เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะ:

(1) รู้จักความรับผิดชอบที่สําคัญที่สุดของครู

(2) เข้าใจบทบาทของการสอนในพระคัมภีร์

(3) เห็นคุณค่าคุณสมบัติต่างๆ ของครูที่ดี

(4) รู้จักผู้เรียนสี่ประเภทที่แตกต่างกันในทุกชั้นเรียน

(5) เรียนรู้บทเรียนเกี่ยวกับการสอนจากพระเยซูผู้ทรงเป็นครูต้นแบบ

(6) หลีกเลี่ยงการปฏิบัติที่จะขัดขวางผลกระทบของการสอน

การสอนคือการทำการถ่ายโอนข้อมูลและทัศนคติจากบุคคลหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง การสอนเกี่ยวข้องกับครูและผู้เรียน การสอนสามารถเกิดขึ้นได้ในรูปแบบห้องเรียนที่เป็นทางการ การสอนสามารถเกิดขึ้นได้จากธรรมาสน์ของคริสตจักรในวันอาทิตย์ การสอนสามารถเกิดขึ้นได้ในการอภิปรายแบบตัวต่อตัว

ครูคืออะไร? ครูคือคนที่เข้าใจข้อมูลและนําเสนอให้คนอื่น ครูที่ดีคือคนที่สามารถเอาความจริงที่ยุ่งยากไปนําเสนอด้วยวิธีง่ายๆ ครูเป็นนักสื่อสารเบื้องต้น ครูเอาสิ่งที่คนอื่นไม่รู้และทําให้สิ่งนั้นง่ายพอที่นักเรียนจะเข้าใจ

ความรับผิดชอบที่สําคัญที่สุดของครูคือการสื่อสารความจริงให้กับผู้อื่นและสอนผู้อื่นถึงวิธีการเรียนรู้ ความจริงที่ครูของพระเจ้าต้องสื่อสารคือข่าวสารของพระเจ้าที่มีต่อโลกของเรา สังคมของเราต้องการคนที่รู้จักสภาพของโลกของเรา คนที่เข้าใจข่าวสารของพระเจ้าที่มีต่อโลกของเรา และผู้ที่สามารถสื่อสารข่าวสารเหล่านี้ให้แก่พวกเราที่ทั้งหมด

เรามีนักธุรกิจที่เก่งในการสื่อสารข้อดีของผลิตภัณฑ์ของพวกเขาที่เราพากันรีบออกไปซื้อสินค้านั้น เนื่องจากพนักงานขายที่สื่อสารได้ดีทำคุณสามารถซื้อสมาร์ทโฟนและเครื่องดื่มโค้กได้เกือบทุกที่ในโลก สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงของชั่วคราว ลองคิดดูว่าพระวจนะนิรันดร์ของพระเจ้านั้นมีความสําคัญต่อโลกของเรามากเพียงใด เราจึงต้องการครูที่สามารถสื่อสารความจริงของพระเจ้าด้วยวิธีที่ผู้คนในโลกของเราจะเข้าใจและตอบสนอง

การสอนมีความสําคัญในคริสตจักรเสมอ พระเยซูถูกเรียกว่า "รับบี” ซึ่งหมายถึงครู พระองค์ทรงสอนให้พวกสาวกของพระองค์ออกไปทั่วโลและสอนสิ่งที่พระองค์ได้ทรงสอนพวกเขาไปแล้ว ให้ดูข้อสังเกตบางประการเกี่ยวกับการสอนในพันธสัญญาใหม่

(1) การสอนเป็นหน้าที่หนึ่งในคริสตจักรยุคแรก

เวลานั้นคริสตจักรที่อยู่ในเมืองอันทิโอกมีบางคนที่เป็นผู้เผยพระวจนะและอาจารย์ คือบารนาบัส สิเมโอนที่เรียกว่านิเกอร์ ลูสิอัสชาวเมืองไซรีน มานาเอนผู้ได้รับการเลี้ยงดูเติบโตขึ้นด้วยกันกับเฮโรดเจ้าเมือง และเซาโล (กิจการ 13:1).

บรรดาครูเหล่านี้ได้ช่วยเหลือผู้เชื่อใหม่ที่จะได้เข้าใจการเป็นสาวกของพระเยซูที่แท้จริง ลูกาจึงได้เขียนชี้แจงความจริงถึงเรื่องที่ท่านเธโอฟีลัสได้ทราบมา:

จึงเห็นดีด้วยที่จะเรียบเรียงเรื่องตามลำดับเพื่อท่านเธโอฟีลัสที่เคารพยิ่ง เพื่อให้ท่านรู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องราวเหล่านั้นที่เคยมีผู้แจ้งให้ท่านทราบ (ลูกา 1:3-4).

(2) การสอนเป็นหนึ่งในของประทานของพระวิญญาณ

พระเจ้าทรงตั้งบางคนไว้ในคริสตจักร คือหนึ่ง บรรดาอัครทูต สอง บรรดาผู้เผยพระวจนะ สาม บรรดาอาจารย์ ต่อจากนั้น ผู้ทำการด้วยฤทธานุภาพ ต่อจากนั้น ของประทานในการรักษาโรค พวกที่ให้ความช่วยเหลือ พวกผู้นำและพวกที่รู้ภาษาแปลกๆ (1 โครินธ์ 12:28).

คริสเตียนบางคนได้รับของประทานฝ่ายวิญญาณในการสอนอย่างมีประสิทธิภาพ

(3) การสอนเป็นหนึ่งในความรับผิดชอบของศิษยาภิบาล

และพระองค์เองประทานให้บางคนเป็นอัครทูต บางคนเป็นผู้เผยพระวจนะ บางคนเป็นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ บางคนเป็นศิษยาภิบาลและอาจารย์ เพื่อเตรียมธรรมิกชนสำหรับการปรนนิบัติ... (เอเฟซัส 4:11-12).

ศิษยาภิบาลก็เป็นอาจารย์สอนด้วย ในข้อพระคัมภีร์ตอนนี้มีสองคำที่เชื่อมโยงด้วยกันในแบบที่หมายถึงการทำหน้าที่เดียวกัน การสอนเป็นสิ่งที่สำคัญที่เปาโลได้ระบุไว้ให้เป็นหนึ่งในคุณสมบัติของการเป็นศิษยาภิบาล ศิษยาภิบาลทุกคนจะต้องมีความสามารถในการสอน

ผู้ปกครองดูแลนั้นจะต้องเป็นคนที่ไม่มีที่ติ เป็นสามีของหญิงคนเดียว รู้จักประมาณตน มีสติสัมปชัญญะ เป็นคนน่านับถือ มีอัธยาศัยต้อนรับแขก เหมาะที่จะเป็นอาจารย์ ไม่ดื่มสุรามึนเมา ไม่ชอบความรุนแรง แต่ผ่อนหนักผ่อนเบา ไม่ชอบการวิวาท ไม่เป็นคนเห็นแก่เงิน (1 ทิโมธี 3:2-3).

ถ้าหากคนนั้นไม่ยอมสอน เขาก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นศิษยาภิบาล ไม่ใช่ศิษยาภิบาลทุกคนที่มีของประทานทางวิญญาณในการสอน แต่ศิษยาภิบาลทุกคนต้องพัฒนาทักษะการสอนของเขาอย่างสุดความสามารถ

คุณสมบัติของครูที่ดีคืออะไร? สักคนหนึ่งจะเป็นครูที่ดีกว่าเดิมได้อย่างไร? ครูที่ดีจะมีลักษณะดังต่อไปนี้:

ความขยันหมั่นเพียร

หนึ่งในความเข้าใจผิดเกี่ยวกับอาชีพการสอนคือมันเป็นงานที่ง่าย คุณไม่จําเป็นต้องขุดดินหรือเปื้อนคราบน้ำมันจากเครื่องยนต์

มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่ได้รับปริญญาเอกในสหรัฐอเมริกา เมื่อเขากลับไปที่สถาบันที่เขาเคยสอน เขาแจ้งทางสถาบันว่าเขาจะไม่ทํางานมากนักเพราะในตอนนี้ที่เขามีปริญญาเอกแล้ว เขาวางแผนที่จะเพลิดเพลินกับเกียรติที่มาพร้อมกับปริญญาเอกของเขา นี่เป็นทัศนคติที่ผิด พระเจ้าไม่ได้ให้การศึกษาแก่เราเพื่อเราจะทํางานน้อยลง แต่เพื่อให้เราสามารถทํางานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

หลายคนมีความเข้าใจผิดอย่างมากเกี่ยวกับการทำงาน พวกเขาคิดว่าการทํางานหนักเป็นส่วนหนึ่งของคําสาปแช่งที่พระเจ้าทรงวางไว้บนมนุษย์ นี่ไม่เป็นความจริง เมื่อพระเจ้าทรงสร้างอาดัมและเอวา พระองค์มอบความรับผิดชอบให้พวกขา พระองค์ทรงบอกพวกเขาว่า

“จงมีลูกดกทวีมากขึ้นจนเต็มแผ่นดิน จงมีอำนาจเหนือแผ่นดิน จงครอบครองฝูงปลาในทะเล และฝูงนกในท้องฟ้า กับสัตว์ที่เคลื่อนไหวบนแผ่นดินทั้งหมด” (ปฐมกาล 1:28).

