นักศึกษาจะอธิบายหัวข้อต่อไปนี้ได้

(1) เหตุผลที่การเข้าใจเรื่องความบาปจึงสำคัญ

(2) ความบาปเกิดขึ้นเพราะเสรีภาพในการเลือกและไม่ใช่สิ่งที่พระเจ้าสร้างขึ้นมา

(3) คำนิยามและคำอธิบายเกี่ยวกับการรับสืบทอดความเลวทราม

(4) แนวคิดตามหลักการพระคัมภีร์เกี่ยวกับความบาปโดยเจตนา

(5) คำนิยามความผิดพลาดของมนุษย์และท่าทีที่ถูกต้องต่อกระบวนการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ของคริสเตียน

(6) คำนิยามความอ่อนแอของมนุษย์และความแตกต่างจากความบาป

(7) คำประกาศหลักข้อเชื่อของคริสเตียนเรื่องความบาป

นักศึกษาจะเข้าใจเกี่ยวกับการมาเชื่อพระเจ้ามากขี้นเมื่อรู้คำนิยามที่ชัดเจนเกี่ยวความบาปโดยเจตนา

อ่านปฐมกาลบทที่ 3 ด้วยกัน พระคัมภีร์ตอนนี้บอกอะไรกับเราเกี่ยวกับความบาป?

เหตุผลที่เราจำเป็นต้องเข้าใจเรื่องความบาป

► ทำไมเราจำเป็นต้องเข้าใจเรื่องความบาป?

(1) เราต้องเข้าใจเรื่องความบาปเพื่อเราจะเข้าใจถึงสภาพของโลกนี้พระคัมภีร์บอกเราว่าความบาปเป็นต้นเหตุที่ทำให้มนุษย์ต้องทนทุกข์ ความตายเข้ามาในโลกนี้ได้ก็เพราะความบาป[1] เพราะคำแช่งสาปจากความบาปจึงทำให้เกิดความเจ็บป่วย การแก่ชรา และความเจ็บปวด ความบาปอย่างเช่น การโกหก การลักขโมย การฆ่าคน การล่วงประเวณี การทะเลาะวิวาท การเมาสุรา และการกดขี่ ทำให้โลกนี้เต็มไปด้วยการทนทุกข์ การกระทำบาปมาจากความบาปที่อยู่ในใจเช่น ความเกลียดชัง ราคะตัณหา ความโลภ ความหยิ่ง และความเห็นแก่ตัว

(2) เราต้องเข้าใจเรื่องความบาปเพื่อจะเข้าใจลำดับความสำคัญของพระเจ้าใจโลกนี้พระเจ้าได้ตอบสนองต่อความบาปของมนุษย์ด้วยพระคุณและความรอด นั่นคือเหตุผลที่ความบาปต้องได้รับคำนิยามอย่างถูกต้อง

(3) เราต้องเข้าใจเรื่องความบาปเพื่อจะเข้าใจพระคุณและความรอด

(4) เราต้องเข้าใจเรื่องความบาปเพื่อจะเข้าใจความบริสุทธิ์ ความบาปตรงกันข้ามกับความบริสุทธิ์ ตรงกันข้ามกับการอุทิศตัวต่อพระเจ้า การที่คนหนึ่งจะบริสุทธิ์และอุทิศตัวต่อพระเจ้าได้ เขาจะต้องแยกขาดจากความบาป

[1] อ่าน โรม 5:12

การทรงสร้างของพระเจ้านั้นสมบูรณ์แบบ และทุกสิ่งที่พระองค์สร้างก็ปราศจากข้อผิดพลาด เมื่อพระเจ้าเสร็จสิ้นการทรงสร้างของพระองค์ พระองค์มองเห็นว่าทุกสิ่งนั้นดี[1] ด้วยเหตุนี้เราจึงรู้ว่าความบาปไม่ใช่ความผิดของพระเจ้า[2]

อาดัมและเอวามีความสัมพันธ์กับพระเจ้า พวกเขาปรารถนาทำให้พระเจ้าพอพระทัย และมีความสามารถในการทำทุกสิ่งที่ถูกต้อง ซาตานมาล่อลวงเอวาให้ทำสิ่งที่ผิด โดยสิ่งนี้เราจึงรู้ว่าความบาปมีอยู่ในจักรวาลอยู่แล้ว ซาตานได้ล้มลงในความบาปเรียบร้อยแล้ว แต่ความบาปยังไม่เข้าถึงมนุษย์หรือส่วนต่างๆ ของสิ่งทรงสร้างที่อยู่ใต้สิทธิอำนาจของมนุษย์นั้น

