่ได้รับการเปิดเผยทุกอย่างได้ด้วย

► พระเจ้าเปิดเผยความจริงของพระองค์แก่เราทางใดบ้าง?

เพราะพระเจ้าได้เปิดเผยความจริงด้วยวิธีการที่แตกต่างกัน ดังนั้นเราจะศึกษาเกี่ยวกับการสำแดงในสองลักษณะหลักๆ คือ การสำแดงทั่วไป และการสำแดงพิเศษ

การสำแดงทั่วไป

การสำแดงทั่วไปให้ความเข้าใจเกี่ยวกับพระเจ้าผ่านทางสิ่งทรงสร้างของพระองค์ เราสามารถมองเห็นพระปัญญาอันเลิศล้ำและฤทธิ์อำนาจอันอัศจรรย์ของพระเจ้าผ่านทางการออกแบบจักรวาลของพระองค์

เรามองเห็นลักษณะสำคัญเกี่ยวกับพระเจ้าได้ผ่านการออกแบบสร้างมนุษย์ การที่เราสามารถให้เหตุผลเกี่ยวกับข้อมูลความจริง การที่เราชื่นชมความงามได้ และบอกความแตกต่างระหว่างสิ่งที่ถูกกับผิดได้ (แม้ไม่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์) ย่อมแสดงให้เห็นว่าพระผู้สร้างของเรานั้นมีความสามารถในระดับที่สูงกว่า เรารู้ว่าพระเจ้าต้องเป็นใครสักคนที่สามารถคิดและสื่อสารได้แน่ เพราะเรามีความสามารถเหล่านั้น

เพราะการสำแดงทั่วไปแสดงให้เราเห็นว่าพระเจ้าสามารถตรัสได้ ดังนั้นเราจึงยอมรับว่ามีการสำแดงพิเศษเกิดขึ้นได้ เพราะพระเจ้าสามารถตรัสได้ จึงเป็นไปได้ที่จะมีถ้อยคำและหนังสือจากพระเจ้า โดยการสำแดงทั่วไปนี้ ผู้คนรู้ว่ามีพระเจ้า รู้ว่าพวกเขาสมควรเชื่อฟังพระองค์ และรู้ว่าพวกเขาไม่ได้เชื่อฟังพระองค์แล้ว[1] แต่การสำแดงทั่วไปไม่ได้บอกวิธีที่เราจะมีความสัมพันธ์ที่ถูกต้องกับพระเจ้าได้ การสำแดงทั่วไปแสดงให้เราเห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องมีการสำแดงพิเศษ การสำแดงทั่วไปแสดงให้เห็นว่ามนุษย์เป็นคนบาปและ “ไม่มีข้อแก้ตัว” ต่อหน้าพระผู้สร้าง แต่ไม่ได้บอกทางออกให้กับเรา

การสำแดงพิเศษ

การสำแดงพิเศษเกิดขึ้นในการดลใจของพระคัมภีร์และในการมาบังเกิดของพระคริสต์ การสำแดงพิเศษอธิบายถึงสภาพที่การสำแดงทั่วไปแสดงให้เราเห็นคือ สภาพที่ล้มลงและทำผิด การสำแดงพิเศษอธิบายเกี่ยวกับพระเจ้า การล้มลงและความบาป และวิธีที่เราจะกลับมาคืนดีกันกับพระเจ้า

ลองจินตนาการว่าคุณไม่รู้ว่ามีพระคัมภีร์มาก่อน คุณยอมรับว่ามีพระเจ้าองค์หนึ่ง คุณรู้ว่าคุณมีปัญหากับพระเจ้า คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตหลังความตาย คุณไม่รู้เกี่ยวกับวัตถุประสงค์ของชีวิต คุณไม่รู้ว่าจะเข้าหาพระเจ้าได้อย่างไร

จากนั้นลองจินตนาการว่ามีใครบางคนเอาหนังสือเล่มหนึ่งมาให้คุณและบอกว่าหนังสือนั้นมาจากพระเจ้าที่สามารถตอบคำถามเหล่านั้นได้ คุณคิดว่าหนังสือเล่มนั้นจะมีคุณค่ามากแค่ไหน?

[1]อ่านโรม 1:20  พระคัมภีร์ข้อนี้บอกบางสิ่งบางอย่างแก่เราจากการสังเกตโลกที่พระเจ้าสร้าง

► พระคัมภีร์อ้างถึงพระคัมภีร์เองว่าอย่างไร? ยกตัวอย่างคำกล่าวจากพระคัมภีร์บางตอนที่เป็นคำกล่าวอ้างว่าพระคัมภีร์มาจากพระเจ้า

ให้เรามาศึกษาถึงคำกล่าวอ้างในพระคัมภีร์เกี่ยวกับพระคัมภีร์นั้น จากนั้นเราจะพิจารณาหลักฐานยืนยันว่าพระคัมภีร์เป็นความจริง พระคัมภีร์อ้างว่าเป็นพระวจนะของพระเจ้า ในพันธสัญญาเดิม มีมากกว่า  3,000 คำกล่าวที่พูดว่าถ้อยคำจากพระเจ้า ซึ่งมักจะใช้วลี “พระเจ้าตรัสว่า...”[1] พระเยซูถือว่าพันธสัญญาเดิมได้รับการดลใจจากพระเจ้า[2] ผู้เขียนพันธสัญญาใหม่ถือว่าพันธสัญญาเดิมมาจากพระเจ้า[3] ผู้เขียนพันธสัญญาใหม่ถือว่าพันธสัญญาใหม่กำลังเขียนโดยการดลใจจากพระเจ้า[4]

ถ้าใครไม่ยอมรับคำกล่าวอ้างจากพระคัมภีร์ เขาควรพิจารณาดูหลักฐานยืนยัน[5] ลองจินตนาการอีกครั้งว่าคุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพระคัมภีร์ คุณรู้ว่าพระเจ้าเป็นบุคคลและสามารถตรัสได้ถ้าหากพระองค์ต้องการจะตรัส ดังนั้นคุณจึงรู้ว่าเป็นไปได้ที่จะมีหนังสือจากพระเจ้า แล้วก็มีใครบางคนเอาหนังสือเล่มหนึ่งมาให้คุณและบอกว่านั่นเป็นหนังสือจากพระเจ้า

► คุณรู้ได้อย่างไรว่าพระคัมภีร์เป็นพระวจนะของพระเจ้าอย่างแท้จริง? คุณคิดว่าพระคัมภีร์จะมีลักษณะอย่างไร?

