Sınıf liderine not: Ders 5'teki beş hayati gerçeği gözden geçirin. Ayrıca ruhsal oluşum yolculuğunun üç yönünü de gözden geçirin. Öğrencilere Ders 5'ten paylaşacakları kişisel duaları olup olmadığını sorun.

Bu dersin sonunda öğrenci:

(1) Kendini tanımak için gerekli hayati gerçekleri anlar.

(2) İncil'deki yıkılmışlığın lütufkar sonuçlarını anlar.

(3) İsa'nın yaşamının ruhsal olarak çökmüş kişilerde nasıl tezahür edebileceği hakkında konuşabilir.

(4) Mesih benzeyişini nasıl geliştireceğini bilir.

Kayınpederimin ön bahçesinde güzel bir Bradford armut ağacı var. Güzel bir ağaç... hafif eğik gövdesiyle. 15 yıl önce dikildikten kısa bir süre sonra ailemle birlikte ziyarete gittiğimizi hatırlıyorum. İlk fark ettiğim şey onu eken kişinin düzgün dikmeye dikkat etmememiş olmasıydı. Kökleri kazmayı ve düzgün bir şekilde itmeyi düşündüm ama bunun için hiç çaba harcamadım. Ağaç bir fidandan büyüyüp oldukça büyük bir ağaca dönüşmüş olsa da, dikildiği haliyle hâlâ eğiliyor. Zaman bunu düzeltmedi. Yıllardır süren güneş, rüzgar ve yağmur onun düzgün büyümesine neden olmadı. Ağaç uzadıkça ve dallar genişledikçe ağırlık dengesizliği sonunda güzel Bradford'un devrilmesine neden olabilir. Belki de hayır. Belki de her zaman biraz eğik bir ağaç olacaktır.

İnsanlar da ağaçlar gibi çoğu kez dikildikleri gibi büyürler. Çarpık yerlerimiz düzleşebilir, pürüzlü yerlerimiz pürüzleştirilebilir. İşte lütuf budur! Hristiyan yaşamımızda, hiçbir şey yumuşak bir yüreğin, öğretilebilir bir ruhun ve Tanrı'nın Sözüne alçakgönüllü bir itaatin geliştirilmesinden daha önemli değildir. Eğik ağaçlar gibi eğik insanları da, hayatlarının mevsimleri boyunca, onlar kalplerinin toprağının sertleşmesine izin verdikleri sürece düzeltmek daha zorlaşır.

Son derste, Tanrı'nın bizi çağırdığı gibi Ruh'la dolu erkek ya da kadın olabilmemiz için sekiz hayati gerçeğe ikna olmamız gerektiğini öğretmeye başladık. Bu dersimizide bunların üzerine inşa edeceğiz.

Kişisel farkındalık – kendimi tanımak - Mesih'in benzeyişine dönüşmede kesinlikle kritik öneme sahiptir. Kendini gerçekten bilmek, kutsanmamış benliğin kişinin en büyük düşmanı olduğunu bilmektir.

Nefse ölüm ancak iman yoluyla lütufla mümkündür.

Kendimize ölmenin bir lütuf işi olduğunu anlamaya dikkat etmeliyiz. Pek çok Hristiyan, günahkar doğasını öldürerek doğru olmaya çalışıyor. Ancak günahkâr doğayı kendi başımıza öldüremeyiz. Kutsal, diriltilmiş hayatı da kendi başımıza yaşayamayız. Bunları içimizde yalnızca Tanrı gerçekleştirebilir. Disiplinimiz ve irademiz, tüm benmerkezci tezahürleriyle birlikte kibiri yenmeye tamamen yetmiyor (Koloseliler 2:23). Benlik, dev bir ağacın kökleri gibi hayatımızdaki her kararın, her iyiliğin, her eylemin, her fedakarlığın, her ilişkinin etrafını sarar. Onun esaretini ancak lütuf kırabilir. Bu lütuf nerede bulunur?

Lütuf Haç ve Dirilişin Gücünde Bulunur, İmanla Sahiplenilir

Sadece haç benmerkezciliği kırabilir. Bu Yeni Antlaşmada ki tutarlı mesajdır. Galatyalılar 5:24'e tekrar bakın. Burada Pavlus, çarmıhtan ve onun muzaffer, Ruhla dolu bir yaşamdaki hayati rolünden söz ederken şöyle diyor: " Mesih İsa'ya ait olanlar, benliği, tutku ve arzularıyla birlikte çarmıha germişlerdir." (vurgu eklenmiştir). “Çarmıha gerildi” kelimesi haçı işaret eder.