อาดัมและเอวามีเสรีภาพในการเลือก ความบาปเกิดขึ้นเพราะพวกเขาสามารถเลือกเองได้อย่างแท้จริง พวกเขาเลือกฝ่าฝืนกฎของพระเจ้า และนั่นคือจุดเริ่มต้นความบาปของมนุษย์ ความบาปไม่ใช่สิ่งที่พระเจ้าสร้าง

การทำงานของความบาปอย่างแรกคือ การทำให้มนุษย์แยกขาดจากพระเจ้า นอกจากนี้ความบาปยังทำให้ธรรมชาติของมนุษย์เสื่อมโทรมลงไป[3] เด็กทุกคนที่เกิดมาภายหลังจึงมีธรรมชาติที่เสื่อมโทรมนี้และจะกระทำบาป[4]

ความบาปนำคำแช่งสาปมาให้สิ่งทรงสร้างทั้งหมด[5] ชีวิตเปลี่ยนไปก็เพราะความบาป ความเจ็บปวด ความแก่ชรา และความตายก็เริ่มต้นขึ้น[6] การทำงานและเอาชีวิตรอดกลับยากขึ้น ความสัมพันธ์ของมนุษย์ด้วยกันก็เต็มไปด้วยความขัดแย้ง นับวันผ่านไป มนุษย์ก็ทวีจำนวนมากขึ้นเกินกว่าที่อาดัมกับเอวาจะจินตนาการได้

[1] ปฐมกาล 1:31

[2] “ความคิดจิตใจของมนุษย์ในสภาพนี้มีความมืดมิดและขัดสนความรู้เรื่องการช่วยให้รอดของพระเจ้า ตามที่อัครทูตได้กล่าวไว้คือ ไม่สามารถยอมรับสิ่งต่างๆ ที่เป็นของพระวิญญาณของพระเจ้าได้” - เจมส์ อาร์มิเนียส “ข้อพิพาทสาธารณะยี่สิบห้าประการ ข้อพิพาทที่ 11”

[3] อ่าน สดุดี 51:5

[4] อ่าน โรม 5:12, 14, 18-19

[5] ปฐมกาล 3:16-19

[6] อ่าน 1 โครินธ์ 15:22

► คุณจะอธิบายเกี่ยวกับธรรมชาติบาปที่ติดตัวมนุษย์มาตั้งแต่เกิดได้อย่างไร?

การรับสืบทอดความเลวทรามคือความเสื่อมโทรมของธรรมชาติทางศีลธรรมของมนุษย์ที่ทำให้มนุษย์มีแนวโน้มในการทำบาปตั้งแต่แรกเกิด บางครั้งเรียกว่า “ความบาปดั้งเดิม” มันคือธรรมชาติบาปที่เกิดมาพร้อมกับเราเนื่องจากความบาปของอาดัม

มนุษย์ทุกคนมีแนวโน้มต่อความชั่วช้านี้ตั้งแต่เกิด[1] ธรรมชาติของคนถูกบิดเบือนโดยแนวโน้มที่เป็นความบาปนับจากวันที่เขาเกิดมา คนๆ หนึ่งเริ่มทำบาปทันทีที่เขาเริ่มต้นเลือกได้ แนวโน้มที่เป็นความบาปไม่ใช่สิ่งที่เขาเรียนรู้จากสภาพแวดล้อมเลย[2]

ดาวิดพูดว่าเขาถูกหล่อหลอมในความอธรรมและถือกำเนิดในความบาป[3] เขาไม่ได้หมายความว่าแม่ของเขาได้ทำบางอย่างที่ผิด เขาหมายความว่าเมื่อเด็กทารกถูกก่อร่างในครรภ์ ธรรมชาติของเด็กนั้นถูกทำให้เสื่อมโทรมโดยควาบาปเรียบร้อยแล้ว