ที่ใดก็ตามในโลกนี้ที่ข่าวประเสริฐได้รับการประกาศออกไป ผู้คนจะรู้สึกสำนึกในใจถึงความจริงของข่าวประเสริฐนั้น เมื่อพวกเขาเชื่อข่าวประเสริฐและกลับใจ พวกเขาย่อมได้รับการยกโทษและชีวิตที่เปลี่ยนใหม่ สำหรับคนส่วนใหญ่แล้วนั่นเป็นเหตุผลแรกที่พวกเขาเชื่อพระคัมภีร์[6]

สำหรับคนที่มีความสัมพันธ์กับพระเจ้า พระวิญญาณของพระเจ้าตรัสผ่านพระคัมภีร์ ให้ความเข้าใจ และทำให้สำนึกผิด วิธีใช้พระคัมภีร์ของพระวิญญาณบริสุทธิ์ยืนยันว่าพระคัมภีร์คือพระวจนะของพระเจ้า[7]

เมื่อเราดำเนินอยู่ในความสัมพันธ์กับพระเจ้า เราย่อมพบว่าพระคัมภีร์เปิดเผยพระลักษณะที่แท้จริงของพระเจ้าและวิธีการทำงานของพระองค์ต่อเรา พระคัมภีร์แสดงให้เราเห็นถึงวิธีเริ่มต้นความสัมพันธ์กับพระเจ้าและการดำเนินไปกับพระองค์อย่างต่อเนื่อง นี่คือหลักฐานยืนยันว่าพระคัมภีร์คือพระวจนะของพระเจ้า[8]

แต่ถ้าหากคุณต้องการหลักฐานยืนยันที่ไม่ใช่แค่ประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณส่วนตัวของคุณเองจะได้ไหม? ผู้คนที่นับถือศาสนาอื่นก็มีประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณด้วย แต่ประสบการณ์ของพวกเขาไม่ได้อยู่บนพื้นฐานความจริง เราจะรู้ได้อย่างไรว่าประสบการณ์ของเราอยู่บนพื้นฐานความจริงหรือไม่?

► มีหลักฐานยืนยันว่าสิ่งต่างๆ ที่พระคัมภีร์กล่าวนั้นเที่ยงตรงหรือไม่?

พระคัมภีร์ถูกเขียนโดยผู้เขียนมากกว่าสี่สิบคนซึ่งส่วนใหญ่ไม่รู้จักกันในช่วงระยะเวลามากกว่า 1,500 ปี เราคิดว่าหนังสือนี้จะเป็นอย่างไรหรือ? เราจะคิดว่าหนังสือนี้จะต้องเต็มไปด้วยข้อผิดพลาดและขัดแย้งกัน แต่ขอให้ดูข้อมูลความจริงต่อไปนี้เกี่ยวกับพระคัมภีร์ ในพระคัมภีร์กล่าวถึงพื้นที่ทางภูมิศาสตร์นับพันแห่ง กล่าวถึงเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์นับพันเรื่อง และอัตชีวประวัติของบุคคลมากมายที่ได้รับการยืนยันทางประวัติศาสตร์ ไม่มีการค้นพบอะไรที่หักล้างคำกล่าวในพระคัมภีร์ได้ และไม่มีตอนใดที่พระคัมภีร์ขัดแย้งกันเอง ไม่มีหนังสือเล่มใดที่ถูกเขียนขึ้นมาจะมีคุณสมบัติเหมือนพระคัมภีร์ หลักฐานยืนยันเหล่านี้สนับสนุนคำกล่าวอ้างของพระคัมภีร์ว่าได้รับการดลใจจากพระเจ้า

เราสามารถสรุปหลักฐานยืนยันที่สนับสนุนคำกล่าวอ้างของพระคัมภีร์ว่าเป็นพระวจนะของพระเจ้าได้หกประการ เรารู้ว่าพระคัมภีร์เป็นพระวจนะของพระเจ้าอย่างแท้จริงเพราะ...

• ข้อมูลความจริงในพระคัมภีร์นับพันได้รับการยืนยัน
• ไม่มีคำกล่าวใดในพระคัมภีร์ที่ถูกหักล้างได้
• พระคัมภีร์ไม่ขัดแย้งกันเอง
• ข่าวประเสริฐได้รับการพิสูจน์ด้วยผลกระทบของข่าวประเสริฐนั้น
• พระวิญญาณของพระเจ้าตรัสผ่านพระคัมภีร์
• พระคัมภีร์ชี้นำความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้า

