เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะ:

(1) เห็นคุณค่าตัวอย่างของการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมในพระคัมภีร์

(2) เรียนรู้บทเรียนเชิงปฏิบัติสําหรับการสื่อสารข้ามวัฒนธรรม

(3) ตระหนักถึงความสําคัญของความรักและความเคารพในความสัมพันธ์ข้ามวัฒนธรรม

(4) รู้วิธีปฏิบัติเพื่อเป็นผู้ฟังที่ดีขึ้น

คุณจะพบว่าในพันธกิจของคุณ คุณต้องสื่อสารกับคนที่ไม่มีเบื้องหลังทางวัฒนธรรมเหมือนกับคุณ อาจเป็นคนจากประเทศอื่นหรืออาจเป็นคนจากหมู่บ้านใกล้เคียง แต่จะมีความเข้าใจและการสื่อสารที่แตกต่างกัน

ความสามารถในการเชื่อมความแตกต่างเหล่านี้จะทําให้คุณมีประสิทธิภาพมากขึ้นในฐานะผู้รับใช้ในอาณาจักรของพระเจ้า ในบทเรียนสั้น ๆ นี้เราจะศึกษาหลักการพื้นฐานบางอย่างของการสื่อสารข้ามวัฒนธรรม

► หารือเกี่ยวกับเวลาที่คุณใช้สื่อสารกับใครบางคนจากวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน คุณประสบปัญหาอะไรบ้าง? คุณประสบความสําเร็จในการสื่อสารข้ามความแตกต่างหรือไม่?

ตัวอย่างการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมในพันธสัญญาเดิม

พันธสัญญาของพระเจ้าที่ทำไว้กับอับราฮัมแสดงให้เห็นว่าพระกิตติคุณจะแพร่กระจายไปทั่วโลก ทุกครอบครัวบนแผ่นดินโลกจะได้รับพระพรผ่านเชื้อสายของอับราฮัม (ปฐมกาล 12:1-3) เป็นการสันนิษฐานถึงอนาคตเมื่อการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมจะมีความสําคัญ

ตัวอย่างบางส่วนของคนของพระเจ้าที่สื่อสารกับวัฒนธรรมอื่น ๆ ได้แก่ :

• อับราฮัมและโยเซฟได้รับความเคารพจากกษัตริย์ฟาโรห์ชาวอียิปต์

• โซโลมอนต้อนรับแขกจากทั่วโลกในสมัยโบราณ นักวิชาการหลายคนได้เห็นความคล้ายคลึงกันระหว่างพระธรรมสุภาษิต 22:17–24:22 กับหนังสือรวบรวมสุภาษิตอียิปต์ที่มีชื่อว่า คําสั่งสอนของอาเมเนโมเป สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าโซโลมอนคุ้นเคยกับวัฒนธรรมอียิปต์

• ดาเนียลกลายเป็นที่ปรึกษาที่เคารพนับถือของผู้ปกครองบาบิโลนและเปอร์เซีย ในพระธรรมดาเนียลบทที่ 1 แสดงให้เห็นว่าดาเนียลเป็นชายหนุ่มที่มีความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้า แต่ดาเนียลก็เคารพเจ้าหน้าที่บาบิโลนเช่นกัน (ดาเนียล 1:8)

• เอสเธอร์ เด็กสาวชาวยิวได้กลายเป็นราชินีแห่งกษัตริย์อาหสุเอรัส ด้วยความสามารถของเธอในการรวมความกล้าหาญในการไปเข้าเฝ้ากษัตริย์ ("... ถ้าฉันพินาศ ฉันก็พินาศ") ด้วยความเคารพต่อวัฒนธรรมเปอร์เซีย (เชิญกษัตริย์ไปเสวยอาหารเย็นแทนที่จะถวายคำร้องคําโดยไม่ต้องเตรียมการ) เธอกลายเป็นเครื่องมือของพระเจ้าเพื่อช่วยประชาชนของเธอ (เอสเธอร์ 4:16, เอสเธอร์ 5:4, 8)

ตัวอย่างการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมในพันธสัญญาใหม่

พระเยซูทรงสั่งให้พวกสาวกเป็นผู้สื่อสารข้ามวัฒนธรรม:

เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงออกไปและนำชนทุกชาติมาเป็นสาวกของเรา จงบัพติศมาพวกเขาในพระนามของพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์ และสอนพวกเขาให้ถือรักษาสิ่งสารพัดที่เราสั่งพวกท่านไว้ (มัทธิว 28:19-20).