เนื่องจากธรรมชาติที่เสื่อมโทรมนี้ พระฉายของพระเจ้าในมนุษย์จึงถูกทำลาย ทุกคนเกิดมาพร้อมกับเจตนาที่มีตัวเองเป็นศูนย์กลางและยอมจำนนต่อความบาป[4] เจตนาของเราไม่มีเสรีภาพในการเลือกสิ่งที่ถูกต้องได้จนกว่าพระเจ้าจะประทานความปรารถนาและกำลังให้แก่เรา[5]

การรับสืบทอดความเลวทรามกระตุ้นความบาปที่อยู่ภายในอย่างเช่น ความหยิ่ง การอิจฉา ความเกลียดชัง และการไม่ให้อภัย นอกจากนี้ยังกระตุ้นให้มีการกระทำบาปด้วย

โดยธรรมชาติแล้ว มนุษย์มีท่าทีกบฏต่อสิทธิอำนาจของพระเจ้าและโกรธต่อกฎบัญญัติขอองพระองค์ คนบาปจะถูกพิพากษา ไม่เพียงแค่การกระทำบาปเท่านั้น แต่รวมถึงท่าทีกฎบของพวกเขาต่อพระเจ้าด้วย[6]

คนที่มีธรรมชาติบาปจะเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางเสมอ เขาต้องการทำตามความตั้งใจของตัวเองมากกว่าไว้วางใจสิทธิอำนาจของพระเจ้าและคนอื่นๆ เขาต้องการทำให้ตัวเองพอใจมากกว่าทำให้พระเจ้าพอพระทัย เขาเชื่อมั่นในตัวเองและไม่ต้องการพึ่งพระเจ้า ความสำเร็จของเขาเองสำคัญกว่าถวายเกียรติพระเจ้า

ผู้คนไม่สามารถแยกแยะถูกผิดได้ เพราะความคิดจิตใจของพวกเขาถูกทำให้มืดมน  โดยธรรมชาติ พวกเขาทำตามการนำของโลกที่กบฏนี้ซึ่งซาตานควบคุมอยู่ กับความปรารถนาบาปของพวกเขาเอง นั่นเป็นการที่พวกเขาเอาตัวเองให้อยู่ใต้พระพิโรธของพระเจ้า[7] พวกเขามีแนวโน้มตามธรรมชาติที่จะทำบาปทุกเวลา[8]

การขยายผลของการรับสืบทอดความเลวทรามได้ถูกอธิบายไว้ในทางศาสนศาสตร์ว่าเป็นความเลวทรามอย่างสิ้นเชิง โดยปราศจากพระคุณของพระเจ้า มนุษย์จะไม่สามารถทำสิ่งดีใดๆ ได้เลย หรือไม่แม้แต่มีความปรารถนาที่ดี เขาจะไม่สามารถกลับใจหรือแสวงหาพระเจ้าได้[9] เขาได้รับคำอธิบายถึงว่า “ตายในการละเมิดและความบาป”[10]

การรู้ว่าพระคุณของพระเจ้าตอบสนองต่อการรับสืบทอดความเลวทรามอย่างไรเป็นสิ่งสำคัญ อย่างแรก ฤทธิ์อำนาจของพระเจ้ามาพร้อมกับข่าวประเสริฐซึ่งประทานแก่คนที่สูญเสียความปรารถนาและความสามารถในการตอบสนองต่อข่าวประเสริฐ[11] จากนั้น เมื่อคนนั้นได้รับความรอดแล้ว เขาก็ได้รับการช่วยให้รอดพ้นจากการควบคุมของความบาป[12] แต่อิทธิพลของการรับสืบทอดความเลวทรามยังคงมีในชีวิตของคริสเตียนใหม่

อิทธิพลของการรับสืบทอดความเลวทรามในคริสเตียนแสดงออกได้หลายทาง

1. บางครั้งคริสเตียนใหม่จะต้องต่อสู้กับความตั้งใจของเขาเองในช่วงมีการทดลอง
2. คริสเตียนใหม่จะสัมผัสได้ถึงแรงจูงใจที่ผิดที่เขาต้องต่อต้าน
3. คริสเตียนใหม่จะมีปฏิกิริยาตอบสนองและท่าทีที่ผิดที่เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะรู้ตัว