[1] ยกตัวอย่าง เช่น กันดารวิถี 34:1, 35:1, 9

[2] อ่าน มัทธิว 5:17-18; ยอห์น 10:35; มาระโก 12:36

[3] อ่าน กิจการ 3:18; 2 เปโตร 1:20-21; 2 ทิโมธี 3:16

[4] อ่าน 1 โครินธ์ 14:37; 2 เปโตร 3:16

[5] “กฎนี้ [ของพระเจ้า] เป็นภาพที่มิอาจทำลายได้ของ องค์สูงสุดและบริสุทธิ์ที่ดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ คือพระเจ้า ผู้ที่ไม่มีมนุษย์คนใดได้เห็น ถูกทำให้มองเห็นได้ทั้งต่อตามนุษย์และทูตสวรรค์ คือพระพักตร์ของพระเจ้าที่ได้รับการเปิดเผย พระเจ้าเปิดเผยต่อสิ่งทรงสร้างตามขนาดที่จะรับไหว เป็นการเปิดเผยเพื่อให้ชีวิต ไม่ใช่ทำลาย เพื่อสิ่งเหล่านั้นจะมองเห็นพระเจ้าและยังมีชีวิตอยู่ นั่นคือพระทัยของพระเจ้าที่เปิดต่อมนุษย์” - จอห์น เวสเล่ย์ “ต้นกำเนิด คุณสมบัติ และการใช้กฎของพระเจ้า”

[6] อ่าน 1 เธสะโลนิกา 1:5

[7] อ่าน เอเฟซัส 6:17

[8] อ่าน สดุดี 119:1-2

► พระคัมภีร์ได้รับการดลใจหมายความว่าอะไร?

บางครั้งผู้คนรู้สึกว่าพวกเขาได้รับการดลใจเมื่อพวกเขามีความคิดที่ดี แต่เมื่อพระคัมภีร์ถูกกล่าวถึงว่าได้รับการดลใจจากพระเจ้าย่อมมีความหมายที่มากกว่านั้น

“พระคัมภีร์ทุกตอนได้รับการดลใจจากพระเจ้า และเป็นประโยชน์ในการสอน การตักเตือนว่ากล่าว การแก้ไขสิ่งผิด และการอบรมในความชอบธรรม” (2 ทิโมธี 3:16)

วลี “ได้รับการดลใจจากพระเจ้า” หมายถึง “พระเจ้าระบายลมหายใจ” ถึงแม้ว่าพระคัมภีร์จะเขียนจากน้ำหมึกปากกาที่อยู่ในมือของมนุษย์ แต่จุดเน้นของพระคัมภีร์ข้อนี้คือพระคัมภีร์มาจากพระเจ้า เพราะพระคัมภีร์มาจากพระเจ้า พระคัมภีร์จึงเป็นรากฐานให้กับหลักคำสอนได้ สิ่งดีที่สุดที่มนุษย์สามารถทำได้ยังไม่เทียบเท่ากับพระคัมภีร์

"ท่านทั้งหลายต้องเข้าใจข้อนี้ก่อน คือผู้หนึ่งผู้ใดจะตีความหมายคำของผู้เผยพระวจนะในพระคัมภีร์เอาเองไม่ได้เพราะว่าคำของผู้เผยพระวจนะนั้น ไม่ได้มาจากความประสงค์ของมนุษย์เลย แต่มนุษย์กล่าวคำซึ่งมาจากพระเจ้า ตามที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงดลใจเขา” (2 เปโตร 1:21-22)

พระคัมภีร์ตอนนี้ใน 2 เปโตรกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่าผู้เขียนได้รับการดลใจโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ คำของพวกเขาไม่ได้มาจากความรู้ของพวกเขาเอง ความจริงคือพระวิญญาณบริสุทธิ์ดลใจพวกเขาในการเขียน แสดงให้เห็นถึงความน่าเชื่อถือในการเขียนนั้นที่เป็นการพึ่งพาพระเจ้าอย่างแท้จริง พระคัมภีร์สามารถเชื่อถือได้เช่นเดียวกับพระเจ้าที่สามารถเชื่อถือได้ 

การดลใจเป็นการทำงานแบบเหนือธรรมชาติโดยพระเจ้าเปิดเผยพระองค์เองและการสำแดงของพระองค์ออกมาเป็นลายลักษณ์อักษร พระคัมภีร์คือผลงานสุดท้ายของการดลใจ พระคัมภีร์ได้รับการดลใจซึ่งไม่เหมือนหนังสืออื่นๆ การดลใจของพระคัมภีร์หมายความว่าพระคัมภีร์เป็นพระวจนะของพระเจ้าอย่างแท้จริง ตลอดจนทุกคนที่ใช้ในการเขียนนั้น

► ผู้เขียนพระคัมภีร์ได้รับความจริงของพระเจ้าก่อนลงมือเขียนด้วยวิธีใดบ้าง?

บางครั้งผู้คนสงสัยว่าการดลใจทำงานอย่างไร[1] พระเจ้าสื่อสารความจริงของพระองค์และยืนยันว่าความจริงนั้นถูกบันทึกไว้อย่างถูกต้องเที่ยงตรงอย่างไร? ข้อมูลความจริงอย่างแรกที่เราควรสังเกตเกี่ยวกับแนวการสำแดงของพระเจ้าคือความหลากหลาย พระองค์ไม่ได้จำกัดอยู่ที่วิธีการใดวิธีการหนึ่ง[2]

บางครั้งพระเจ้าตรัสด้วยเสียงที่ได้ยินกับหู เหมือนกับที่พระองค์ตรัสกับโมเสส[3] บางครั้งพระองค์ประทานความฝันหรือนิมิต และผู้เขียนอธิบายคำตรัสเหล่านั้น[4] บางตอนของพระคัมภีร์เป็นคำตรัสที่มาจากพระเจ้าโดยตรงแบบลายลักษณ์อักษรคือพันธสัญญากับอิสราเอลที่เป็น “การเขียนด้วยนิ้วพระหัตถ์ของพระเจ้า”[5] ตอนอื่นๆ ของพระคัมภีร์เป็นการเขียนตามคำตรัส คำตรัสของพระเจ้าในอพยพ เลวีนิติ และกันดารวิถี มักจะตามหลังคำกล่าวว่า “และองค์พระเจ้าตรัสกับโมเสสว่า”