พระเยซูตรัสว่าพวกสาวกจะเป็นพยานถึงพระองค์ในกรุงเยรูซาเล็ม ทั่วแคว้นยูเดีย ทั่วแคว้นสะมาเรีย และจนถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก (กิจการ 1:8) การสื่อสารข้ามวัฒนธรรมเป็นสิ่งจําเป็นสําหรับผู้เชื่อ เพราะหากไม่มีการสื่อสารแบบนี้เราไม่สามารถทำให้พระมหาบัญชาสำเร็จลงได้

พระเยซูทรงจัดเตรียมต้นแบบการสื่อสารข้ามวัฒนธรรม พระองค์ทรงเต็มพระทัยและสามารถทำพระราชกิจไปยังคนต่างชาติได้ ในขณะที่ชาวยิวอื่น ๆ หลีกเลี่ยงพื้นที่ของคนต่างชาติ แต่พระเยซูทรงเต็มพระทัยที่จะเดินทางในแคว้นทศบุรี (มาระโก 7:31) ในขณะที่คนอื่นหลีกเลี่ยงสะมาเรีย แต่พระเยซูทรงเต็มพระทัยที่จะพบหญิงชาวสะมาเรีย (ยอห์น บทที่ 4)

อัครสาวกเปาโลเป็นต้นแบบที่ดีของการสื่อสารข้ามวัฒนธรรม เมื่อพูดกับเจ้าหน้าที่โรม เปาโลก็เขาสิทธิของสัญชาติโรม (กิจการ 25:10-11) เมื่อเทศนาในกรุงเอเธนส์ ท่านก็ใช้ภาษาปรัชญาที่นักคิดชาวกรีกเหล่านี้รู้จักกันดี (กิจการ 17:16-34)

เปาโลทํางานหนักเพื่อประกาศพระกิตติคุณกับทุกคน เหตุที่การสื่อสารข้ามวัฒนธรรมมีความสําคัญต่อเปาโลเพราะพระกิตติคุณมีความสําคัญต่อเปาโล

ข้าพเจ้ายอมเป็นคนทุกแบบต่อทุกคน เพื่อช่วยบางคนให้รอดโดยทุกวิถีทาง ข้าพเจ้าทำทุกอย่าง เพราะเห็นแก่ข่าวประเสริฐเพื่อข้าพเจ้าจะได้มีส่วนในข่าวประเสริฐนั้น (1 โครินธ์ 9:22-23)

ฟังก่อนพูด

ยากอบเขียนว่าเราควรเร็วในการฟัง แต่ช้าในการพูด (ยากอบ 1:19) อัครสาวกกําลังเขียนเกี่ยวกับความโกรธและลิ้น แต่คําแนะนําของท่านเป็นสิ่งที่ดีสําหรับการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมเช่นกัน ยิ่งเราฟังมากเท่าไหร่เราก็จะยิ่งเรียนรู้มากขึ้นเท่านั้น

สิ่งนี้ฟังดูง่าย แต่เนื่องจากเราต้องฟังเป็นเวลานาน การสื่อสารข้ามวัฒนธรรมที่ประสบความสําเร็จจะใช้เวลา ไม่มีสิ่งใดมาทดแทนเวลาได้ นักสื่อสารข้ามวัฒนธรรมที่ดีที่สุดคือผู้ที่ใช้เวลานานในวัฒนธรรมอื่น

หลายครั้งเราช้าในการฟังและเร็วในการพูด เราพูดมากเกินไปและสังเกตน้อยเกินไป ถ้าเราต้องการเข้าใจคนอื่นเราต้องฟัง นี่เป็นเรื่องจริงไม่ว่าเราจะเดินทางไปต่างประเทศ ประกาศในหมู่บ้านใกล้เคียง สอนกลุ่มผู้สูงอายุ หรือแม้แต่เยี่ยมพี่น้องในครอบครัวของเรา บ่อยครั้งที่เราไม่ฟังก่อนที่เราจะพูด