คริสเตียนใหม่จะต้องได้รับการหนุนใจเพื่อเขาจะไม่ทิ้งความเชื่อ เขาอาจสงสัยว่าเขาได้รับความรอดหรือไม่เพราะเขายังคงต่อสู้กับแรงจูงใจที่ผิดอยู่

ศิษยาภิบาลต้องอดทนกับคริสเตียนใหม่ เขาต้องตระหนักว่าพวกเขาจะเป็นคริสเตียนที่ยังไม่มั่นคงในทุกสิ่งที่พวกเขาพูดและทำ พวกเขาอาจมองไม่เห็นปัญหาของพวกเขาทันที พวกเขาจำเป็นต้องได้รับการหนุนใจให้อธิษฐานเพื่อรับการชำระล้างจากการรับสืบทอดความเลวทราม แต่พวกเขาจำเป็นต้องมีเวลาที่จะเข้าใจได้

[1] อ่าน สดุดี 58:3

[2] “มนุษย์โดยธรรมชาติเต็มไปด้วยความชั่วร้ายทั้งหมดไหม? สิ่งดีทุกอย่างสูญสิ้นไปจากเขาไหม?  เขาล้มลงอย่างสิ้นเชิงหรือไม่? จิตใจของเขาถูกทำให้เสื่อมโทรมทั้งหมดไหม? หรือย้อนกลับมาที่ประเด็นหลัก ทุกความคิดและจินตนาการของเขามีแต่ความชั่วร้ายอย่างต่อเนื่องหรือไม่? ยอมรับสิ่งนี้และคุณจะเป็นคริสเตียน ปฏิเสธสิ่งนี้และคุณก็จะเป็นคนไม่มีศาสนา” - จอห์น เวสเล่ย์  “หลักคำสอนเรื่องความบาปดั้งเดิม”

[3] อ่าน สดุดี 51:5

[4] ฟิลิปปี 3:19

[5] อ่าน โรม 6:16-17

[6] อ่าน ยูดา 15

[7] อ่าน เอเฟซัส 2:2-3

[8] ปฐมกาล 6:5

[9] อ่าน ยอห์น 6:44

[10] เอเฟซัส 2:1

[11] อ่าน โรม 1:16

[12] โรม 6:11-14

► ความบาปโดยเจตนาคืออะไร?

ความบาปโดยเจตนาคือการตั้งใจฝ่าฝืนพระประสงค์ของพระเจ้า[1] คือเมื่อคนหนึ่งเลือกทำสิ่งที่เขารู้ว่าผิดหรือไม่ทำในสิ่งที่เขารู้ว่าถูกต้อง

ธรรมชาติบาปนำทุกคนยกเว้นพระเยซูให้ทำบาป[2] ไม่มีใครที่เป็นคนชอบธรรมได้ตลอดทั้งชีวิตของเขา[3]

ใน โรม 3:10-19 อธิบายถึงคนที่ทำตามธรรมชาติของตัวเองโดยปราศจากพระคุณที่ทำให้เปลี่ยนแปลง สิ่งที่เป็นเครื่องหมายของชีวิตแบบนี้คือ การกบฏ ความเกลียดชัง และการทำลายล้าง

มีคนที่ไม่เชื่อพระจ้าบางคนที่ดูเหมือนไม่ได้เป็นคนชั่วร้าย พวกเขาไม่ได้ดูเหมือนไม่ได้ทำบาปอะไรที่เป็นการทำลายหรือทำอันตรายต่อผู้อื่น แต่คนเหล่านั้นเป็นคนบาปด้วยเช่นกัน เพราะพวกเขาเลือกที่จะใช้ชีวิตตามทางของตัวเองแทนที่จะเชื่อฟังพระเจ้า พระคัมภีร์บอกว่าคนแบบนั้นเป็นเหมือนแกะที่หลงเจิ่นไปตามทางของตัวเอง[4]แก่นแท้ของบาปคือการที่คนๆ หนึ่งอ้างสิทธิในการเลือกทาง่ของตนเอง แต่ปฏิเสธสิทธิไม่ให้พระเจ้าพระผู้สร้างนำทางชีวิตของเขา มันคือการกบฏต่อสิทธิอำนาจของพระเจ้า นี่คือความบาปของอาดัมกับเอวา มนุษย์คู่แรก เมื่อพวกเขาถูกล่อลวงให้เป็นพระเจ้าของตัวเอง ในการพิพากษาสุดท้าย คนบาปจะถูกพิพากษาสำหรับการกระทำบาปของพวกเขาและถูกลงโทษในบึงไฟนรก[5]