การดลใจไม่ได้หมายถึงการที่พระเจ้าตรัสถ้อยคำกับผู้เขียนด้วยเสียงที่ได้ยินกับหู เราเห็นความแตกต่างกันทั้งบุคลิกลักษณะและรูปแบบการเขียนของผู้เขียนหลายคนเหล่านี้ ยกตัวอย่างเช่น รูปแบบการเขียนของเปาโลก็แตกต่างจากเปโตร มุมมองของเราเรื่องการดลใจจำเป็นต้องรวมถึงการที่พระเจ้าใช้มนุษย์ที่เป็นผู้เขียนตามบุคลิกลักษณะ คำศัพท์ต่างๆ รูปแบบการเขียน การศึกษา และการค้นคว้าทางประวัติศาสตร์ของพวกเขาด้วย 

มุมมองที่ถูกต้องสำหรับการดลใจคือการที่พระเจ้าดลใจทั้งบุคคล การใช้จินตนาการและบุคลิกลักษณะของผู้เขียนเพื่อแสดงออกถึงความจริงของพระเจ้าไม่เพียงแค่เปิดเผยความจริงแต่ยังควบคุมดูแลกระบวนการเขียนเพื่อให้เกิดความเที่ยงตรงอย่างสมบูรณ์

บางคนคิดว่าพระเจ้าเพียงแค่ให้ความคิดที่พระองค์ต้องการสื่อสาร แล้วผู้เขียนที่เป็นมนุษย์ก็อธิบายความคิดนั้นให้ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ ด้วยเหตุนี้ความผิดพลาดในรายละเอียดต่างๆ ที่มนุษย์ทำจึงเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ มุมมองนี้ไม่ตรงกับคำอธิบายจากพระคัมภีร์เรื่องการดลใจ พระคัมภีร์อธิบายว่าผู้เขียน “ได้รับการดลใจ” จากพระวิญญาณบริสุทธิ์ในการเขียนของพวกเขา ดังนั้นเราจึงรู้ว่าพวกเขาไม่ได้ถูกปล่อยให้เขียนตามลำพังซึ่งทำให้เกิดความผิดพลาดได้

เนื่องจากพระคัมภีร์เป็นพระวจนะของพระเจ้า จึงไม่การกล่าวในสิ่งที่ผิด เพราะพระเจ้าไม่ผิดพลาด[6] เนื่องจากพระเจ้าเปิดเผยพระองค์เองในการบันทึกทางประวัติศาสตร์ในพระคัมภีร์ ดังนั้นรายละเอียดต่างๆ จึงต้องเที่ยงตรงแม่นยำ เพื่อเราจะมีการสำแดงที่เชื่อถือได้ของพระเจ้า เนื่องจากคำอธิบายตามพระคัมภีร์เกี่ยวกับการดลใจ เราจึงรู้ว่าพระเจ้าเป็นผู้ชี้นำในการเขียนเพื่อพระคัมภีร์จะถูกต้องสมบูรณ์

[1] “ด้วยเหตุนี้พระคัมภีร์ทั้งพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่จึงเป็นระบบความจริงของพระเจ้าที่มีค่าและสมบูรณ์มากที่สุด ทุกส่วนของพระคัมภีร์มีคุณค่าต่อพระเจ้า ทั้งหมดรวมกันเป็นโครงสร้างเดียว ไม่มีความบกพร่อง และไม่มีส่วนเกิน พระคัมภีร์คือน้ำพุแห่งสติปัญญาจากสวรรค์ ซึ่งเหนือกว่างานเขียนทุกอย่างของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นคนมีปัญญา ผู้รู้ หรือนักบุญ” - จอห์น เวสเล่ย์ อารัมภบทของ คู่มืออธิบายพันธสัญญาใหม่

[2] อ่าน ฮีบรู 1:1

[3] อพยพ 33:11

[4] ตัวอย่างการสำแดงเช่น โดยทางนิมิต ในดาเนียลบทที่ 7 และ 8 และส่วนใหญ่ในพระธรรมวิวรณ์

[5] เฉลยธรรมบัญญัติ 9:10

[6] อ่าน สุภาษิต 30:5

ได้รับการดลใจ

พระคัมภีร์ได้รับการดลใจมีความหมายว่าพระคัมภีร์เป็นพระวจนะของพระเจ้าที่ประทานมาโดยการสำแดงของพระองค์[1] แท้จริงแล้ว เพียงคำนี้ก็พอเพียงที่จะยืนยันความน่าเชื่อถือและความเที่ยงตรงของพระคัมภีร์อย่างสมบูรณ์แล้ว แต่มีบางคนที่พูดว่าพวกเขาเชื่อว่าพระคัมภีร์ได้รับการดลใจแต่ไม่ยอมรับว่าเที่ยงตรงอย่างสมบูรณ์ คำศัพท์ต่อไปจึงถูกนำมาใช้เพื่อปกป้องด้านที่สำคัญของการดลใจ

ไร้ซึ่งข้อผิดพลาด

คำศัพท์นี้หมายถึง “ผิดพลาดไม่ได้” เมื่อเราพูดว่าพระคัมภีร์ไร้ซึ่งข้อผิดพลาด เราหมายความว่าพระคัมภีร์ไว้ใจได้และจะไม่ชักนำเราไปในทางที่ผิด พระคัมภีร์ไร้ซึ่งข้อผิดพลาด ไม่ใช่หมายถึงเพียงแค่คำกล่าวที่เป็นคำสอนเท่านั้น แต่หมายถึงทุกคำกล่าวในพระคัมภีร์

ปราศจากที่ติ

คำศัพท์นี้หมายถึง “ไม่มีจุดใดที่ผิดเลย” พระคัมภีร์นั้นถูกต้องเที่ยงตรงทุกคำกล่าว เพราะพระเจ้าไม่เคยโกหกหรือผิดพลาด[2] และพระคัมภีร์เป็นพระวจนะของพระเจ้า เราจึงสามารถมั่นใจได้ว่าพระคัมภีร์ไม่มีจุดใดที่ผิดเลย ถ้าบุคคลหนึ่งพูดว่าพระคัมภีร์อาจมีข้อผิดพลาดเพราะมนุษย์มีส่วนร่วมในการเขียน เขากำลังลืมคำอธิบายเรื่องการดลใจใน 2 เปโตร 1:21-22 ผู้เขียน “ได้รับการดลใจ” โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์  มุมมองตามประวัติศาสตร์ตามหลักการพระคัมภีร์คือพระคัมภีร์ทั้งเล่มได้รับการดลใจ ในทุกถ้อยคำ ดังนั้นจึงไม่มีจุดใดที่ผิดเลย[3]

อะไรคือความผิดพลาดในการคัดลอก?