ดูแอน เอลเมอร์ มิชชันนารีและศาสตราจารย์ด้านการศึกษาข้ามวัฒนธรรมกล่าวว่า "คุณไม่สามารถรับใช้คนที่คุณไม่เข้าใจได้ หากคุณพยายามรับใช้ผู้คนโดยไม่เข้าใจพวกเขา คุณอาจถูกมองว่าเป็นผู้กดขี่ใจบุญ"[1] กล่าวอีกนัยหนึ่งได้ว่า ความพยายามในการรับใช้ของคุณก็จะทำให้คุณเจ็บปวดและถูกเข้าใจผิด คุณพยายามจะช่วยแต่คุณจะทําสิ่งอันตราย ทําไมล่ะ? เพราะคุณไม่ได้ใช้เวลาในการทําความเข้าใจคนที่คุณพยายามจะช่วย!

เมื่อ จอห์น ซีแมนด์ส เป็นมิชชันนารีผู้ประกาศข่าวประเสริฐในอินเดีย ท่านได้เรียนรู้ความสําคัญของการฟัง หากท่านไปเยี่ยมหมู่บ้านแห่งหนึ่งและเริ่มเทศนา ผู้คนจะฟังแบบครึ่งจิตครึ่งใจและสงสัยว่า "คนแปลกหน้าคนนี้คือใคร? มาพูดกับเราทำไม?"

อย่างไรก็ตามหากศาสนาจารย์ ซีแมนด์ ใช้เวลาหนึ่งวันไปเยี่ยมผู้นําหมู่บ้าน เยี่ยมชมโรงเรียนในท้องถิ่น และถามคําถาม ท่านก็จะได้รับการต้อนรับที่แตกต่างกันมาก ตอนนี้เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าแล้ว เขาเป็นแขก ตอนนี้ท่านรู้ความกังวลและคําถามของพวกเขาแล้ว[2]

ใช้อารมณ์ขันอย่างระมัดระวัง

แม้ว่าอารมณ์ขันจะมีคุณค่าต่อผู้พูด แต่ก็ต้องใช้อย่างระมัดระวัง การใช้อารมณ์ขันในบริบทข้ามวัฒนธรรมเป็นเรื่องยากเพราะอารมณ์ขันเป็นวัฒนธรรมเฉพาะกลุ่ม สิ่งที่ตลกในประเทศจีนไม่ตลกในฟลอริดา สิ่งที่ตลกในรัฐอินเดียนากลายเป็นเรื่องร้ายแรงในอินเดีย เมื่อวางแผนที่จะใช้เรื่องราวตลกขบขัน ให้ถามใครสักคนก่อนว่าเรื่องราวนั้นเป็นที่เข้าใจกันในวัฒนธรรมใหม่หรือไม่ นักการเมืองหลายคนทําให้ผู้ฟังไม่พอใจด้วยอารมณ์ขันที่แปลแล้วไม่เข้ากับผู้ฟัง

ใช้การเล่าเรื่อง

เรื่องราวส่วนใหญ่ก้าวข้ามอุปสรรคทางวัฒนธรรม เรื่องราวที่อธิบายการกระทําและอารมณ์ของผู้คนใช้ได้ดีกับการข้ามวัฒนธรรม อย่างไรก็ตามหากเรื่องราวมีองค์ประกอบทางวัฒนธรรมมากเกินไปแม้อาจแปลแล้วผู้ฟังก็ยังไม่เข้าใจ ขอย้ำว่า การพูดคุยกับใครบางคนจากวัฒนธรรมเป้าหมายจะเป็นประโยชน์อย่างมาก ให้ถามเขาว่า "เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไรเมื่อคุณได้ยินแล้ว?"

ศาตราจารย์ท่านหนึ่งที่สอนมหาวิทยาลัยในหลักสูตรเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ดนตรี ในหลักสูตรนั้นเขามักจะใช้ตัวอย่างของบีโธเฟ่น แม้ว่าบีโธเฟ่นจะเป็นนักแต่งเพลงที่ยอดเยี่ยม แต่เขาก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้คน เขาเป็นคนโกรธง่ายที่ทําให้หลายคนไม่พอใจ เพื่อนของเขาเรียกเขาว่า "มังกร" เพราะเขาหัวรั้นมาก สําหรับชาวตะวันตกมองมังกรเป็น "สัตว์ประหลาดที่พ่นไฟออกจมูกได้"