การมีอำนาจและการปกครองเหนือแผ่นดินหมายถึงกิจกรรม ความรับผิดชอบ และการทํางาน เมื่ออาดัมและเอวาทําบาปพวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานกับคําแช่งสาปที่เกิดจากการกบฏของพวกเขา คําแช่งสาปไม่ใช่แค่การทำงานเท่านั้น แต่เป็นความยากลําบากและความหงุดหงิดที่จะมาพร้อมกับการทำงานของพวกเขา แทนที่จะเป็นงานที่น่ายินดีที่พวกเขาเคยทําก่อนการล่มลงในบาปของพวกเขา ตอนนี้การงานของพวกเขาจะเป็นงานหนักที่น่าเจ็บปวด (ปฐมกาล 3:17)

ข้อหนึ่งในพระบัญญัติสิบประการกล่าวว่า "จงทำงานทั้งสิ้นของเจ้าหกวัน" (อพยพ 20:9) พระบัญญัตินี้ถูกมอบให้เพื่อแสดงให้เห็นว่าวันสะบาโตเป็นวันศักดิ์สิทธิ์ อย่างไรก็ตาม ส่วนหนึ่งของพระบัญญัตินั้นเน้นถึงสิ่งที่คริสเตียนเชื่อ สอน และปฏิบัติมาโดยตลอด ว่าการทำงานนั้นมีเกียรติ ตรงกันข้ามกับความคิดเห็นของบางคน ดังนั้นการทํางานไม่ใช่คําแช่งสาป

ถ้าคุณต้องการเป็นครูที่ประสบความสําเร็จ คุณต้องทํางานหนัก คุณจะเป็นครูที่มีประสิทธิภาพไม่ได้หากไม่มีการเตรียมตัวที่ดี การเตรียมตัวหมายความว่าคุณต้องอ่านและเรียนรู้สิ่งที่ผู้อื่นพูดถึงเกี่ยวกับหัวข้อที่คุณสอน นอกจากนี้ยังหมายความว่าคุณเขียนสิ่งที่คุณได้เรียนรู้และจัดเรียบเรียงในลักษณะที่คุณสามารถนําเสนอให้กับนักเรียนของคุณ ถ้าคุณเตรียมตัวไม่ดีคุณก็จะสอนได้ไม่ดี การสอนที่ประสบความสําเร็จต้องอาศัยการทํางานหนัก

ความรู้

ครูที่ดีต้องรู้มากกว่านักเรียนของเขา เราสามารถมีวิธีที่ดีที่สุดและบุคลิกภาพที่ดีที่สุด แต่ถ้าคุณไม่รู้จักเนื้อหาวิชานั้น คุณจะเป็นครูที่มีประสิทธิภาพไม่ได้ ครูที่ดีต้องผ่านการศึกษาบางอย่างมาแล้ว การศึกษานั้นอาจเป็นทางการหรือไม่เป็นทางการก็ได้ การศึกษานั้นอาจได้รับจากชั้นเรียนภายใต้การดูแลของครูที่มีคุณสมบัติเหมาะสม หรืออาจเป็นการศึกษาส่วนบุคคลที่ได้รับจากการอ่านและจากประสบการณ์ชีวิต ครูทุกคนต้องมีการศึกษาขั้นพื้นฐาน

ครูที่ดีจะไม่พอใจที่จะคงอยู่ในระดับการศึกษาของตนเอง พวกเขายังคงเรียนรู้และเติบโตเรื่อยๆ หนึ่งในสิ่งที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับการสอนคือคุณได้รับโอกาสในการเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ก่อนที่คุณจะสอนให้นักเรียนของคุณ ในพระธรรมสุภาษิต 25:2 กล่าวว่า "ความยิ่งใหญ่ของพระเจ้าคือการซ่อนสิ่งต่างๆ ไว้ แต่ความยิ่งใหญ่ของกษัตริย์คือการค้นสิ่งนั้นให้ปรากฏ" คุณสมบัติอันแรกของครูที่ดีคือเขาต้องเป็นผู้เรียนที่ดี

คุณจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคุณสามารถเรียนรู้ได้เรื่อยๆ?

• อ่านหนังสือ

• เข้าร่วมการประชุมเชิงปฏิบัติการและสัมมนา

• สนทนาหัวข้อที่จริงจังกับเพื่อนร่วมงาน

• เขียน

ยิ่งเราสอนมากเท่าไหร่เราก็ยิ่งเรียนรู้มากขึ้นเท่านั้น ยิ่งเราเรียนรู้มากเท่าไหร่เราก็ยิ่งตระหนักถึงสิ่งที่เราไม่รู้และเราจะอ่อนน้อมถ่อมตนมากขึ้นเท่านั้น เมื่อเราตระหนักถึงสิ่งที่เราไม่รู้ เราควรกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้มากขึ้น จงตั้งหน้าสอนต่อไปและคุณจะตั้งหน้าเรียนรู้ต่อไปด้วย

นวัตกรรม

นวัตกรรมเกี่ยวข้องกับความคิดสร้างสรรค์และการปรับตัว คุณสมบัติทั้งสองเป็นสิ่งจําเป็นสําหรับครูที่ประสบความสําเร็จ นักการศึกษาที่ดีต้องมีนวัตกรรมและการปรับตัว ครูที่ดีสามารถจัดการกับการรบกวนที่ไม่คาดคิดและสามารถสอนได้อย่างสร้างสรรค์

รูปแบบของการสอนที่พบบ่อยที่สุดคือการบรรยาย แม้ว่าวิธีการบรรยายจะเป็นวิธีที่สําคัญมาก แต่ก็ไม่ควรใช้เพียงอย่างเดียว สุภาษิตภาษาอังกฤษกล่าวว่า "ความหลากหลายคือเครื่องเทศแห่งชีวิต" เมื่อคุณเปลี่ยนวิธีการสอนให้หลากหลาย คุณจะเข้าถึงนักเรียนมากขึ้น

วิธีหนึ่งที่ครูที่ดีจะสื่อสารได้ดีคือการใช้วิธีการเฉพาะที่ไม่เหมือนใคร เขาจะทําอะไรที่ไม่เหมือนเดิมในห้องเรียน ครูผู้ยอดเยี่ยมคนหนึ่งจะนําสิ่งต่าง ๆ มาในชั้นเรียน เช่นไขควง และชิ้นส่วนคอมพิวเตอร์ และใช้สิ่งเหล่านี้เพื่อเป็นตัวอย่างเปรียบเทียบให้เห็นความจริงบางอย่าง ยิ่งครูมีเอกลักษณ์มากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งสื่อสารได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นเท่านั้น ครูไม่ควรลังเลที่จะลองแนวทางใหม่ๆ ในชั้นเรียน

อารมณ์ขัน

เครื่องมือบางอย่างมีคุณค่าในมือของครูมากกว่าอารมณ์ขัน พระคัมภีร์ไม่ใช่หนังสือตลก แต่มีคําแนะนําตลอดในพระคัมภีร์ที่แสดงให้เห็นว่าโดยปกติแล้วผู้คนในพระคัมภีร์ชอบอารมณ์ขัน ในพระธรรมกิจการการมีเรื่องราวของบุตรชายเจ็ดคนของเส- วาที่พยายามขับผี " “ข้าสั่งเจ้าโดยพระเยซูผู้ที่เปาโลประกาศนั้น” เมื่อคนเหล่านี้พยายามขับผีในนามของพระเยซู ผีก็บอกว่า “พระเยซูนั้นข้าก็คุ้นเคย และเปาโลนั้นข้าก็รู้จัก แต่พวกเจ้าเป็นใครกัน?” (กิจการ 19:13-15) คนที่เล่าเรื่องนี้ให้ลูกาฟังคงต้องยิ้มเมื่อเขาพูดถึงเหตุการณ์นี้