Pavlus, Galatya kilisesine yazdığı mektubun başlarında, çarmıhta kişisel çıkarlara karşı zafer için sağlayışın sunulduğuna ve kendisinin şu anda bu gerçeklikte yaşadığına tanıklık etti:

Mesih'le birlikte çarmıha gerildim. Artık ben yaşamıyorum, Mesih bende yaşıyor. Şimdi bedende sürdürdüğüm yaşamı, beni seven ve benim için kendini feda eden Tanrı Oğlu'na imanla sürdürüyorum. Tanrı'nın lütfunu geçersiz saymış değilim. Çünkü aklanma Yasa aracılığıyla sağlanabilseydi, o zaman Mesih boş yere ölmüş olurdu (Galatyalılar 2:20-21).

Burada bir çelişki var gibi görünüyor. Bir insan nasıl aynı anda hem ölü hem de diri olabilir?

► Bir insan hangi anlamda hem ruhsal olarak ölü, hem de ruhsal olarak canlı olabilir? Bu bölümde iman ne kadar önemlidir?

Pavlus "Çarmıha gerildim" derken, sadece eski ruhsal açıdan ölü benliğin -eski, kibirli, benmerkezci Pavlus'un- onunla özdeşleşerek çarmıhta yenildiğini söylüyordu. Yaşama diriltilen “Ben”, şimdi yaşayan ve yücelikle hüküm süren İsa'nın içinde, dirilmiş, muzaffer “Ben” olarak yaşar. Bu, Kutsal Ruh'un kontrolü altındaki yaşamdır. Bu, kişinin kendi isteklerinin göz ardı edilip, Mesih'in istekleri ön planda olduğu bir yaşamdır. Pavlus'un tanıklığı, İsa'nın ölümüne ve dirilişine iman yoluyla ortak olmanın, yalnızca günahların bağışlanmasının değil, benliğin ölümünün de anahtarı olduğunu ortaya koyar. (Galatyalılar 6:14-15’e de dikkat edin.)

Pek çok Hristiyan, ancak çarmıhta yenilebilecek bir düşmanı kendi içlerinde yenmeye çalıştıkları için yenilgiye uğramış hayatlar yaşıyorlar. Her zaman kendi içlerine bakıyorlar ama nadiren İsa'ya bakıyorlar. Japonya'nın teslim olduğu haberi kendisine ulaşmadığı için[1], İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden yirmi dokuz yıl sonra, 1974 yılına kadar Filipinler'in Lubang Adası'nda kalan Japon askeri Hiroo Onoda'nın gerçek hikayesi anlatılır. Bu yıllar boyunca Bay Onoda, yerel Filipinli sakinlerle çatışmalara girdi ve otuz kişiyi öldürdü! İnsanlar onu savaşın bittiğine inandırmaya çalıştı ama o, eski komutanı onu görmeye gelip resmi emirleri sunana kadar ikna olmadı.

Tıpkı Hiroo gibi pek çok inanan, eski gururlu, benmerkezci benliğin çarmıhta yenilgiye uğratıldığına dair haberler kalplerine ulaşmadığı için bedene karşı kaybedilen savaşlarla uğraşıyorlar. Lütfun sırlarından biri de çarmıhta sevinmektir!

Lütuf İsa'nın Kalıcı Varlığında Bulunur

Galatyalılar 2:20-21'de Pavlus, Mesih'le birlikte çarmıha gerilmenin Tanrı'nın çaresinin yalnızca bir bölümü olduğunu açıkça ortaya koyuyor. Mesih'le birlikte çarmıha gerilmek bizi, alçakgönüllü ve özverili sevgiyle dolu olan tek kişi olan Mesih'in doluluğuna hazır hale getirir: "Mesih bende yaşıyor... beni seven ve benim için kendini feda eden." Pavlus artık yaşamını “Mesih bende yaşıyor” şeklinde tanımlıyor. Kutsal yaşamın sırrı budur! Dennis Kinlaw şöyle diyor: “Mesih gibi olmak bir lütuf işidir. Bu, biz onun gibi olmaya çabaladığımızda değil, yalnızca Mesih içimizde yaşadığında ortaya çıkar.”[2]

Ne yazık ki bugün pek çok kişi İsa'nın yaşamını deneyimlemiyor çünkü O'nun varlığının farkındalığında yaşamıyorlar. Diğerleri onun arkadaşlığını olması gerektiği gibi geliştirmiyor veya Onun gücüyle yaşamıyor.