แล้วปีหนึ่ง เขาได้ไปสอนเกี่ยวกับบีโธเฟ่นในประเทศจีน เมื่อเขาเรียกบีโธเฟ่นว่า "มังกร" นักศึกษาของเขาสับสน เพราะในประเทศจีนมังกรเป็นสัญลักษณ์ของความโชคดี พวกเขาสงสัยว่า "ทําไมคนโกรธง่ายคนนี้ถึงได้รับชื่อที่ดีเช่นนี้?" ท่านศาตราจารย์จึงต้องเปลี่ยนเรื่องราว เพื่อให้นักศึกษาชาวเอเชียเข้าใจข้อความของเขาได้ดีขึ้น

จงไวต่อวัฒนธรรม

นักสื่อสารที่ดีใช้ตัวอย่างประกอบและตัวรูปแบบคําพูดมากมายในการสื่อสาร อย่างไรก็ตามตัวอย่างประกอบจะต้องเหมาะสมทางวัฒนธรรม การพยายามใช้ตัวอย่างประกอบเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์กับกลุ่มคนที่ไม่เคยเห็นคอมพิวเตอร์ก็ไม่มีประโยชน์

อดีตประธานาธิบดีสหรัฐฯ บิล คลินตัน เก่งในด้านการสื่อสารข้ามวัฒนธรรม ครั้งหนึ่งเขาเคยเล่าเรื่องของชาวสะมาเรียใจดีให้กับกลุ่มคริสเตียนและมุสลิม เขากล่าวว่า "ชายคนหนึ่งล้มลงท่ามกลางโจรติดอาวุธ นักบวชก็ผ่านมา เขาเป็นผู้นําทางศาสนา ถัดมามีชายคนหนึ่งจากเผ่าที่มีชื่อเสียงก็ผ่านมาด้วย ในที่สุดชายคนหนึ่งจากเผ่าศัตรูก็เห็นเหยื่อที่ได้รับบาดเจ็บ" ประธานาธิบดีคลินตันกําลังอธิบายเรื่องราวในลักษณะที่เข้ากับวัฒนธรรม

ภาษากายก็เป็นสิ่งสําคัญ ในอเมริกาคุณสามารถโบกมือเพื่อแสดงมิตรภาพ ในประเทศไนจีเรียท่าทางนั้นถูกมองว่าเป็นคําสาป ในอเมริกาคุณอาจแสดงท่ากระดิกนิ้วเพื่อเรียกคนใกล้ชิด แต่ในประเทศจีนท่าทางนั้นใช้สําหรับเรียกสุนัขเท่านั้น

การรักษาระยะห่างระหว่างคนนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละวัฒนธรรม บางคนชอบที่จะใกล้ชิดในขณะที่คนอื่นชอบรักษาระยะห่าง แม้แต่ระดับเสียงก็มีความสําคัญ ชาวอเมริกันมักจะพูดและหัวเราะเสียงดังกว่าผู้คนในบางวัฒนธรรม ในบางวัฒนธรรมผู้คนพูดเสียงเบาๆ โดยเฉพาะในที่สาธารณะ

มันง่ายที่จะพูดว่า "สิ่งเหล่านั้นไม่สําคัญ มันเป็นเพียงความชอบทางวัฒนธรรม" แต่อย่างไรก็ตาม เราควรหลีกเลี่ยงสิ่งอะไรก็ตามที่จะทําให้การสื่อสารพระกิตติคุณยากขึ้น นี่คือเหตุผลว่าทําไมจึงเป็นสิ่งสําคัญที่จะต้องเรียนรู้นิสัยทางวัฒนธรรมของผู้คนที่เราต้องการออกไปรับใช้

บทเรียนจากลิง

ลิงเห็นปลาว่ายอยู่ในแม่น้ำ ลิงคิดว่า "ปลาที่น่าสงสารตัวนั้นต้องการความช่วยเหลือจากฉัน ฉันอยู่สบายและปลอดภัยบนพื้นดินแห้ง แต่ปลาติดอยู่ในน้ำ ฉันเป็นลิงใจดี ฉันจะช่วยปลา"