คนบาปที่กลับใจใหม่และเชื่อข่าวประเสริฐจะเริ่มต้นมีชีวิตในชัยชนะเหนือความบาป ถ้าหากเขาถูกล่อลวงและทำบาป เขาสามารถกลับใจใหม่และได้รับการยกโทษ แต่ชีวิตปกติของผู้เชื่อคือชีวิตที่มีชัยชนะเหนือความบาป[6]

[1] อ่าน 1 ยอห์น 3:4; ยากอบ 4:17

[2] อ่าน โรม 3:23

[3] อ่าน 1 ยอห์น 1:10

[4] อิสยาห์ 53:6

[5] วิวรณ์ 20:12-14

[6] อ่าน 1 ยอห์น 2:1-6, 3:3-10

บางครั้งคนๆ หนึ่งอาจฝ่าฝืนพระวจนะของพระเจ้าโดยไม่ตั้งใจหรือไม่รู้

ใน เลวีนิติ 4:2-3 เราเห็นว่าคนๆ หนึ่งจำเป็นต้องถวายเครื่องบูชาเมื่อเขารู้ตัวว่าได้ทำบางสิ่งที่ผิด เนื่องจากการตายของพระคริสต์มาแทนที่การถวายเครื่องบูชาทั้งหมดในพันธสัญญาเดิมแล้ว เราจึงรู้ว่าคริสเตียนได้รับการไถ่จากการละเมิดโดยไม่ตั้งใจแล้ว

สิ่งเหล่านี้อาจเรียกว่าเป็นความบาปเนื่องจากการล่วงหล่นจากมาตรฐานอันเที่ยงตรงของพระเจ้า แต่ไม่ใช่สิ่งที่พระคัมภีร์เรียกว่าเป็นความบาปดั้งเดิม คนที่เรียกสิ่งเหล่านี้ว่าเป็นความบาป อาจแยกความแตกต่างไม่ออกระหว่างความผิดของมนุษย์กับการเจตนาละเมิดกฎบัญญัติของพระเจ้า เขาอาจมีความรู้สึกที่ผิดเกี่ยวกับความรับผิดชอบของมนุษย์ได้

พระเจ้าได้ลงโทษคนที่ละเมิดโดยเจตนา แต่ไม่ใช่คนที่ทำผิดพลาด สิ่งเหล่านี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ตราบใดที่ความเข้าใจของเรามีจำกัด สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ทำลายความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้าเพราะมันไม่ได้ขัดแย้งกับความรักที่เรามีต่อพระเจ้า พระเจ้าตรัสว่าความรักที่สมบูรณ์ที่มีให้กับพระองค์นั้นก็เป็นการปฏิบัติอย่างครบถ้วนตามที่พระองค์ประสงค์จากเราแล้ว[1] เราไม่ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เราไม่รู้[2]

เมื่อเราดำเนินในความสว่าง (ตามความจริงที่เรารู้) เราก็ได้รับการชำระจากความบาปทั้งหมด[3] เราไม่จำเป็นต้องกลัวว่าการละเมิดโดยไม่เจตนาจะทำลายความสัมพันธ์ที่เรามีกับพระเจ้า เพราะเราไว้วางใจในการลบบาปของพระคริ

ในเลวีนิติแสดงให้เห็นว่า เมื่อเราตระหนักว่าเราได้ทำบางสิ่งที่ผิดโดยไม่ได้ตั้งใจ เราควรกลับใจใหม่ ขอการยกโทษจากพระเจ้า และแก้ไขชีวิตให้ถูกต้องตามที่พระเจ้าต้องการ

เมื่อเราศึกษาพระวจนะของพระเจ้า ทำตามพระวิญญาณบริสุทธิ์ สามัคคีธรรมกับผู้เชื่อคนอื่นๆ และเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เราสมควรเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมที่เป็นการละเมิดต่อพระประสงค์ของพระเจ้าโดยไม่ตั้งใจเหล่านั้น

► ทำไมเราจึงควรต้องรู้และทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าให้ดีมากขึ้น?