ก่อนที่พระคัมภีร์จะถูกพิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์ พระคัมภีร์ถูกคัดลอกด้วยมือมาก่อน เราไม่มีต้นฉบับดั้งเดิมที่เปาโล อิสยาห์ หรือโมเสสเป็นผู้เขียน ในบรรดาสำเนาโบราณที่เรามีซึ่งเขียนด้วยลายมือหลายพันฉบับทั้งในภาษากรีกและฮีบรูนั้นมีความแตกต่างเล็กน้อย และเราไม่สามารถรู้ชัดเจนว่าถ้อยคำดั้งเดิมที่แท้จริงคืออะไร แต่ความแตกต่างนั้นมีน้อยมากจนไม่ได้ทำให้หลักคำสอนใดน่าสงสัย เพราะเรารู้ว่าต้นฉบับดั้งเดิมนั้นไม่มีจุดผิดพลาดเลย และเพราะความแตกต่างในฉบับคัดลอกนั้นเล็กน้อยมาก เราจึงรู้ว่าเราสามารถไว้ใจทุกคำกล่าวในพระคัมภีร์ได้

► เรารู้ได้อย่างไรว่าพระคัมภีร์เที่ยงตรงแม้ว่าจะถูกคัดลอกด้วยมือหลายครั้งก็ตาม?

► เหตุผลต่างๆ ที่บางคนคิดว่าพระคัมภีร์มีข้อผิดพลาดมีอะไรบ้าง?

[1] อ่าน 2 ทิโมธี 3:16 “ได้รับการดลใจ” หมายความว่า พระคัมภีร์เป็น “ลมหายใจที่ระบายออกมา” จากปากของพระเจ้า

[2] อ่าน ทิตัส 1:2

[3] อ่าน มัทธิว 5:18

บางคนอ้างว่าพระคัมภีร์มีข้อผิดพลาด นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่เข้าใจธรรมชาติของพระคัมภีร์

พระคัมภีร์ใช้การสื่อสารของมนุษย์ทั่วไปยกตัวอย่างเช่น มีข้อพระคัมภีร์ที่กล่าวถึงดวงอาทิตย์ว่าเคลื่อนไหวบนท้องฟ้า เรารู้ว่าโลกกำลังหมุน ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ที่เคลื่อนไหว  แม้แต่นักวิทยาศาสตร์ก็ยังพูดว่าดวงอาทิตย์ขึ้นและลง นั่นไม่ใช่ข้อผิดพลาด แต่มันเป็นการอธิบายด้วยวิธีมองเห็นของเราต่างหาก

นอกจากนี้ยังมีข้อความที่เป็นบทกวี เช่น “เนินเขากระโดดเหมือนลูกแกะทั้งหลาย” หรือ “ต้นไม้ปรบมือของพวกมัน” นั่นเป็นรูปแบบวรรณกรรมที่เห็นชัดว่าไม่ได้มีความหมายตรงตามตัวอักษร

มีรูปแบบการเขียนที่แตกต่างกันหลายรูปแบบ มีการอ้างอิงถึงผู้เขียนคนอื่นๆ รวมถึงผู้คนที่ไม่ได้รับการดลใจ แต่นั่นไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับคำสอนเรื่องการดลใจ พระเจ้าเป็นผู้ชี้นำในกระบวนการเขียนเพื่อมั่นใจได้ว่าสุดท้ายสิ่งที่ออกมาจะเป็นพระวจนะของพระองค์

บางครั้งผู้คนคิดว่าพวกเขามองเห็นความขัดแย้งในพระคัมภีร์ แต่พวกเขาจำเป็นต้องพิจารณาดูพระคัมภีร์อย่างละเอียดถี่ถ้วนมากขึ้น ยกตัวอย่างเช่น ในลูกา 8:26-27 และในมาระโก 5:1-2 บอกเราเกี่ยวกับชายคนหนึ่งที่ถูกผีสิงที่พระเยซูช่วยปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระ แต่ในมัทธิว 8:28 บอกเราว่ามีชายสองคนที่ถูกผีสิงที่ได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ นี่ไม่ใช่ความขัดแย้ง ในลูกาและมาระโกไม่ได้บอกว่ามีชายคนเดียว แต่ทั้งสองพระธรรมนี้เลือกที่จะเน้นชายหนึ่งคนที่มีประวัติเรื่องนี้ ถ้าหากมีคนที่มองเห็นคำกล่าวในพระคัมภีร์ที่ดูเหมือนขัดแย้งกันเอง เขาไม่ควรด่วนสรุป แต่ใช้เวลาศึกษาเพื่อจะเข้าใจบริบทนั้นมากขึ้น 

► คริสเตียนควรใช้พระคัมภีร์แบบไหน?