แล้วลิงก็ปีนต้นไม้ที่ยื่นออกไปในแม่น้ำ ลิงปีนออกไปที่กิ่งไม้ แม้ว่ามันจะเป็นอันตรายต่อตัวเองก็ตาม ลิงเอื้อมมือลงไปและคว้าปลาขึ้นจากน้ำ ลิงปีนลงมาจากต้นไม้และค่อยๆ วางปลาบนพื้นดินแห้ง ไม่กี่นาทีปลาก็สะบัดพลิกไปมาด้วยความตื่นเต้น แต่ไม่นานก็ปลาก็ค่อยๆ สงบนิ่งเงียบ ลิงก็หายไปอย่างมีความสุข ลิงคิดว่ามันได้ช่วยสิ่งมีชีวิตไว้ตัวหนึ่ง

ลิงต้องการช่วย แต่มันกลับฆ่าปลาแทน ทําไมล่ะ? เพราะลิงไม่เข้าใจสถานการณ์และความต้องการของปลา ลิงทําในสิ่งที่ลิงคิดว่าดี เจตนาดีไม่เพียงพอ เราต้องฟังคนที่เราไปรับใช้ด้วย[3]

ให้รักและเคารพคนอื่น

บางทีคุณสามารถเรียนรู้คําแนะนําที่สําคัญที่สุดสําหรับการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมที่มีมาเมื่อ 2,000 ปีก่อนแล้ว: "จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตัวเอง" (มัทธิว 22:39) เพื่อนําหลักการนั้นไปประยุกต์ใช้ในทางปฏิบัติ พระเยซูตรัสว่า "...จงปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างที่พวกท่านต้องการให้พวกเขาปฏิบัติต่อท่าน เพราะนี่คือธรรมบัญญัติและคำสั่งสอนของบรรดาผู้เผยพระวจนะ" (มัทธิว 7:12)

บ่อยครั้งที่เราทําผิดพลาดในการเหมาเอาว่าวัฒนธรรมของเราดีกว่าวัฒนธรรมของคนอื่น เราควรเรียนรู้ว่าวัฒนธรรมของเราไม่ดีไปกว่า เพียงแค่แตกต่างกันเท่านั้น การเรียนรู้ที่จะเคารพผู้อื่นจะช่วยปรับปรุงความสามารถในการสื่อสารของเราอย่างมาก

ตอนเจสันอายุ 60 ปี เขาถูกขอให้ศิษยาภิบาลคริสตจักรแห่งหนึ่งในไต้หวัน เขาไม่เคยออกนอกสหรัฐอเมริกาเป็นเวลา 40 ปีที่เขาได้ดูแลคริสตจักรเล็กๆ ในชุมชนชนบทของอเมริกา เมืองเกาสงในไต้หวันเป็นเมืองใหญ่ เจสันพูดภาษาที่สองไม่ได้ คริสตจักรนั้นใช้ภาษาจีนกลาง ดูเหมือนว่าเจสันจะล้มเหลวในการสื่อสารข้ามวัฒนธรรม

เจสันเป็นนักสื่อสารข้ามวัฒนธรรมที่มีด้านบวกเพียงอย่างเดียวคือเขารักผู้คน เขาใช้เวลาสองปีในเมืองเกาสง เขาไม่ได้เรียนภาษาจีนกลาง แต่เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงกับคนแปลเพื่อให้แน่ใจว่าข้อความของเขาสื่อสารข้ามการแบ่งแยกทางวัฒนธรรม ผู้คนมาที่คริสตจักรแห่งนี้ไม่ใช่เพราะเขาเป็นนักเทศน์ที่ร้อนรน แต่เพราะเขาไปพบผู้คนตามถนน ยิ้ม และฟังผู้คนพูดคุยกัน

สองปีต่อมา มีมิชชันนารีที่พูดภาษาจีนกลางได้มาเยี่ยมเมืองเกาสง ขณะที่เขาเดินผ่านชุมชน เจ้าของร้านโบกมือให้เขาและถามเขาว่า "คุณรู้จักอาจารย์เจสันไหม" "รู้จักสิ ทำไมเหรอ" "ผมรักอาจารย์เจสัน" "คุณเป็นคริสเตียนหรือเปล่า" "ไม่ครับ ผมถือพุทธ แต่ถ้าผมเป็นคริสเตียน ผมจะไปที่โบสถ์ของอาจารย์เจสัน" "อ้าว.. ทําไมล่ะ?" "อาจารย์รักผม เขามาเที่ยวร้านผมทุกวันเลย เราคุยกันหลายชั่วโมง คุยกันหลายเรื่องเลยครับ" มิชชันนารีคนนั้นก็แปลกใจ มันเป็นไปไม่ได้ที่เจสันจะพูดกับคนที่ไม่รู้ภาษาอังกฤษเลยได้หลายชั่วโมง แต่เขาแสดงออกถึงความรักต่อเจ้าของร้านชาวพุทธคนนั้น