► Yuhanna 15'te İsa meyve veren bir yaşamın sırrının ne olduğunu söyledi? Mesih'e bağlı kalmanın ne anlama geldiğini tartışın.

Lütuf Kutsal Ruh'un Kalıcı Varlığında Bulunur

Kendini açma, Kutsal Ruh'un tam olarak yerleşmesine ve kontrolüne yer açar. Efesliler 5:18'in anlamı budur: "Şarapla (kontrol altında) sarhoş olmayın... bunun yerine Ruh'la dolu olun." İsa, Kutsal Ruh aracılığıyla içimizde yaşıyor ama ancak biz kendimiz için öldüğümüzde içimizde tam olarak faaliyet gösterebilir (Yuhanna 14:16). Galatyalılar 5'e ve diğer birçok Yeni Antlaşma bölümüne göre, O'nun varlığı muzaffer, Mesih'e benzer bir yaşamın anahtarıdır. Pavlus'un bunu nasıl söylediğine dikkat edin: " Ruh'un ürünüyse sevgi, sevinç, esenlik, sabır, şefkat, iyilik, bağlılık, yumuşak huyluluktur" (Galatyalılar 5:22) Buradaki önemli nokta, ruhsal ürünün benim değil, Ruh'un ürünü olmasıdır! Sen ve ben toprağa düşüp ölen tohumlarız (Yuhanna 12:24); ama biz ölürken ve ölmeye devam ederken, bize hayat veren, büyüyüp ürün vermemizi sağlayan Odur. Bazen bunu unutup iyi olmaya çalışırken kendimizi yıpratıyoruz! Ama beni yalnızca Tanrı iyi yapabilir.

Tanrı’nın beni iyi yapma şekli çoğu zaman acı vericidir. Kibir ve onun bütün tecellileri, altınla karışmış pislikler gibi fıtratıma yerleşmiş; onu yalnızca Kutsal Ruh arıtabilir. Bunu nasıl yapar? Vaftizci Yahya, İsa'nın sizi "Kutsal Ruh'la ve ateşle vaftiz edeceğini" ilan etti (Matta 3:11). İnananın kalbi altın gibi dışarıdan temizlenemez çünkü kir içeridedir ve Tanrı'nın adaletiyle karışmıştır. Kutsal Ruh'un ateşiyle eritilmeli ve arıtılmalıdır.

Petrus'un ifadesine göre, öğrencilerin Pentikost'ta yaşadıkları arınma şöyledir:

İnsanın yüreğini bilen Tanrı, Kutsal Ruh'u tıpkı bize verdiği gibi onlara da vermekle, onları kabul ettiğini gösterdi. Onlarla bizim aramızda hiçbir ayrım yapmadı, iman etmeleri üzerine yüreklerini arındırdı (Acts 15:8-9).

Kalplerimizi sürekli olarak kutsallaştıran Kutsal Ruh'un kalıcı varlığında sevinelim.

Mesih'in içimizdeki yaşamı, benliğin ölümünün ürünüdür.

Benliğin ölümü, Mesih'e teslim olunan yaşamın sonu değil, başlangıcıdır. Tohumların toprağa gömülmesinin sebebi ölmeleri değil, hayal bile etmedikleri bir şekilde yaşamaları içindir!

Hristiyan yaşamı, İsa'nın karakterinin giderek daha parlak hale geldiği bir yaşamdır. Kutsal olmanın anlamı budur. Onun hayatı ve öğretisiyle tutarlı olmayan herhangi bir kutsallık mesleği veya kutsallık öğretisi gerçek kutsallık değildir. “Dünyanın Mesih'i tanımasının tek yolu bizim aracılığımızdır. Bu nedenle hayatlarımızla, temsil ettiğimiz hayat arasında bir örtüşme olması gerekir.”[1]

• Kutsallık güç değildir.

• Kutsallık dünyadan ayrılmak değildir.

• Kutsallık doğru şeyleri yapmak değildir.

• Kutsallık ruhsal bir armağan değildir.

Bunlar kutsallığın meyveleridir, ancak gerçek doğruluk İsa'nın yaşamıdır. Kendi kendine ölmenin sonucu her zaman İsa'nın yaşamının içimizde olması ve bizim aracılığımızla tezahür etmesi olacaktır.