พระคัมภีร์ให้กฎบัญญัติของพระเจ้า กฎบัญญัติไม่ได้ช่วยเราให้รอดได้[1] แต่แสดงให้เห็นถึงวิถีการดำเนินชีวิตที่พระเจ้าต้องการสำหรับเรา กฎบัญญัติของพระเจ้าแสดงให้เห็นถึงพระลักษณะของพระเจ้า เราสมควรดำเนินตามถ้าหากเราต้องการเป็นเหมือนพระเจ้า ในเมื่อเรารักพระเจ้า เราจึงสมควรรักกฎบัญญัติของพระองค์ด้วย  ในสดุดี บทที่ 119 อธิบายว่าผู้นมัสการพระเจ้าควรปิติยินดีในกฎบัญญัติของพระเจ้า คนที่รักพระเจ้าจะอธิษฐานให้พระเจ้าเปลี่ยนใจของเขาให้สอดคล้องกับพระประสงค์ของพระเจ้า เป็นไปไม่ได้ที่คนจะรักพระเจ้าโดยไม่สนใจที่จะทำให้พระองค์พอพระทัย

พระวจนะของพระเจ้าเป็นความสว่าง อัครทูตเปโตรบอกเราว่าโลกนี้อยู่ในความมืดฝ่ายวิญญาณ และพระวจนะของพระเจ้าเป็นความสว่างที่ส่องนำทางที่เราควรเดินไป[2] เราไม่ควรติดตามความคิดหรือความรู้สึกใดๆ ที่ขัดแย้งกับพระวจนะของพระเจ้า พระวิญญาณบริสุทธิ์จะไม่นำเราให้ทำสิ่งใดที่พระคัมภีร์บอกว่าผิดอย่างแน่นอน

พระวจนะของพระเจ้าเป็นอาหารฝ่ายวิญญาณสำหรับเรา ความหิวกระหายที่ดีย่อมเป็นสัญญาณที่ดีต่อสุขภาพ คริสเตียนจะปรารถนาพระวจนะของพระเจ้าเหมือนเด็กทารกปรารถนาน้ำนม[3] คริสเตียนที่เป็นผู้ใหญ่แล้วย่อมจะสามารถเข้าใจและย่อยความจริงของพระเจ้าได้มากขึ้น เหมือนเด็กโตที่กินอาหารแข็งได้[4] คริสเตียนต้องเลี้ยงดูตัวชีวิตฝ่ายวิญญาณของตัวเองทุกวันด้วยพระวจนะของพระเจ้า

พระคัมภีร์เป็นเครื่องป้องกันเราจากซาตาน เราได้รับคำสั่งให้ปกป้องตัวเองด้วยยุทธภัณฑ์ฝ่ายวิญญาณ ดาบของพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ให้เราใช้คือพระวจนะของพระเจ้า[5] พระเยซูโต้ตอบการทดลองของมารด้วยถ้อยคำจากพระคัมภีร์[6]

พระวจนะของพระเจ้าเป็นความจริงที่เรียกเราให้ตอบสนอง พระเยซูเปรียบพระวจนะกับเมล็ดพืชที่ถูกหว่านลงดิน[7] บางเมล็ดไม่เติบโตเพราะพื้นดินไม่ได้ถูกเตรียมสำหรับเพาะปลูก เมื่อเราอ่านพระคัมภีร์ เราต้องตอบสนองต่อความจริงจากพระคัมภีร์และอธิษฐานขอพระเจ้าทำให้ชีวิตของเราเกิดผลโดยทางพระวจนะของพระองค์

[1] “เรายืนยันว่า นับจากสมัยที่พระคริสต์กับพวกสาวกของพระองค์อยู่บนโลกนี้ ไม่มีสิ่งจำเป็นใดสำหรับความรอดที่ถูกประทานมาที่ไม่ได้อยู่อย่างครบถ้วนในพระคัมภีร์อันศักดิ์สิทธิ์” - ดัดแปลงจากงานเขียนของ เจมส์ อาร์มิเนียส เรื่อง “คำโต้แย้งเรื่องความสมบูรณ์แบบของพระคัมภีร์”

[2] อ่าน 2 เปโตร 1:19-21; สดุดี 119:105

[3] 1 เปโตร 2:2

[4] 1 โครินธ์ 3:2

[5] เอเฟซัส 6:17

[6] มัทธิว 4:3-4

[7] ลูกา 8:11-15

• จึงไม่มีวันล้าสมัยหรือไม่ตรงจุด สามารถใช้ได้กับทุกคนในทุกที่และทุกช่วงเวลา
• จึงเป็นแนวทางสำหรับการสังเกตน้ำพระทัยของพระเจ้า เนื่องจากพระเจ้าไม่เคยขัดแย้งกับพระองค์เองหรือไม่เคยเปลี่ยนพระทัย
• จึงเป็นแนวทางให้เรามีชีวิตที่ดีที่สุด เนื่องจากพระเจ้าเป็นผู้สร้างเราขึ้นมา พระองค์ประทานพระคัมภีร์เพื่อบอกทิศทางแก่เรา
• จึงเต็มไปด้วยทุกสิ่งที่เราจำเป็นต้องรู้เพื่อจะได้รับความรอดและเพื่อดำเนินในความสัมพันธ์กับพระเจ้า

ถึงแม้ว่าเราจะเรียนรู้จากศิษยาภิบาลและจากประเพณีคริสตจักร แต่ไม่มีข้อยกเว้นให้ยอมรับสิ่งที่ขัดแย้งกับพระครัมภีร์ เพราะพระคัมภีร์เป็นสิทธิอำนาจสูงสุด

พระวิญญาณบริสุทธิ์ให้ความกระจ่างชัดต่อพระวจนะของพระเจ้าเพื่อเราจะเข้าใจ และนำเราให้เชื่อฟังพระวจนะ

► พระเจ้ายังคงตรัส แต่เราสมควรคาดหวังว่าจะมีสิ่งอื่นๆ เพิ่มเข้ามาในพระคัมภีร์อีกไหม?