เรื่องนี้ไม่ได้หมายความว่าการเรียนรู้ภาษาอื่นไม่สําคัญ แต่มันเตือนเราว่าความรักเป็นพื้นฐานของพันธกิจที่เกิดผลทั้งหมด หากเราเชื่อฟังพระบัญชาของพระเยซูที่บอกว่าจง "จงรักเพื่อนบ้าน" พระเจ้าก็สามารถใช้แม้ความสามารถที่เล็กน้อยของเราเพื่อพระเกียรติของพระองค์

ดูแอน เอลเมอร์ เขียนว่าการบริการ/การสื่อสารผู้อื่นต้องการความเข้าใจ การเรียนรู้ ความไว้วางใจ การยอมรับ และการเปิดใจ ดร. เอลเมอร์ใช้ต้นแบบนี้เพื่อสอนเกี่ยวกับบริการข้ามวัฒนธรรม นี่เป็นสิ่งสําคัญพอๆ กับการสื่อสารข้ามวัฒนธรรม[1]

การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพต้องการ:

• ความเข้าใจ ความเข้าใจไม่สามารถเกิดขึ้นได้หากปราศจาก การเรียนรู้

• การเรียนรู้ คุณไม่สามารถเรียนรู้จากใครบางคนได้จนกว่าจะมี ความไว้วางใจ

• ความไว้วางใจ ในการสร้างความไว้วางใจ ผู้อื่นต้องรู้ว่าคุณให้ความสําคัญกับพวกเขาในฐานะคน ต้องมี การยอมรับ

• การยอมรับ ในการสื่อสารการยอมรับคุณต้องแสดง การเปิดใจ

• การเปิดใจ การเปิดใจคือความเต็มใจที่จะต้อนรับผู้คนเข้าหาคุณและทําให้พวกเขารู้สึกปลอดภัย

► อภิปรายเกี่ยวกับตอนที่คุณได้สื่อสารกับผู้ฟังที่ดี มีคุณสมบัติอะไรบ้างที่ทําให้ง่ายต่อการพูดคุยกับพวกเขา? อภิปรายเกี่ยวกับตอนเวลาที่คุณพยายามสื่อสารกับคนที่ไม่ใช่ผู้ฟังที่ดี มีคุณสมบัติอะไรบ้างที่ทําให้ยากต่อการพูดคุยกับพวกเขา? คุณเป็นผู้ฟังที่ดีหรือไม่?

เนื่องจากการฟังมีความสําคัญต่อการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ เราจึงควรจริงจังกับการปรับปรุงทักษะการฟังของเราเช่นเดียวกับการปรับปรุงการพูดและการเขียนของเรา คนฉลาดที่สุดที่เคยมีชีวิตอยู่ได้เตือนไว้ว่า ถ้าคนตอบก่อนจะได้ยิน ก็เป็นความโง่และความขายหน้าแก่เขา (สุภาษิต 18:13)

จอห์น ซีแมนด์ส ได้เล่าเรื่องราวของมิชชันนารีคริสเตียนในประเทศศรีลังกาซึ่งมีพระสงฆ์พุทธศาสนามาเยี่ยม พระสงฆ์มายืมหนังสือเกี่ยวกับศาสนาคริสต์ มิชชันนารีคริสเตียนเลยถามว่า "คุณสนใจศาสนาคริสต์หรือ?" พระสงฆ์ตอบว่า "ไม่ อาตมาไม่ได้สนใจ แต่อาตมากําลังฝึกพระสงฆ์หนุ่มที่จะไปเป็นมิชชันนารีของพุทธศาสนาทางตะวันตก อาตมาคิดว่าพวกเขาควรเรียนรู้เกี่ยวกับศาสนาของคนท้องถิ่นก่อนที่จะไปถึงที่นั่น"[1]