อารมณ์ขันช่วยครูได้หลายอย่าง:

1. อารมณ์ขันดึงดูดความสนใจของนักเรียนกลับมา ความตั้งใจของนักเรียนมีขีดจํากัด หลังจากนั้นไม่กี่นาทีแม้แต่นักเรียนที่ดีที่สุดก็มีสิทธิ์ใจลอยได้ เมื่อมีการเล่าเรื่องขำขันทุกคนจะกลับมาตั้งใจอีก ความสนใจของชั้นเรียนก็จะกลับคืนมา

2. อารมณ์ขันผ่อนคลายบรรยากาศของห้องเรียน การสอนอาจกลายเป็นเรื่องน่าเบื่อได้ ข้อเท็จจริง ตัวเลขสถิติ หลักคําสอน และแนวคิดต่างๆ สามารถสร้างบรรยากาศที่เอาจริงเอาจังและตึงเครียดได้ เรื่องตลกหรือความคิดเห็นที่ตลกขบขันช่วยทําให้ทุกคนผ่อนคลาย

3. อารมณ์ขันนําเสนอความจริงจากมุมมองที่แตกต่างกัน เมื่อความจริงถูกนําเสนอจากมุมมองที่แตกต่างกัน อาจจะสามารถเข้าใจความจริงและจดจําได้นานขึ้น ความจริงที่นําเสนอด้วยอารมณ์ขันอาจให้ข้อมูลเชิงลึกที่จะไม่ได้รับด้วยวิธีอื่น

4. อารมณ์ขันทําให้การตักเตือนแก้ไขนุ่มนวลขึ้น ครูที่ดีต้องรักษาความมีระเบียบวินัยในห้องเรียน การรักษาความมีระเบียบวินัยต้องตักเตือนแก้ไขนักเรียนคนที่รบกวน การตักเตือนแก้ไขนักเรียนอย่างรุนแรงสามารถสร้างความโกรธ ความอับอาย หรือความกลัวในชั้นเรียน แม้ในหมู่นักเรียนที่ไม่ได้รับการตักเตือนแก้ไข การตักเตือนแก้ไขโดยใช้อารมณ์ขันช่วยขจัดเหล็กไนและความอับอายออกไป

ไม่ใช่ทุกคนที่มีอารมณ์ขันตามธรรมชาติ บางคนต้องลุ้นอย่างหนักในการอัดอารมณ์ขันเข้าไปแค่เพียงเล็กน้อย อย่างไรก็ตามคนส่วนใหญ่สามารถเรียนรู้ที่จะใช้อารมณ์ขันอย่างน้อยในการสอนของพวกเขา

ไวต่อการรับรู้

หนึ่งในกฎที่สําคัญที่สุดในการสื่อสารคือไวต่อการรับรู้ต่อคนที่คุณกําลังสื่อสารด้วย คนที่คุณกําลังสื่อสารด้วยคือตัวคนจริงๆ ที่มีความต้องการจริงๆ และมีความคาดหวังจริงๆ หนึ่งในเครื่องหมายของนักการศึกษาที่ดีคือเขาเป็นผู้ฟังที่ดี บ่อยครั้งที่เรามุ่งเน้นไปเรื่องที่เราสนใจจนเรามักไม่สังเกตเห็นถึงความต้องการและความสนใจของผู้ที่เกี่ยวกับเรา

ชาวโครินธ์คิดว่าพวกเขามีความรู้ แต่พวกเขาไม่ค่อยสนใจเพื่อนผู้เชื่อ เปาโลเตือนพวกเขาว่าความรู้เพียงอย่างเดียวทำให้ลำพอง แต่ความรักเสริมสร้างกันขึ้น (1 โครินธ์ 8:1) ความรักทําให้เราตระหนักถึงความต้องการและความสนใจของนักเรียนของเรา ความรักทําให้เราเป็นผู้ฟังที่ดีขึ้น

ครูที่ชาญฉลาดมักจะตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องเรียนของเขา หากนักเรียนเริ่มเหนื่อยครูอาจต้องหยุดสอนสักสองสามนาที และปล่อยให้นักเรียนลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสาย ร้องเพลง หรือทําอย่างอื่นเพื่อผ่อนคลาย หากมีสิ่งรบกวนในห้องเรียนหรือจากนอกห้องเรียน สิ่งที่ดีที่สุดที่ครูสามารถทําได้คือหยุดและรอจนกว่าสิ่งรบกวนจะหมดไป

หนึ่งในสิ่งที่ดึงความสนใจอย่างมากในทุกสถานการณ์ในห้องเรียนคือนักเรียนพูดคุยกันเอง เมื่อใดก็ตามที่นักเรียนสองคนเริ่มพูดคุยกัน พวกเขาจะไม่ฟังสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องเรียน และพวกเขาอาจรบกวนคนที่อยู่ใกล้พวกเขา การสนทนาเล็กน้อยระหว่างนักเรียนสองคนสามารถรบกวนชั้นเรียนของคุณได้ 20-30% เมื่อเป็นเช่นนั้นให้หยุดสอน ความเงียบสักสี่หรือห้าวินาทีจะดึงความสนใจจากนักเรียน และพวกเขาจะหันกลับมาที่ครู เพียงอดทนรอจนกว่านักเรียนทุกคนจะมองกลับมาที่คุณแล้วค่อยสอนบทเรียนต่อ

ครูคนหนึ่งจัดการกับนักเรียนช่างพูดที่แก่กว่าเพื่อนด้วยวิธีนี้: ครูบอกว่า "เมื่อครูเป็นเด็กน้อย แม่ของครูสอนฉันว่าการพูดแทรกในขณะที่คนอื่นพูดเป็นมารยาทที่ไม่ดี ดังนั้นครูจะรอจนกว่าทุกคนพูดคุยกันให้เรียบร้อย เมื่อนักเรียนคุยกันเสร็จแล้วครูจะได้สอนต่อ” แล้วครูก็รอ หากยังไม่หยุดพูด ครูอาจพูดเสริมอีกว่า "ในอีกไม่กี่เดือน ครูจะไปพบแม่ของครูในสหรัฐอเมริกา แม่อาจถามครูว่า 'เธอเคยพูดแทรกในขณะที่คนอื่นกําลังพูดอยู่หรือไม่' ครูไม่อยากยอมรับว่าครูรู้สึกผิดที่พูดแทรก"

เราต้องเรียนรู้ที่จะไว้ต่อการรับรู้ต่อนักเรียนของเรา พวกเขาเหนื่อยไหม หิวไหม ป่วยไหม สนใจอย่างอื่นไหม เบื่อไหม สับสนกับสิ่งที่เรากําลังสอนไหม? เพื่อจะได้เป็นครูที่มีประสิทธิภาพ เราต้องไวต่อการรับรู้ต่อสิ่งที่ขัดขวางความสามารถของนักเรียนในการเรียนรู้

ความอดทน

หนึ่งในลักษณะที่สําคัญที่สุดของครูที่ดีคือความอดทน บางครั้งครูจะหงุดหงิดเมื่อนักเรียนไม่เข้าใจการสอนของเขา จําไว้ว่าความไม่รู้ไม่ใช่บาป มันเป็นเพียงการขาดความรู้ โดยปกติจะไม่เป็นผลมาจากการตัดสินใจโดยเจตนาเพื่อหลีกเลี่ยงการเรียนรู้ ครูที่ดีตระหนักดีว่าการเรียนรู้เป็นกระบวนการหนึ่ง ครูที่ดีตระหนักดีว่านักเรียนเรียนรู้ในรูปแบบที่แตกต่างกันและเรียนรู้ได้ช้าหรือเร็วที่แตกต่างกันด้วย ดังนั้นครูที่ดีจะอดทนกับนักเรียน

โรเบิร์ต ทอมสัน อธิบายว่ามีผู้เรียนอย่างน้อยสี่ประเภทที่แตกต่างกันในทุกห้องเรียน[1]