มีเหตุผลบางอย่างที่เราควรต้องการเข้าใจถึงพระประสงค์ของพระเจ้ามากขึ้นและทำตามอย่างครบถ้วน

1. เราไม่ต้องการทำสิ่งใดที่พระเจ้าไม่พอพระทัย
2. มีผลเลวร้ายที่ตามมาจากการทำผิดแม้ว่าไม่ได้ตั้งใจทำก็ตาม
3. เราจำเป็นต้องเป็นแบบอย่างที่ดีในการเป็นคริสเตียน
4. ถ้าหากเราพยายามหลีกเลี่ยงพระประสงค์ของพระเจ้า เราก็ทำบาปโดยเจตนา

เมื่อเรามีความเข้าใจถึงพระประสงค์ของพระเจ้ามากขึ้น บางครั้งที่เรารู้ว่าอะไรคือการกระทำที่ผิดในชีวิตของเรา ถ้าหากเรารู้ว่าเรากำลังทำบางสิ่งที่ผิด แต่เลือกที่จะทำ นั่นก็จะไม่ใช่ความผิดที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้อีกต่อไป ถ้าเราปฏิเสธที่จะเปลี่ยนแปลง การทำผิดนั้นก็จะกลายเป็นความบาปโดยเจตนา

[1] อ่าน มัทธิว 22:37-40; โรม 13:8-10

[2] อ่าน ยากอบ 4:17

[3] อ่าน 1 ยอห์น 1:7

ความอ่อนแอเป็นความจำกัดหรือความไม่สมบูรณ์ทางร่างกายหรือจิตใจ ทุกคนมีความอ่อนแอของมนุษย์ เนื่องจากการล้มลงในความบาปของอาดัม และการเสื่อมถอยลงของมนุษย์โดยการทำบาปอย่างต่อเนื่อง เราจึงอ่อนแอลงไปเรื่อยๆ จากที่พระเจ้าได้ออกแบบเราไว้ ทั้งในด้านร่างกาย จิตใจ และอารมณ์

เรารู้ว่าความอ่อนแอไม่ใช่ความบาป เพราะพระเยซูเองก็มีความอ่อนแอ แต่พระองค์ไม่มีบาป[1] พระเยซูแบกรับความจำกัดของมนุษย์ในการมาบังเกิดเป็นมนุษย์ของพระองค์ และถูกทดลองเหมือนกับเราทุกอย่าง พระคัมภีร์บอกเราว่าพระองค์หิว เหนื่อย และเจ็บปวดทรมาน ถึงแม้ว่าพระเยซูแบกรับความจำกัดของมนุษย์เอาไว้ แต่พระองค์ไม่เคยทำสิ่งใดที่พระบิดาไม่พอพระทัย เพราะพระองค์ได้รับการนำโดยธรรมชาติของพระเจ้าและโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์

อัครทูตเปาโลชื่นชมยินดีที่ความอ่อนแอของเขาเป็นโอกาสให้กับฤทธิ์เดชของพระเจ้าถูกสำแดง แต่เรารู้ว่าเขาไม่ได้พูดถึงความบาป เพราะเขาจะไม่ชื่นชมยินดีหากมีความบาปต่อเนื่องในชีวิตของเขา[2]

เราจะมีความอ่อนแอไปนานตราบเท่าที่เรายังอยู่ในร่างกายที่เสื่อมสลายนี้ ความเข้าใจที่จำกัดของเราทำให้มนุษย์ทำผิดพลาดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ความอ่อนแอไม่ได้เป็นสาเหตุของความบาปโดยเจตนา ถ้าหากเราเลือกทำบาป เรามีความผิดและไม่สามารถโทษธรรมชาติในการเป็นมนุษย์ของเราได้ พระเจ้าไม่ได้ตัดสินเราในการเป็นมนุษย์ แต่ตัดสินที่เราตั้งใจต่อต้านพระองค์

► ทำไมการแยกแยะความแตกต่างระหว่างความบาปโดยเจตนากับการละเมิดโดยไม่ตั้งใจจึงสำคัญ?