นักสงฆ์รูปนี้รู้ว่าเขาต้องช่วยให้นักเรียนของเขาเข้าใจศาสนาของผู้คนที่เขากําลังจะ "ประกาศเผยแพร่" จึงเป็นเรื่องสำคัญมากกว่านั้นสักเท่าใดที่คริสเตียนจะต้องเข้าใจคําสอนของบรรดาคนที่เราจะไปประกาศพระกิตติคุณที่แท้จริงให้กับเขา

ในส่วนนี้ เราจะเรียนรู้เคล็ดลับบางประการสําหรับการฟังที่ดีขึ้น สิ่งนี้ใช้กับการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมได้ดีเหมือนกับการสื่อสารประเภทอื่นๆ

มีความแตกต่างระหว่าง "การได้ยิน" และ "การฟัง" ตัวอย่างเช่นคุณสามารถได้ยินใครบางคนพูดภาษาอื่นโดยที่คุณไม่เข้าใจสักคำ คุณจะได้ยิน แต่ไม่เข้าใจ รายงานวิลโลว์แบงก์ที่เมืองโลซาน โดยผู้นําคริสเตียนจากทั่วโลกเรียกร้องให้ผู้ประกาศข่าวประเสริฐ มิชชันนารี ศิษยาภิบาล และผู้นําคริสเตียน "ให้ไวในการฟังพื่อจะได้เข้าใจ"[2]

(1) ขจัดสิ่งรบกวน

เราอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งรบกวน โทรทัศน์ วิทยุ อินเทอร์เน็ต โทรศัพท์มือถือ ข้อความ และอุปกรณ์อื่นๆ แย่งความสนใจของเราไป หากเราต้องการฟังใครสักคนอย่างแท้จริง เราต้องปิดสิ่งรบกวนอื่นๆ และให้ความสนใจกับพวกเขา

มีชายคนหนึ่งที่ขัดจังหวะการสนทนาทางโทรศัพท์ของเขากับคนอื่นอยู่บ่อยครั้ง แต่ละครั้งเขาบอกกับคนนั้นว่า "การพูดคุยกับคุณมีความสําคัญต่อผมมากกว่าการรับโทรศัพท์ แต่ขอตัวรับสายนี้ก่อน" ภายในหนึ่งชั่วโมงเขารับโทรศัพท์เจ็ดสาย การพูดว่า "คุณสําคัญกว่า" แต่การกระทําของเขากล่าวว่า "โทรศัพท์มือถือของฉันสําคัญกว่า"

การฟังที่แท้จริงต้องการให้เรามุ่งความสนใจไปที่อีกฝ่ายหนึ่ง หลายสิ่งหลายอย่างขัดขวางไม่ให้เราฟังอย่างแท้จริงเช่น:

• คิดถึงสิ่งอื่น ๆ ("ฉันต้องทําอะไรต่อไปตามลำดับรายการที่จดไว้")

• พยายามสร้างความประทับใจให้อีกฝ่าย ("ฉันหวังว่าฉันจะสามารถโน้มน้าวพวกเขาได้ว่าฉันพูดถูก")

• คิดวางแผนว่าเราจะพูดอะไรหลังจากที่พวกเขาพูดจบ

การฟังที่แท้จริงหมายถึงการวางทุกสิ่งไว้ก่อน และมุ่งความสนใจไปที่คนที่กําลังพูด

มีเด็กคนหนึ่งที่จะพยายามพูดคุยกับพ่อของเธอในขณะที่เขากําลังอ่านหนังสือ เมื่อเธอเล่าเรื่องเขาจะพูดเบาๆ “อืม”เป็นครั้งคราว เขาคิดว่าเขากําลังฟัง แต่เขาไม่ฟังจริง เมื่อลูกสาวของเขาเล่าเรื่องตื่นเต้น เขาก็ฟังในขณะที่เขาอ่านไปด้วย เขายังคงออกเสียง “อืม” และพูดว่า “ใช่... สนุกจริงๆ” และไม่เคยรู้เลยว่าเรื่องที่ลูกสาวเล่านั้นมาจากจิตนาการของเธอทั้งนั้น

(2) แสดงให้เห็นว่าคุณกำลังฟัง

สิ่งสําคัญในการสื่อสารคือภาษากาย การฟังยังม่เพียงพอ ต้องให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าคุณกําลังฟัง