1. คนที่เรียนรู้จากการดูและการฟัง พวกเขาจะจําข้อเท็จจริงได้ดี พวกเขาตอบสนองต่อการการสอนแบบดั้งเดิมได้ดีที่สุด

2. คนที่ชอบเรียนรู้โดยการทดลอง

3. คนที่ค่อนข้างจะเป็นคนเจ้าอารมณ์และมีส่วนร่วมในความรู้สึกของผู้คน

4. คนที่เรียนรู้โดยการประยุกต์ใช้หรือลองทํา คนเหล่านี้ชอบทดสอบความคิดในโลกแห่งความเป็นจริงและไม่ค่อยสนใจในทฤษฎี รูปแบบการศึกษาแบบดั้งเดิมจะเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพน้อยที่สุดในการสอนคนกลุ่มนี้

ในห้องเรียนของเรามีผู้เรียนแต่ละประเภทแตกต่างกัน ดังนั้นเราควรพัฒนาการนําเสนอที่จะคํานึงถึงรูปแบบการเรียนรู้แต่ละรูปแบบ เนื้อหาไม่เปลี่ยนแปลงแต่เราจะเข้าถึงเนื้อหาในรูปแบบที่แตกต่างกันสําหรับผู้เรียนแต่ละประเภท

• เราบรรยายสําหรับผู้ที่เรียนรู้ได้ดีที่สุดโดยการดูและการฟัง

• เราสร้างโครงการที่นักเรียนสามารถทําอะไรบางอย่างด้วยมือของพวกเขาสําหรับผู้ทดลอง

• เรามีการอภิปรายในชั้นเรียนเพื่อให้ผู้เรียนทางอารมณ์สามารถทดสอบความคิดว่าคนอื่นมีความรู้สึกต่อเขาอย่างไร

• เราให้การมอบหมายงานภาคปฏิบัติ ดังนั้นทฤษฎีที่เราพูดกันในชั้นเรียนสามารถทดสอบได้ในชีวิตจริง

น่าเสียดายที่การศึกษาแบบดั้งเดิมได้รับการออกแบบมาสําหรับผู้เรียนประเภทแรกเป็นหลัก เป็นการยากที่จะสร้างโรงเรียนที่คํานึงถึงความแตกต่างในการเรียนรู้ของนักเรียนทั้งหมดของเรา อย่างไรก็ตามทุกโรงเรียนควรพยายามแก้ไขปัญหานี้

เราต้องศึกษาวิธีต่างๆ ที่นักเรียนเรียนรู้ อดทนกับคนที่ไม่มีวินัยเหมือนคุณ อดทนกับคนที่ไม่ได้ทํางานหนักเท่าคุณ อดทนกับคนที่ไม่ทําสิ่งต่างๆ ที่คุณต้องการให้เขาทํา อดทนกับครูที่อายุน้อยกว่าที่เพิ่งเรียนรู้ อดทนกับครูที่มีอายุมากกว่าที่ติดอยู่ในวิธีการของตนเอง

คุณครูแห่งปี

คลิป สคิมเมลส์ ศาสตราจารย์ที่ วีทตัน คอลเลจ ได้รับเชิญจากเจ้าหน้าที่โรงเรียนให้มาประเมินคนสองคน คนแรกกําลังได้รับการพิจารณาให้ได้รับรางวัล "คุณครูแห่งปี" สําหรับเขตการศึกษาของเขา ในห้องเรียนของเขาคุณครูจะเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา เมื่อเขานั่งลงเขาก็จะลุกลี้ลุกลนและอยู่ไม่นิ่งตลอดเวลา เขาจะกระโดดออกจากเก้าอี้และเดินไปมา เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเขียนไว้บนกระดาน เขาโบกมือให้นักเรียนนอกห้องเรียน บางครั้งเขาตะโกนเมื่อสอน เขาเป็นเหมือนลูกบอลอันทรงพลัง เนื่องจากพลังงานและความคิดสร้างสรรค์ที่น่าทึ่งของเขา เขาจึงได้รับการพิจารณาให้เป็น "คุณครูแห่งปี"

ครูใหญ่จึงพาศาศตราจารย์คลิฟฟ์ไปที่ห้องเรียนอื่นเพื่อสังเกต "นักเรียนที่สร้างปัญหา" เด็กคนนี้สร้างปัญหาให้กับครูทุกคนในโรงเรียน ไม่มีใครรู้ว่าจะทําอย่างไรกับเขา เขาจะกระโดดออกจากเก้าอี้และเดินไปมา เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเขียนไว้บนกระดาน เขาโบกมือให้นักเรียนคนอื่นนอกห้องเรียน บางครั้งเขาตะโกนตอบครู เขาเป็นลูกบอลอันทรงพลัง เนื่องจากพลังงานและความคิดสร้างสรรค์ที่น่าทึ่งของเขาเขาจึงถูกมองว่าเป็น "นักเรียนที่สร้างปัญหา" ข้อควรจํา: "นักเรียนที่สร้างปัญหา" ของวันนี้อาจเป็น "คุณครูแห่งปี" ของวันพรุ่งนี้

ความสมดุล

นักการศึกษาคริสเตียนต้องสร้างสมดุลระหว่างการเตรียมตัวและแบบไม่ได้เตรียมตัว

ไม่มีสิ่งทดแทนการเตรียมตัว คุณควรเตรียมตัวให้ดีที่สุดเท่าที่จะทําได้ อย่างไรก็ตามการเรียนรู้ที่ดีที่สุดมักมาจากคําถามและการตอบที่เกิดเองทันที่แบบไม่ได้เตรียมตัว คุณควรให้โอกาสที่จะถามตอบแบบที่เกิดขึ้นในตอนนั้นทันที คุณต้องเรียนรู้ว่าเมื่อใดควรออกจากแผนการสอนที่เตรียมไว้และเมื่อใดควรสอนตามแผน

นักการศึกษาคริสเตียนต้องสร้างสมดุลระหว่างการเป็นผู้เชี่ยวชาญและการเป็นผู้เรียน

คุณต้องการให้นักเรียนมั่นใจว่าคุณรู้ว่าคุณกําลังพูดถึงอะไร คุณทําสิ่งนี้โดยเตรียมพร้อมสําหรับสอนชั้นเรียนและเตรียมพร้อมสําหรับตอบคําถามของพวกเขา อย่างไรก็ตามคุณต้องการให้พวกเขารู้ว่าคุณเป็นผู้เรียนพร้อมกับพวกเขา และคุณสามารถเติบโตและเรียนรู้ได้เช่นเดียวกับพวกเขา การพูดว่า "ครูไม่รู้" ไม่ใช่ความบาป นักเรียนของเราควรรู้ว่าเรากําลังเรียนรู้และเติบโตไปพร้อมกับพวกเขา

นักการศึกษาคริสเตียนต้องสร้างสมดุลระหว่างการทํางานและการพักผ่อน

ในพระธรรมมาระโกบทที่ 6 พระเยซูทรงส่งพวกสาวกออกไปสองต่อสองเพื่อฝึกหัดทำพันธกิจ:

พวกสาวกก็ออกไปประกาศให้ทุกคนกลับใจใหม่ พวกเขาขับผีออกหลายตน และเอาน้ำมันชโลมคนเจ็บป่วยหลายคนให้หายโรค (มาะโก 6:12-13).

แล้วพวกอัครทูตก็กลับมาห้อมล้อมพระเยซูและทูลถึงสิ่งต่างๆ ที่พวกเขาทำและสั่งสอน (มาะโก 6:30).

นี่เป็นช่วงเวลาที่วุ่นวาย พวกเขาทํางานหนัก พวกเขาใช้พลังงานทางร่างกายและอารมณ์เป็นจํานวนมาก เมื่อพวกสาวกกลับมา มีผู้กลับใจเชื่อหลายคนติดตามพวกเขากลับมา สังเกตว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

แล้วพระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “มาเถิด จงปลีกตัวออกมาหาที่สงบเพื่อหยุดพักสักหน่อยหนึ่ง” เพราะว่ามีคนไปมามากมายจนไม่มีเวลาแม้แต่จะรับประทานอาหาร (มาะโก 6:31).