นับจากเวลาที่อัครทูตคนสุดท้ายสิ้นชีวิต คริสตจักรถือว่าพระคัมภีร์เป็นหนังสือที่สำเร็จครบถ้วนแล้ว คริสตจักรไม่ได้เลือกงานเขียนเพื่อเรียกว่าพระคัมภีร์เท่านั้น แต่พวกเขาตระหนักว่างานเขียนที่เลือกนั้นได้รับการดลใจจากพระเจ้าและเป็นพระคัมภีร์ที่มีสิทธิอำนาจ งานเขียนที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นพระคัมภีร์มีคุณสมบัติที่งานเขียนอื่นๆ ไม่มี

สำหรับพันธสัญญาเดิม คริสตจักรเก็บรักษางานเขียนต่างๆ ที่ชนอิสราเอลยึดมั่นว่าเป็นพระคัมภีร์ ส่วนพันธสัญญาใหม่ได้รับการยอมรับโดยคุณสมบัติต่อไปนี้คือ มีประวัติศาสตร์เชื่อมโยงกับพวกอัครทูต มีคุณสมบัติสามารถยืนยันความถูกต้องด้วยตนเอง คริสตจักรยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์ ใช้พันธสัญญาเดิมอย่างถูกต้องเหมาะสม และใช้ประโยชน์ในการต่อต้านคำสอนนอกรีตได้

พระเจ้ายังคงตรัส ในเวลานี้ยังสามารถเพิ่มบางสิ่งเข้าไปในพระคัมภีร์ได้ไหม? เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีงานเขียนใหม่ใดๆ ที่มีคุณสมบัติพอให้เพิ่มเข้าไปในพระคัมภีร์ดั้งเดิมได้ ยกตัวอย่างเช่น ไม่มีงานเขียนใหม่ใดๆ ที่จะเกี่ยวข้องกันกับพวกอัครทูต เพราะพวกเขาไม่ได้มีชีวิตอยู่ในสมัยเราแล้ว หรือไม่มีงานเขียนใหม่ใดที่ได้รับการยอมรับจากคริสตจักรทั่วโลกแบบเอกฉันท์

พระคัมภีร์ครบถ้วนสมบูรณ์แล้วและเพียงพอสำหรับความรอดกับการดำเนินชีวิตคริสเตียน[1] ไม่มีสิ่งใดที่สำคัญและจำเป็นที่จะสามารถเพิ่มเข้าไปในพระคัมภีร์ได้อีกเพราะพระคัมภีร์มีทุกสิ่งที่จำเป็นสำหรับเราแล้ว ผู้คนที่อ้างว่าได้รับการสำแดงใหม่ควรใช้เวลาของพวกเขาศึกษาการสำแดงที่พระเจ้าได้มอบไว้ให้แล้วมากกว่า พวกเขาจะพบทุกสิ่งที่จำเป็นสำหรับพวกเขาและได้รับการปกป้องจากความผิดพลาด

บันทึกสำหรับผู้สอน: บทเรียนสองหัวข้อต่อไปนี้ (“ความผิดพลาดที่ต้องหลีกเลี่ยง” กับ “ความผิดพลาดของลัทธิต่างๆ”) สามารถให้สมาชิกในชั้นเรียนสองคนอธิบายได้

[1] 1 ทิโมธี 3:14-16

การประนีประนอมต่อสิทธิอำนาจของพระคัมภีร์

อะไรเป็นสิทธิอำนาจสูงสุดสำหรับคุณ? คริสเตียนจำนวนมากจะบอกว่าพระคัมภีร์มีสิทธิอำนาจสำหรับพวกเขา แต่ในความเป็นจริงพวกเขากลับวางใจในความรู้สึกของตัวเองมากที่สุด บางคนบอกว่าการกระทำของพวกเขาถูกต้องเพราะเขาไม่รู้สึกว่ามันผิด นั่นแสดงว่าคนนั้นให้ความรู้สึกของตัวเองเป็นสิทธิอำนาจสูงสุดแทนพระคัมภีร์

บางครั้งมีบางคนที่ไม่จริงจังกับพระคัมภีร์เพราะเขาได้รับอิทธิพลจากคนอื่น มีคำสั่งในพระคัมภีร์ว่าคนที่ไม่เชื่อฟังเพราะคนอื่นที่อ้างว่าตัวเองเป็นคริสเตียนไม่ยอมเชื่อฟัง เขากำลังทำตามศาสนาคริสต์ที่ได้รับความนิยม แต่ศาสนาคริสต์ตามพระคัมภีร์มักจะไม่เป็นที่นิยม

การศึกษาพระคัมภีร์ด้วยวัตถุประสงค์ที่จำกัด

พระคัมภีร์เป็นแหล่งที่เป็นรากฐานของหลักคำสอน เป็นสิทธิอำนาจสูงสุดเพื่อให้คำตอบสำหรับคำถามใดๆ เกี่ยวกับหลักคำสอน แต่ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อผู้คนเลือกศึกษาพระคัมภีร์เพียงเพื่อหาข้อพิสูจน์เพื่อสนับสนุนคำสอนของตัวเอง พวกเขาไม่ใช้พระคัมภีร์เป็นอาหารฝ่ายวิญญาณ พวกเขาคิดถึงแต่วิธีการที่จะแสดงให้เห็นว่าคนอื่นผิด การพัฒนาและปกป้องคำสอนของเราด้วยพระคัมภีร์เป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่ถ้านั่นเป็นเพียงวัตถุประสงค์เดียวที่เราใช้พระคัมภีร์ เราจะสูญเสียความยินดีที่มาจากการใช้พระคัมภีร์เพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ส่วนตัวกับพระเจ้า  

มีบางคนอ่านพระคัมภีร์เพื่อให้รู้สึกดีและมีกำลังใจเท่านั้น เราจำเป็นต้องคิดถึงวัตถุประสงค์ของพระคัมภีร์เกี่ยวกับการทำให้สำนึกและการแก้ไขเราให้ถูกต้องด้วย เราไม่ควรข้ามคำสั่งในพระคัมภีร์แล้วมองหาแต่พระสัญญาเพื่อทำให้เรารู้สึกดีขึ้นเท่านั้น บางทีพระเจ้าอาจต้องการให้คุณสำนึกหรือแก้ไขคุณให้ดีขึ้นในวันนี้ก็ได้