[1] อ่าน ฮีบรู 4:15

[2] อ่าน 2 โครินธ์ 12:9-10

บางคนทำบาปโดยเจตนา การรับสืบทอดความเลวทราม การละเมิดโดยไม่ตั้งใจ และความอ่อนแอ และเรียกเหมารวมทั้งหมดว่า “ความบาป” โดยไม่แยกแยะความแตกต่าง

คนบาปกลับใจใหม่เมื่อเขาเสียใจมากพอสำหรับความบาปที่เขาทำจนเต็มใจเลิกสิ่งเหล่านั้น นั่นหมายความว่าเขากลับใจจากบาปโดยเจตนา เพราะนั่นคือสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงโดยฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า

ถ้าหากเราแยกแยะความแตกต่างระหว่างความบาปโดยเจตนากับสิ่งอื่นๆ เราสามารถเข้าใจความหมายของการพูดว่าผู้เชื่อมีชัยชนะเหนือความบาป ผู้คนที่ไม่แยกแยะความแตกต่างจะไม่เชื่อว่าชัยชนะเหนือความบาปนั้นเกิดขึ้นได้

คำอธิบายจากพระคัมภีร์เกี่ยวกับความรอดจะเข้าใจได้ก็โดยการแยกแยะความแตกต่างระหว่างด้านต่างๆ ของสภาพของมนุษย์เหล่านี้ เพื่อจะเข้าใจความรอด เราต้องให้คำนิยามเกี่ยวกับความบาปอย่างเหมาะสมด้วย

ชั้นเรียนควรอ่าน “คำประกาศหลักข้อเชื่อ” พร้อมกันอย่างน้อยสองรอบ

ความบาปดั้งเดิมเกิดขึ้นจากเสรีภาพในการเลือกของมนุษย์คู่แรกที่เลือกไม่เชื่อฟังพระเจ้า มนุษย์ทุกคนยกเว้นพระเยซูได้รับสืบทอดความเลวทรามของอาดัมและมีความผิดต่อการกระทำบาป ความผิดพลาดอาจละเมิดกฎบัญญัติของ พระเจ้า แต่ไม่ได้ทำลายความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้า คนบาปทุกคนจะถูกลงโทษชั่วนิรันดร์ถ้าหากเขาไม่ได้รับการยกโทษจากพระเจ้าก่อนถึงการพิพากษาครั้งสุดท้าย

(1) ศึกษาพระคัมภีร์ตอนต่างๆ: นักศึกษาแต่ละคนจะถูกมอบหมายให้ศึกษาพระคัมภีร์หนึ่งตอนจากรายการด้านล่างนี้ โดยให้นักศึกษาอ่านพระคัมภีร์ตอนนั้นและเขียนหนึ่งย่อหน้าเพื่ออธิบายว่าพระคัมภีร์ตอนนั้นพูดถึงหัวข้อที่เราเรียนกันในบทนี้อย่างไรบ้าง ขอให้ทำการบ้านนี้ก่อนถึงชั่วโมงเรียนครั้งถัดไป

• กาลาเทีย 5:16-21
• เอเฟซัส 5:1-8
• ทิตัส 1:10-16
• ยากอบ 4:1-4
• 2 เปโตร 2:9-17
• โรม 1:21-32
• โรม 3:10-20

(2) ทดสอบ: ชั่วโมงเรียนถัดไปจะเริ่มต้นด้วยการทดสอบสำหรับบทที่ 5 ขอให้เตรียมตัวด้วยการศึกษาคำถามสำหรับการทดสอบอย่างละเอียด

(3) การบ้านสำหรับการสอน: ทำตามรายการที่กำหนดและรายงานเกี่ยวกับการสอนชั้นเรียนภายนอก

(1) เหตุผลสี่ประการที่เราจำเป้นต้องเข้าใจความหมายของความบาปคืออะไร?

(2) เรารู้ว่าความบาปไม่ได้เป็นความผิดของพระเจ้าได้อย่างไร?

(3) ให้คำนิยามของคำต่อไปนี้มาคำละหนึ่งประโยค: การรับสืบทอดความเลวทราม ความบาปโดยเจตนา การละเมิดโดยไม่ตั้งใจ และความอ่อนแอ

(4) ทำไมเราต้องเข้าใจและทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าให้ดีมากขึ้น?

(5) เรารู้ได้อย่างไรว่าความอ่อนแอไม่ใช่ความบาป?