คุณเห็นสิ่งที่พระเยซูทรงทําทันทีหลังประสบความสำเร็จจากภารกิจนี้หรือไม่? บางคนอาจจะพูดว่า "ให้เรารีบใช้โอกาสจากความสําเร็จของเรา ให้เราลุยต่อไป เพราะเมื่อกลางคืนมาถึงแล้วก็จะไม่มีใครสามารถทํางานได้" อย่างไรก็ตามนั่นไม่ใช่สิ่งที่พระเยซูทรงกระทำ พระเยซูตรัสว่า "จงปลีกตัวออกมา... หยุดพักผ่อนสักหน่อยหนึ่ง" นักการศึกษาคริสเตียนที่ดีรู้ว่าเมื่อใดควรทํางาน และรู้ว่าเมื่อใดควรพักผ่อน ให้เรียนรู้ที่จะมีความสมดุล

นักการศึกษาคริสเตียนต้องสร้างสมดุลระหว่างทฤษฎีและการปฏิบัติ

การปฏิบัติทั้งหมดควรอยู่บนพื้นฐานของทฤษฎีที่ดี ทฤษฎีเป็นสิ่งสําคัญ อย่างไรก็ตามทฤษฎีที่ไม่มีการประยุกต์ใช้ในทางปฏิบัติก็มีค่าเพียงเล็กน้อย การปฏิบัติเป็นสิ่งสําคัญ ครูที่ดีจะต้องนํานักเรียนของเขาให้เข้าใจและเห็นคุณค่าของความสมดุลระหว่างทฤษฎีและการปฏิบัติ

พระเยซูทรงเป็นครูที่โดดเด่น ครูคริสเตียนสามารถเรียนรู้ได้มากมายจากการศึกษาวิธีสอนของพระเยซู พระเยซูทรงแสดงให้เห็นถึงลักษณะที่อธิบายไว้ข้างต้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเราจะมุ่งเน้นไปที่วิธีสอนบางอย่างที่พระเยซูทรงใช้

พระเยซูทรงบรรยาย

การบรรยายคือการนําเสนอหัวข้อหรือเนื้อหาแบบทิศทางเดียว วิธีนี้ถูกออกแบบมาเพื่อถ่ายทอดข้อมูลจำนวนมากที่สุดในระยะเวลาที่สั้นที่สุด คําเทศนาบนภูเขาเป็นตัวอย่างที่ดีของการบรรยาย (มัทธิวบทที่ 5-7) เป็นการสอนเกี่ยวกับลักษณะของอาณาจักรสวรรค์ คำสอนบนภูเขามะกอกเทศเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของการบรรยาย (มัทธิวบทที่ 24-25)

การบรรยายน่าจะเป็นวิธีการสอนที่พบบ่อยที่สุด วิธีนี้ถือว่าครูรู้มากกว่านักเรียน ครูเป็นผู้ให้เนื้อหาและนักเรียนเป็นผู้รับเนื้อหา

พระเยซูทรงใช้คำถาม

พระเยซูทรงถูกถามมากมาย:

• เมื่อพวกเขาเห็นชายคนหนึ่งตาบอดตั้งแต่กำเนิด พวกสาวกของพระองค์ถามว่า "พระอาจารย์ ใครทำบาป คนนี้หรือพ่อแม่ของเขา เขาถึงเกิดมาตาบอด?" (ยอห์น 9:2)

• บางคนถามคําถามเพื่อจับผิดพระเยซู "พวกฟาริสีมาทดลองพระองค์โดยทูลถามว่า ‘ผู้ชายจะหย่าภรรยาของเขาไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เป็นสิ่งที่ถูกต้องตามธรรมบัญญัติหรือไม่?’” (มัทธิว 19:3)

• มีผู้เชี่ยวชาญบัญญัติคนหนึ่งถามพระเยซูว่า “ท่านอาจารย์ ในธรรมบัญญัตินั้น พระบัญญัติข้อไหนสำคัญที่สุด?”(มัทธิว 22:36)

หลายครั้ง พระเยซูทรงถาม:

• เมื่อถึงเวลาที่จะสอนพวกสาวกของพระองค์ในเรื่องพระราชกิจของพระเมสสิยาห์ พระเยซูทรงเริ่มถามว่า “คนทั่วไปพูดกันว่าบุตรมนุษย์เป็นใคร?” (มัทธิว 16:13)

• เมื่อพวกฟาริสีพยายามถามเพื่อจับผิดพระเยซู พระองค์ทรงถามพวกเขาด้วยคําถามที่ยาก: “ท่านทั้งหลายคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องพระคริสต์? พระองค์ทรงเป็นเชื้อสายของใคร?” (มัทธิว 22:42)

บางครั้ง พระเยซูทรงตอบด้วยการถามกลับไป

• พวกฟาริสีบางคนมาทดลองพระองค์ทูลถามว่า “การที่ผู้ชายจะหย่าภรรยาของตัวเองนั้นถูกต้องตามธรรมบัญญัติหรือไม่?” พระองค์ตรัสถามพวกเขาว่า “โมเสสบัญญัติไว้ว่าอย่างไร?” (มาะโก 10:2-3)

• แล้วบรรดาสาวกของยอห์นมาหาพระเยซูทูลว่า “ทำไมเราและพวกฟาริสีถืออดอาหาร แต่พวกสาวกของท่านไม่ถือ?” พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า “บรรดาแขกรับเชิญจะโศกเศร้า เมื่อเจ้าบ่าวยังอยู่กับพวกเขาหรือ?” (มัทธิว 9:14-15)

• มีผู้เชี่ยวชาญบัญญัติคนหนึ่งยืนขึ้นทดสอบพระองค์ ทูลถามว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าจะต้องทำอะไรเพื่อจะได้รับชีวิตนิรันดร์?” 26พระองค์ตรัสตอบว่า “ในธรรมบัญญัติเขียนว่าอย่างไร? ท่านอ่านแล้วเข้าใจอย่างไร?” (ลูกา 10:25-26)

ข้อแนะนำสำหรับการฝึกใช้คำถามและคำตอบมีดังต่อไปนี้

• สร้างคําถามแทรกในการบรรยายของคุณ

• วางแผนเวลาเมื่อคุณอนุญาตให้นักศึกษาถามคําถามที่อาจจะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่บรรยาย ครูบางคนเริ่มต้นโดยการอนุญาตให้นักศึกาถามเรื่องอะไรก็ได้หนึ่งคำถามในแต่ละวัน

• เริ่มชั้นเรียนโดยถามคําถามหนึ่งหรือสองข้อ แล้วสอนเนื้อหา แล้วตอนท้ายชั่วโมงค่อยอนุญาตให้นักศึกษาตอบคําถามที่ถามไว้

• แจกคําถามให้เป็นส่วนหนึ่งของการบ้านนักศึกษา วิธีหนึ่งในการทําเช่นนี้คือต้องให้นักศึกษาไปอ่านคู่มือการศึกษา คู่มือการศึกษาคือรายการคําถามต่าง ๆ เกี่ยวกับข้อพระคัมภีร์ตอนนั้นที่นักศึกษาจะต้องไปศึกษาพระคัมภีร์และคิดถึงความหมายของข้อนั้นๆ

• แบ่งชั้นเรียนออกเป็นกลุ่มเล็ก ๆ และให้พวกเขาอภิปรายบางคําถาม

• ปิดท้ายชั่วโมงเรียนโดยขอให้นักศึกษาเอาคําถามเหล่านี้ข้อใดข้อหนึ่งไปคิดจนกว่าจะถึงชั่วโมงเรียนถัดไป

• ติดตามคําถามที่เกิดขึ้นใหม่ทั้งหมด จดไว้และเก็บไว้ในไฟล์

• ให้มีการประกวดคําถาม แล้วให้นักเรียนประเมินว่าคําถามใดดีที่สุด

• หลีกเลี่ยงการตอบคําถามโดยตรง เช่นเดียวกับพระเยซู ให้ตอบโดยถามอีกคำถามหนึ่ง แนะแนวทางให้นักศึกษาค้นหาคําตอบ

• ให้นักศึกษาเขียนคําถามสําหรับแบบทดสอบ แล้วเลือกคําถามของแบบทดสอบหนึ่งข้อจากแต่ละคน

• ให้นักศึกษาเขียนคําถามที่สําคัญที่สุดที่พวกเขามีเกี่ยวกับบทเรียน พอถึงชั่วโมงเรียนครั้งต่อไปให้พวกเขาใช้พระคัมภีร์เพื่อค้นหาคําตอบสําหรับคําถามนั้น

พระเยซูทรงใช้การอภิปราย

การอภิปรายคือการที่มีคนมากกว่าสองคนพูดคุยกัน ในการอภิปรายที่ดีจะมีการปฏิสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักศึกษาและนักศึกษากับนักศึกษาด้วยกัน ในการอภิปรายนั้นครูจะช่วยให้นักศึกษาตอบสนองและดึงเอาคำตอบออกมา

พระเยซูทรงใช้การอภิปรายเพื่อสอนพวกสาวกว่าพระองค์เป็นใคร

เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในเขตเมืองซีซารียาฟีลิปปี พระองค์ตรัสถามพวกสาวกของพระองค์ว่า “คนทั่วไปพูดกันว่าบุตรมนุษย์เป็นใคร?”