บางกลุ่มศาสนาอ้างว่าเชื่อพระคัมภีร์ แต่พวกเขากลับให้สิ่งอื่นเป็นสิทธิอำนาจสูงสุด พวกเขาอ้างว่าสามารถอธิบายพระคัมภีร์ได้ ใช้การสำแดง หรือระบบพิเศษที่มีแต่ในกลุ่มของพวกเขาเท่านั้น หลักคำสอนที่สำคัญที่สุดของพวกเขาไม่สามารถพิสูจน์ยืนยันได้จากพระคัมภีร์

พวกเขาอาจมีหนังสืออีกเล่มที่เพิ่มเข้าไปในพระคัมภีร์ พวกเขาอาจพูดว่าพระคัมภีร์ไม่น่าเชื่อถือเพราะการแปลและคัดลอกที่ผิดพลาด

แนวคิดเหล่านั้นแสดงให้เห็นว่าพระคัมภีร์ไม่ได้เป็นพระวจนะของพระเจ้าที่สมบูรณ์ครบถ้วน เพราะคนเหล่านั้นให้สิ่งอื่นมาเป็นสิทธิอำนาจสูงสุดของพวกเขา

ให้ชั้นเรียนอ่าน “คำประกาศหลักข้อเชื่อ” ด้วยกันอย่างน้อยสองรอบ

พระคัมภีร์เป็นพระวจนะของพระเจ้า พระเจ้าดลใจผู้เขียนเพื่อให้พวกเขาเขียนโดยไม่มีข้อผิดพลาดเลย พระคัมภีร์มีทุกสิ่งที่เราจำเป็นต้องรู้เพื่อจะรอดพ้นจากความบาปและดำเนินในความสัมพันธ์กับพระเจ้า พระคัมภีร์เป็นแหล่งที่เป็นรากฐานของหลักคำสอนและเป็นสิทธิอำนาจสูงสุด คริสเตียนควรศึกษาพระคัมภีร์ทุกวันเพื่อรู้จักพระเจ้ามากขึ้น เพื่อได้รับการทรงนำ และเพื่อเลี้ยงดูชีวิตฝ่ายวิญญาณ

(1) ศึกษาพระคัมภีร์ตอนต่างๆ: นักศึกษาแต่ละคนจะถูกมอบหมายให้ศึกษาพระคัมภีร์หนึ่งตอนจากรายการด้านล่างนี้โดยให้นักศึกษาอ่านพระคัมภีร์ตอนนั้นและเขียนหนึ่งย่อหน้าเพื่ออธิบายว่าพระคัมภีร์ตอนนั้นพูดถึงหัวข้อที่เราเรียนกันในบทนี้อย่างไรบ้าง ขอให้ทำการบ้านนี้ก่อนถึงชั่วโมงเรียนครั้งถัดไป

• สดุดี 119:33-40
• สดุดี 119:129-136
• สุภาษิต 30:5-6
• วิวรณ์ 22:18-19
• มัทธิว 5:17-19
• 2 ทิโมธี 3:15-17
• 2 เปโตร 3:15-16

(2) ทดสอบ: ชั่วโมงเรียนถัดไปจะเริ่มต้นด้วยการทดสอบสำหรับบทที่ 1 ขอให้เตรียมตัวด้วยการศึกษาคำถามสำหรับการทดสอบอย่างละเอียด

(3) การบ้านสำหรับการสอน: อย่างน้อยเจ็ดครั้งในช่วงการเรียนวิชานี้ คุณจะต้องสอนบทเรียนหนึ่งบทหรือบางส่วนของบทเรียนให้กับคนที่ไม่ได้อยู่ในชั้นเรียน สามารถสอนที่ชั้นเรียนในคริสตจักร กลุ่มศึกษาพระคัมภีร์ตามบ้าน หรือในกลุ่มอื่นๆ ได้ คุณต้องรับผิดชอบหาโอกาสในการสอนเหล่านี้และรายงานให้กับผู้สอนของคุณ

(4) ขอให้อ่านบทเรียนถัดไปล่วงหน้าก่อนมีชั้นเรียนเสมอ

(1) การสำแดงทั่วไปคืออะไร?

(2) พระเจ้าประทานการสำแดงพิเศษในลักษณะใด?

(3) ความจริงอะไรที่ได้รับการเปิดเผยโดยการสำแดงพิเศษที่ไม่ได้ถูกเปิดเผยในการสำแดงทั่วไป?

(4) พระคัมภีร์มีคำกล่าวอ้างถึงพระคัมภีร์เองอย่างไรบ้าง?

(5) เหตุผลหกประการที่แสดงให้เห็นว่าพระคัมภีร์เป็นพระวจนะของพระเจ้าอย่างแท้จริงมีอะไรบ้าง?

(6) ทำไมพระคัมภีร์จึง “เป็นประโยชน์ในการสอน การตักเตือนว่ากล่าว การแก้ไขสิ่งผิด และการอบรมในความชอบธรรม”?

(7) พระคัมภีร์ให้คำอธิบายเรื่องการดลใจอย่างไรที่ทำให้เรามั่นใจว่าผู้เขียนถูกปกป้องไม่ให้ผิดพลาดเลย?

(8) พระเจ้าใช้วิธีการที่แตกต่างกันอะไรบ้างสำหรับการดลใจ?

(9) พระคัมภีร์ได้รับการดลใจหมายความว่าอะไร?

(10) พระคัมภีร์ไร้ซึ่งข้อผิดพลาดหมายความว่าอะไร?

(11) พระคัมภีร์ปราศจากที่ติหมายความว่าอะไร?