ให้คุณนั่งในตำแหน่งที่พวกเขารู้สึกไม่อึดอัด และที่ที่คุณสามารถมองตาพวกเขาได้ บ่อยครั้งอาจต้องออกจากโต๊ะทํางานและไปนั่งในตําแหน่งที่ทั้งเขาและเรารู้สึกเท่าเทียมกันเมื่อคุณพูดคุยกับสมาชิกคริสตจักร ลูกน้องของคุณ หรือบุคคลที่คุณกําลังให้คําปรึกษา ผู้คนมักจะลังเลที่พูดอย่างจริงใจกับคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทํางาน ถ้าต้องการเป็นนักสื่อสารที่ดีกว่าเดิมให้ทำทุกอย่างที่ผู้ฟังจะรู้สึกผ่อนคลายและสื่อสารกันอย่างง่ายๆ

(3) จดบันทึก

การจดบันทึกอาจสื่อสารให้เห็นว่าคุณเป็นผู้ฟังที่ดีทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ในสภาพแวดล้อมที่เป็นทางการเช่นห้องเรียนหรือการประชุมคณะกรรม การการจดบันทึกจะทําช่วยให้คุณเก็บข้อมูลของสิ่งที่คุณได้ยินอย่างดี ในการสนทนาส่วนตัวหรือการให้คําปรึกษา ถ้าคุณจะจดบันทึกคุณอาจต้องขออนุญาตจากอีกคนหนึ่ง คุณอาจพูดว่า "ผมขออนุญาตจดอะไรบ้างนะครับเพื่อช่วยให้ผมมีสมาธิดีขึ้น"

หากคุณเป็นพนักงานขาย คุณจะต้องเข้าใจลูกค้าของคุณเป็นอย่างดี คุณต้องแน่ใจว่าคุณไม่ได้ขัดขวางการขายของตัวเองเพราะการสื่อสารไม่ชัดเจน

ในฐานะผู้รับใช้หรือผู้นําคริสเตียน คุณไม่ได้ขายพระกิตติคุณ แต่คุณกําลังแบ่งปันข่าวดีแห่งความรอด การสื่อสารมีความสําคัญต่อผู้รับใช้มากกว่านักธุรกิจทั่วไป เช่นเดียวกับเปาโล คุณต้องการทําอย่างสุดความสามารถเพื่อนำผู้อื่นมาเชื่อในพระคริสต์ พันธกิจของคุณจะได้รับรางวัลแห่งการเกิดผลถ้าคุณยอมสละเวลาที่จะเข้าใจผู้ฟังของคุณ

(1) ในช่วงแรกของบทต่อไป คุณจะต้องทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ ให้เตรียมตัวศึกษาแบบทดสอบอย่างละเอียด

(2) ค้นหาสถานที่ที่คุณสามารถเยี่ยมบางคนจากวัฒนธรรมอื่น อาจเป็นร้านอาหาร คริสตจักร หรือองค์กรในชุมชนอื่นๆ ในการเยี่ยมครั้งแรกของคุณอย่าพยายามประกาศข่าวประเสริฐ แต่ให้ไปฟังและเรียนรู้ก่อน ถามคําถาม เป็นมิตร และแสดงความรักความห่วงใย หลังจากการเยี่ยมของคุณแล้ว ให้มาแบ่งปันประสบการณ์ของคุณในชั้นเรียน ว่าคุณเรียนรู้อะไรจากการใช้เวลากับผู้คนในวัฒนธรรมอื่น?

(1) ทำไมการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมจึงจําเป็นสําหรับผู้เชื่อ?

(2) จงบอกข้อควรพิจารณาในทางปฏิบัติห้าประการสําหรับการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมที่เรียนรู้ในบทเรียนนี้ ทั้งห้าประการ

(3) ทำไมการใช้อารมณ์ขันในการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมจึงเป็นเรื่องยาก?

(4) คําสอนใดของพระเยซูที่ให้คําแนะนําที่สําคัญที่สุดสําหรับการสื่อสารข้ามวัฒนธรรม?

(5) ห้าสิ่งที่จําเป็นสําหรับการบริการและการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมที่มีประสิทธิภาพมีอะไรบ้าง?

(6) จงบอกการปฏิบัติสามขั้นตอนสําหรับการเป็นผู้ฟังที่ดี