เขาทั้งหลายทูลตอบว่า “บางคนว่าเป็นยอห์นผู้ให้บัพติศมา แต่บางคนว่าเป็นเอลียาห์ ส่วนคนอื่นๆ ว่าเป็นเยเรมีย์ หรือเป็นคนหนึ่งในบรรดาผู้เผยพระวจนะ”

แล้วพระองค์ตรัสถามเขาทั้งหลายว่า “แล้วพวกท่านว่าเราเป็นใคร?”

ซีโมนเปโตรทูลตอบว่า “พระองค์เป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่”

พระเยซูตรัสกับเขาว่า “ซีโมนบุตรโยนาห์เอ๋ย ท่านก็เป็นสุข เพราะมนุษย์ไม่ได้เปิดเผยเรื่องนี้แก่ท่าน แต่พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์ทรงเปิดเผยให้ทราบ เราบอกท่านว่าท่านคือเปโตร และบนศิลานี้ เราจะสร้างคริสตจักรของเราไว้และพลังแห่งความตายจะมีชัยต่อคริสตจักรไม่ได้ เราจะมอบลูกกุญแจต่างๆ แห่งแผ่นดินสวรรค์ให้ไว้แก่ท่าน สิ่งใดที่ท่านกล่าวห้ามในโลก สิ่งนั้นก็จะถูกกล่าวห้ามในสวรรค์ และสิ่งใดที่ท่านกล่าวอนุญาตในโลก สิ่งนั้นก็จะได้รับอนุญาตในสวรรค์”

พระองค์ทรงกำชับพวกสาวกของพระองค์ไม่ให้บอกใครว่า พระองค์เป็นพระคริสต์ (มัทธิว 16:13-20).

อีกครั้งหนึ่ง พระเยซูทรงให้มีการอภิปรายกันในท่ามกลางพวกสาวก เพื่อเตรียมพวกเขาสำหรับบทเรียนสำคัญที่พระองค์ทรงต้องการจะสอน

► ให้อ่าน มัทธิว 16:5-12. ให้อภิปรายคำถามต่อไปนี้ :

• พระเยซูตรัสอะไรเพื่อเริ่มการอภิปรายในหมู่พวกสาวกของพระองค์?

• ในตอนแรกพวกสาวกคิดว่าพระเยซูกําลังจะทรงสอนเรื่องอะไร

• พระเยซูทรงสอนบทเรียนอะไรให้พวกเขาในการสนทนานี้

มีอยู่สองวิธีที่ครูใช้เริ่มการอภิปรายได้

1. ทั้งห้องเรียนอาจมีส่วนร่วมในการอภิปราย ตามหลักการแล้ววิธีนี้จะไปไกลกว่าแค่ชั่วโมงการถามและตอบที่มีระหว่างแค่ครูกับนักศึกษาโต้ตอบกัน แต่หวังว่านักศึกษาจะมีโอกาสถามตอบกับนักศึกษาคนอื่นด้วย

2. ครูอาจแบ่งชั้นเรียนออกเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ที่นักศึกษาถูกบังคับให้พูดคุยกันด้วย

พระเยซูทรงใช้การโต้วาที

การโต้วาทีคือที่ที่คุณให้ความคิดเห็นได้แสดงออกมาจากทั้งสองฝ่าย บุคคลหรือคนกลุ่มหนึ่งสนับสนุนฝ่ายหนึ่ง และบุคคลหรือคนอีกกลุ่มหนึ่งก็สนับสนุนอีกฝ่ายหนึ่ง พระเยซูทรงมีส่วนร่วมในการโต้วาทีกันหลายครั้งระหว่างพระองค์เองกับคนอื่น ๆ ไม่มีตัวอย่างประกอบที่ชัดเจนของการโต้วาทีที่พระเยซูทรงใช้ระหว่างสาวกของพระองค์เองแม้ว่าจะมีบางเหตุการณ์ที่ดูว่าอาจจะมี ครั้งหนึ่งพวกสาวกกำลังถกเถียงกันว่าใครยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรของพระเจ้า การถกเถียงเรื่องพระเยซูเป็นใครก็ถือได้ว่าเป็นการโต้วาที

การโต้วาทีสามารถเป็นวิธีการสอนที่มีประสิทธิภาพมาก เมื่อครูมาถึงหัวข้อที่เป็นที่ถกเถียงกัน ครูสามารถนําเสนอให้มีทั้งสองฝ่ายแล้วให้โอกาสนักศึกษาเลือกสนับสนุนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ส่วนใหญ่แล้วจะใช้เวลา 30 วินาทีก็เพียงพอแล้วที่จะชี้ประเด็น พอจบแล้วครูจะให้เวลา 30 วินาทีแก่คนในอีกฝ่ายหนึ่ง นักศึกษาในชั้นเรียนสามารถฟังได้ทั้งสองฝ่ายกลับไปกลับมา จนกว่าทั้งสองฝ่ายได้มีการนำเสนอที่เพียงพอแล้ว

เมื่อครูกําลังสอนพระธรรมเพลงของซาโลมอน ครูสามารถขอให้นักศึกษาพิจารณาว่า "วิธีที่ดีที่สุดในการตีความหมายในพระธรรมเล่มนี้คืออะไร? นี่เป็นการภาพเปรียบเทียบ[1] ระหว่างความรักของพระคริสต์ที่มีต่อคริสตจักรหรือเป็นบทกวีเกี่ยวกับความรักของมนุษย์?" ครูสามารถบรรยายในแนวที่นําเสนอข้อโต้แย้งทั้งสองฝ่าย หรือครูอาจให้นักเรียนโต้วาทีกัน "ในชั่วโมงเรียนถัดไป นักศึกษาจะโต้วาทีในพระธรรมเพลงซาโลมอน นักศึกษาครึ่งหนึ่งจะโต้แย้งว่ามันภาพเปรียบเทียบ อีกครึ่งหนึ่งจะโต้แย้งว่ามันเป็นบทกวีเกี่ยวกับความรักของมนุษย์ นักศึกษาจะเตรียมพร้อมสําหรับการโต้วาทีทั้งสองฝ่าย เมื่อทุกคนมาถึงชั้นเรียน ครูจะแบ่งทีมให้"

ครูเห็นว่านักศึกษาได้เรียนรู้มากขึ้นเกี่ยวกับพระธรรมเพลงซาโลมอนจากการเตรียมตัวโต้วาทีมากกว่าที่พวกเขาเรียนรู้จากการฟังการบรรยาย เพราะพวกเขาต้องพร้อมที่จะอภิปรายหัวข้อ พวกเขาเตรียมตัวสําหรับชั่วโมงเรียนต่อไปอย่างละเอียดมากขึ้นกว่าที่พวกเขาจะทําถ้าพวกเขาจะต้องฟังการบรรยายอย่างเดียว หลังจากการโต้วาทีแล้ว ครูไม่จําเป็นต้องบรรยายมากนัก นักศึกษาได้พูดถึงประเด็นสําคัญส่วนใหญ่แทบทั้งหมดแล้ว

พระเยซูทรงเล่าเรื่อง

พระเยซูทรงเป็นต้นแบบของนักเล่าเรื่อง พระองค์ทรงเล่ามากมายหลายเรื่อง

• พระเยซูทรงเล่าเรื่องชาวนาที่ปลูกเมล็ดพืชในดินประเภทต่างๆ เพื่อแสดงให้เห็นถึงวิธีที่ผู้คนตอบสนองต่อพระกิตติคุณ (มัทธิว 13:1-23)

• พระเยซูทรงเล่าเรื่องชายชาวสะมาเรียใจดีเพื่อแสดงให้เห็นว่าการรักเพื่อนบ้านหมายความว่าอย่างไร (ลูกา 10:25-37)

• พระเยซูทรงเล่าเรื่องบุตรน้อยหลงหายเพื่อแสดงให้เห็นถึงความปีติยินดีในสวรรค์เมื่อคนบาปคนหนึ่งกลับใจ (ลูกา 15:11-32)

พระเยซูทรงใช้บทเรียนจากวัตถุสิ่งของ

วันหนึ่งพวกสาวกของพระเยซูเริ่มโต้เถียงกันว่าใครจะมีตําแหน่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรแห่งสวรรค์ พระเยซูอาจเทศนาสั่งสอนเรื่องการถ่อมตนก็ได้ แต่ว่า–

พระเยซูทรงหยั่งรู้ความคิดในใจของพวกเขา จึงให้เด็กคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างๆ พระองค์ แล้วตรัสกับพวกเขาว่า “ถ้าใครยอมรับเด็กเล็กๆ คนนี้ในนามของเรา คนนั้นก็ยอมรับเรา และใครที่ยอมรับเรา คนนั้นก็ยอมรับพระองค์ผู้ทรงใช้เรามา เพราะคนที่เล็กน้อยที่สุดในพวกท่านคือคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” (ลูกา 9:47-48)

คนที่เห็นเหตุการณ์นี้จะไม่มีวันลืมตอนที่พระเยซูทรงนั่งอยู่ข้างเด็กเล็ก ๆ แล้วพูดว่า "พวกเจ้าต้องเป็นคนแบบนี้ เพื่อที่จะเป็นใหญ่ในอาณาจักรของเรา"

พระเยซูทรงใช้สุภาษิต

สุภาษิตเป็นคํากล่าวสั้น ๆ ที่สอนสติปัญญาบางอย่าง บางครั้งพระเยซูทรงยืมข้อความจากพันธสัญญาเดิมและใช้เป็นสุภาษิต บางทีตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคือตอนหนึ่งของพระคัมภีร์ที่เราเรียกว่าผู้เป็นสุข ข้อเหล่านี้มาจากรูปแบบของสุภาษิตในพันธสัญญาเดิม

คนที่ยากจนด้านจิตวิญญาณก็เป็นสุข เพราะว่าแผ่นดินสวรรค์เป็นของเขาทั้งหลาย

คนที่โศกเศร้า ก็เป็นสุข เพราะว่าเขาทั้งหลายจะได้รับการหนุนใจ

คนที่สุภาพอ่อนโยน ก็เป็นสุข เพราะว่าเขาทั้งหลายจะได้รับแผ่นดินโลกเป็นมรดก

คนที่หิวและกระหาย ความชอบธรรมก็เป็นสุข เพราะว่าพระเจ้าจะทรงให้อิ่ม (มัทธิว 5:3-6).

พระเยซูทรงใช้การแสดง

ละครคือการใช้การแสดงออกทางกายเพื่อสื่อสารข้อความ มีอยู่ครั้งหนึ่งมีคนนําคนหูหนวกมาหาพระเยซู พระเยซูทรงใช้การแสดงเพื่อสื่อสารกับชายคนนี้

พระองค์จึงทรงพาคนนั้นออกห่างจากฝูงชนไปอยู่ตามลำพัง แล้วทรงเอานิ้วพระหัตถ์แยงเข้าที่หูทั้งสองของชายคนนั้น และทรงบ้วนน้ำลาย เอานิ้วพระหัตถ์จิ้มแตะลิ้นของคนนั้น แล้วพระองค์แหงนพระพักตร์ดูฟ้าสวรรค์ ถอนพระทัยและตรัสกับคนนั้นว่า “เอฟฟาธา” แปลว่า “จงเปิดออก” แล้วหูของคนนั้นก็ปกติ สิ่งที่ขัดลิ้นนั้นก็หลุดและเขาพูดได้ชัด (มาระโก 7:33-35).

พวกฟาริสีพาผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกจับได้ขณะล่วงประเวณีมาหาพระเยซูและถามว่าพระองค์จะจัดการอย่างไร พระเยซูทรงก้มลงและเอานิ้วเขียนลงบนพื้น เราไม่รู้ว่าพระองค์เขียนอะไร แต่พวกที่กล่าวหาของผู้หญิงคนนั้นค่อยๆ หลบออกไป (ยอห์น 8:1-11) การก้มตัวลงเขียนบนพื้นเป็นวิธีการแสดงในการสร้างประเด็น

พระเยซูทรงใช้การสรุป

หนึ่งในเครื่องหมายของครูที่ดีคือเขาสามารถสรุปความจริงที่ซับซ้อนด้วยวิธีง่ายๆ พระเยซูทรงเป็นผู้เชี่ยวชาญในการสรุปความจริง ตัวอย่างเช่น ผู้เป็นสุข เป็นการสรุปหลักการที่สําคัญที่สุดของอาณาจักรของพระเจ้าในลักษณะที่เรียบง่ายมาก

คํากล่าวของพระเยซูหลายคําเป็นบทสรุปของหลักคําสอนที่ใหญ่กว่า เมื่อชายคนหนึ่งถามว่าเขาต้องทําอย่างไรเพื่อจะได้รับชีวิตนิรันดร์ พระเยซูทรงสรุปธรรมบัญญัติให้เป็นสองข้อคือ: รักพระเจ้าและรักเพื่อนบ้านของเจ้า (ลูกา 10:25-28)

เทคนิคการสรุปเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมมากสําหรับการสอน มีการใช้อยู่สองแบบ

1. ครูที่ดีสรุปการสอนของพวกเขาในไม่กี่ข้อความ นั่นคือวิธีที่เราพบบ่อยที่สุดของการใช้เทคนิคการสรุป

2. ครูที่ดีต้องการให้นักศึกษาช่วยสรุปการสอนของครู เพราะบทสรุปของนักศึกษาแสดงให้เห็นว่าพวกเขาเข้าใจบทเรียนได้ดีเพียงใด

บางครั้งครูจะขอให้นักศึกษาสรุปเรื่องราวหรือความจริงให้อยู่ใน 25 คําหรือน้อยกว่า เมื่อนักศึกษาเริ่มพูด ครูก็จะเริ่มนับคํา เมื่อพวกเขารู้ว่าครูกําลังนับคําจริง ๆ พวกเขามักจะหยุดคิดและระมัดระวังการใช้คำของพวกเขามากขึ้น นี่เป็นเทคนิคการสอนที่ยอดเยี่ยมที่บังคับให้นักศึกษาคิดและไม่เพียงแค่ท่องและจำคำตอบเท่านั้น

พระเยซูทรงสอนโดยใช้ตัวอย่าง

ไม่ว่าคุณจะบรรยายได้ดีแค่ไหนก็ตาม ถ้าคุณไม่ดำเนินชีวิตตามคําสอนของคุณ คุณก็ไม่ใช่ครูที่มีประสิทธิภาพ พระเยซูทรงดําเนินชีวิตตามสิ่งที่พระองค์ทรงสอน

เพราะพระเจ้าทรงเรียกพวกท่านเพื่อจุดประสงค์นี้ เพราะว่าพระคริสต์ทรงทนทุกข์เพื่อพวกท่าน พระองค์ทรงวางแบบอย่างแก่พวกท่าน เพื่อท่านจะได้ดำเนินตามรอยพระบาทของพระองค์ พระองค์ไม่ได้ทรงทำบาปเลย และไม่พบการล่อลวงในพระโอษฐ์ของพระองค์เลย (1 เปโตร 2:21-22).

มีสุภาษิตโบราณบอกว่า

เราสอนได้บางอย่างจากสิ่งที่เราพูด เราสอนได้มากกว่าจากสิ่งที่เราทำ เราสอนได้ดีที่สุดจากสิ่งที่เราเป็น

นี่คือความจริงที่สําคัญ โลกได้เห็นคนหน้าซื่อใจคดหลายคนที่สอนสิ่งหนึ่งและทำอีกสิ่งหนึ่ง คนที่ไม่ได้ดำเนินชีวิตตามสิ่งที่พวกเขาสอนไม่ได้เป็นครูที่มีประสิทธิภาพที่แท้จริง

การกระทําของเราสอนทั้งด้านบวกและด้านลบ ลองดูผลกระทบของการสอนเชิงลบ:

• อับราฮัมบอกความจริงครึ่งเดียวว่า "ซาราห์เป็นน้องสาวของข้า" นี่เป็นความจริงแค่บางส่วน

• อิสอัคบุตรชายของอับราฮัมโดยบอกว่า "เรเบคาห์เป็นน้องสาวของข้าพเจ้า" นี่เป็นเรื่องโกหกที่สมบูรณ์

• ยาโคบบุตรชายของอิสอัคพูดโกหกมากมาย

• บุตรชายของยาโคบขายโยเซฟให้เป็นทาสและโกหกบิดาของพวกเขาในเรื่องน้อง

คนแต่ละรุ่นเรียนรู้จากคนรุ่นก่อน เราสอนมากที่สุดจากสิ่งที่เราเป็น

คุณไม่สามารถเป็นแบบอย่างได้โดยไม่ใช้เวลากับผู้คน ให้เรียนรู้ที่จะสร้างความสัมพันธ์แบบพี่เลี้ยง ครูอาวุโสควรช่วยครูรุ่นน้อง หากไม่มีครูอาวุโสอาสาลงมา ครูรุ่นน้องควรค้นหาพวกเขา รุ่นน้องจะมีมาให้คุณช่วยเป็นพี่เลี้ยงเขาอยู่เสมอ นักการศึกษาคริสเตียนต้องเป็นแบบอย่างที่ดี

พระเยซูทรงสื่อสารนิมิต

สิ่งที่สําคัญที่สุดที่พระเยซูทรงสื่อสารไม่ใช่ข้อมูลแต่เป็นนิมิต พระเยซูทรงสามารถเอาคนธรรมดา 12 คนและให้นิมิตที่เปลี่ยนแปลงโลกได้ในเวลาเพียงสามปี

พวกสาวกเรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างจากพระเยซู แต่สิ่งที่สําคัญที่สุดที่พระองค์สอนคือนิมิตของพระองค์สําหรับโลก บรรดาสาวกของพระเยซูได้รับนิมตในการออกไปทั่วโลกและสร้างสาวกในผู้คนทั้งปวง การขยายตัวของคริสตจักรยุคแรกแสดงให้เห็นว่าพระเยซูทรงสื่อสารนิมิตได้สําเร็จเพียงใด

บางทีสิ่งที่สําคัญที่สุดที่ผู้นําสามารถสื่อสารได้คือนิมิตของเขา เขาต้องสื่อสารกับสาวกของเขาว่าพกําลังจะไปที่ไหนและควรทําอะไร

มีบางสิ่งที่เบี่ยงเบนความสนใจของนักศึกาออกจากการสอนของคุณ หรือขัดขวางไม่ให้ส่งผลกระทบต่อการสอนของคุณ ให้พยายามหลีกเลี่ยงการกระทำเหล่านี้

(1) เบี่ยงเบนความสนใจนักเรียนด้วยนิสัยการพูดของคุณ

อย่าปล่อยให้นิสัยการพูดที่ไม่ดีของคุณเบี่ยงเบนความสนใจของนักเรียนออกจากการเรียนรู้ นักพูดมักจะสร้างนิสัยที่ไม่ดีซึ่งคนอื่นเห็นได้อย่างชัดเจนยกเว้นตัวเอง นักเทศน์คนหนึ่งใช้คําว่า สุดยอด ในทุกๆ สองประโยค บางครั้งอาจารย์จะพูดว่า "เอ่อ" ในเกือบทุกประโยค นิสัยเหล่านี้ทําให้นักเรียนหันเหความสนใจจากการเรียนรู้ ขอให้คู่สมรสของคุณหรือคนที่จริงใจกับคุณช่วยชี้ให้เห็นนิสัยที่น่ารําคาญที่ขัดขวางการสื่อสารของคุณ

(2) ทำให้นักศึกษาของคุณอับอาย

อย่าทําให้นักศึกษาอับอาย ถ้านักศึกษาตอบคําถามไม่ถูกต้อง อย่าพูดว่า "นั่นผิดอย่างสมบูรณ์" ค้นหาคำพูดที่จะตอบในแง่บวกให้มากที่สุด คุณสามารถพูดได้ว่า "นั่นเป็นการเริ่มต้นที่ดี ครูคิดว่าคนอื่นอาจต้องช่วยเพิ่มเติมอีกหน่อย"

เราไม่ค่อยรู้ว่าทําไมนักศึกษาถึงไม่พร้อมหรือเข้าชั้นเรียนสาย หากเราดุด่าพวกเขาแล้วค้นพบในภายหลังว่าพวกเขามีเหตุผลที่เหมาะสมทำให้ไม่สามารถมาทันได้ มันจะทําลายความน่าเชื่อถือของเราในฐานะครู ดังนั้นอย่าทําให้นักเรียนอับอาย

(3) ไม่ยอมรับความไม่รู้ของตนเอง

อย่ากลัวที่จะยอมรับว่าตนเองไม่รู้ คนส่วนใหญ่ไม่ชอบที่จะยอมรับว่าพวกเขาไม่รู้บางสิ่ง การไม่รู้ไม่ใช่สิ่งที่น่าอาย มีศาสตราจารย์ท่านหนึ่งเคยบรรยาย แล้วมีคนถามท่านศาสตราจารย์และท่านตอบว่า "ผมไม่รู้" ต่อมานักศึกษาของท่านถามว่า "ทําไมอาจารย์ถึงบอกว่าไม่รู้คําตอบของคําถามนั้น" ท่านศาสตราจารย์ตอบว่า "ก็เพราะผมไม่รู้คําตอบ"

ยิ่งคุณเรียนรู้มากเท่าไหร่คุณก็ยิ่งรู้ว่าคุณไม่รู้มากเท่านั้นและคุณยิ่งเต็มใจที่จะยอมรับว่าคุณไม่รู้มากเท่านั้น ตามกฎทั่วไปนักศึกษาของคุณจะเคารพคุณเมื่อคุณซื่อสัตย์พอที่จะยอมรับว่าคุณไม่รู้บางอย่าง

การสอนเป็นมุมที่สําคัญของพันธกิจและความเป็นผู้นําของคริสเตียน พระเยซูทรงบอกให้พวกสาวกของพระองค์ออกไปทั่วโลกและสร้างสาวก พวกเขาจะทำภารกิจนี้สำเร็จได้อย่างไร?

เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงออกไปและนำชนทุกชาติมาเป็นสาวกของเรา จงบัพติศมาพวกเขาในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์ และสอนพวกเขาให้ถือรักษาสิ่งสารพัดที่เราสั่งพวกท่านไว้ และนี่แน่ะ เราจะอยู่กับท่านทั้งหลายเสมอไป จนกว่าจะสิ้นยุค (มัทธิว 28:19-20).

ในฐานะครู คุณมีบทบาทที่มีคุณค่าในการทำให้พระมหาบัญชาของพระเยซูสำเร็จ คุณกําลังช่วยสร้างสาวก ช่างเป็นสิทธิพิเศษจริงๆ ที่ได้สอน

(1) ในช่วงแรกของบทต่อไป คุณจะต้องทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ ให้เตรียมตัวศึกษาแบบทดสอบอย่างละเอียด

2) ให้เตรียมบทเรียนพระคัมภีร์เพื่อสอนนักศึกษาในชั้นเรียน จําไว้ว่านี่เป็นบทเรียนในพระคัมภีร์ไม่ใช่คําเทศนา ให้ใช้เทคนิคการสอนที่หลากหลายในบทเรียน

(1) การสอนคืออะไร?

(2) ความรับผิดชอบที่สําคัญที่สุดของครูสองอย่างคืออะไร?

(3) ลักษณะการเป็นครูที่ดีมีเจ็ดประการ ให้ระบุมาสามประการ

(4) อารมณ์ขันช่วยครูในการสอนได้สี่อย่างมีอะไรบ้าง

(5) นักการศึกษาคริสเตียนต้องสร้างสมดุลสี่อย่าง ให้ระบุมาสามอย่าง

(6) วิธีสอนที่พระเยซูทรงใช้ในบทเรียนนี้มีสิบอย่าง ให้ระบุมาสามอย่าง

(7) เหตุใดครูที่ดีต้องการให้นักศึกษาช่วยสรุปการสอนของครู

(8) ระบุแนวทางปฏิบัติสามสิ่งที่คุณต้องหลีกเลี่ยงในฐานะครู