İsa’nın yaşamı içimizde olduğunda, şu şekildeki niteliklere sahip olacağız:

• Cömert, özverili, fedakâr sevgi (Yakup 1:27; 1. Yuhanna 3:16)

• Kutsal Ruh'un güçlendirilmesi ve yönlendirilmesi (Efesliler 5:18; Elçilerin İşleri 2:4, Elçilerin İşleri 4:31)

• Nazik ve samimi davranış (Yakup 3:16-17)

• Ruhsal içgörüyü derinleştirmek (Matta 5:8)

• Korku ve kaygıdan özgürlük (Mezmurlar 37:37; Yeşaya 26:3; Matta 11:28-30)

• Tanrı ve iman kardeşleriyle paydaşlık (1. Yuhanna 1:6-7)

• Kuşatan günaha karşı zafer (İbraniler 12:1)

• Alçakgönüllülüğün artması (Filipililer 2)

Kendimi kutsal bir yaşamın niteliklerini öğrenmek için İncil'in bir sayfasını seçmek zorunda kaldığım bir durumda bulursam, sanırım Filipililer 2 benim seçimim olurdu. Bu, sahip olmamız gereken zihniyet ve yaşayacağımız hayat hakkında gerçekten de Kutsal Kitaptaki en açıklayıcı bölümlerden biridir.

► Filipililer 2'den İsa'da bulunan özverili kutsallık niteliklerinin bir listesini yapın. Bunları grubunuzla paylaşın.

Kişisel çıkarlarıyla meşgul olan kişi, görünüşün ve itibarın kölesidir ve hemcinslerine alçakgönüllü bir şekilde hizmet edemez.

Dr. Dennis Kinlaw, güçlü bir müjdeci ve Kurtuluş Ordusu'nun en etkili liderlerinden biri haline gelen Samuel Brengle'ın şu hikayesini anlatıyor:

Samuel Brengle’ın Boston Üniversitesi'ndeki son yılında kendisine South Bend, Indiana'daki zengin bir cemaatin pastörlüğü teklif edildi. Hizmetine sosyal listenin en üstünde başlama fırsatı vardı. Ancak Tanrı'nın onu Kurtuluş Ordusu'na katılmaya çağırdığını hissetti, bu yüzden Atlantik'i geçti ve kendisini General William Booth'a (hizmetin kurucusu) sundu.

“Seni istemiyoruz. Sen tehlikelisin,” dedi Booth. "Tehlikeli? Ne demek istiyorsunuz?" Brengle sordu. "Çok fazla eğitim almışsın. Eski sarhoşların ve fahişelerin personel liderleri olduğu burada, kendinizi memurlardan birine tabi kılmak istemezsiniz. "Lütfen bana bir şans verin" dedi Brengle. Böylece Brengle, Londra'daki Merkezi Kurtuluş Ordusu Birliği'nde ayakkabı boyacısı (çizme boyayan kişi) olarak işe alındı. Brengle, tamamlanmamış bir bodrum katında, yarısı suya batmış toprak bir zeminde, artık Ordu'da asker sokak serserilerinin botlarındaki çamuru temizlemeye başladı.

Bir gün içinden bir sesin şöyle dediğini duymuş gibiydi: "Sen bir aptalsın!" "Ne demek istiyorsun?" Brengle sordu. "Yeteneğini toprağa gömen o adamı hatırlıyor musun?" dedi iç ses. “Aldığın tüm eğitimleri düşün. Onları tamamen boşa harcıyorsun. Brengle depresyona girdi ve dua etmeye başladı: "Tanrım, seni hayal kırıklığına mı uğrattım? Liderliğini kaçırdım mı?” Ve Rab şöyle cevap verdi: "Unutma Sam, onların ayaklarını yıkadım!" Brengle, Rab'bin güven verici varlığını hissettiğinde, o çamurlu bodrum katı cennete açılan bir koridor haline geldi. O günden itibaren kendisini başkaları için harcamaya çağrıldığını biliyordu. Bu tür fedakarlık düşüncesini yalnızca Kutsal Ruh mümkün kılabilir.[2]

Rab İsa'nın mütevazı yaşamıyla örtüşmeyen herhangi bir kutsallık fikrine karşı dikkatli olun.

Benliğe ölen ve Mesih'e teslim olan bir yaşam, gelişmeyi gerektirir.

Kalbin temizlenmesi arayışımızın sonu değildir. Bizler, uçağımızı piste göre ayarlayan ama uçak inmeden önce sayısız düzeltmeler yapması gereken pilotlar gibiyiz.

Bir Hristiyanın kendi benliğine yönelik ruhsal ölümü, yaşayan bir ölümdür; sürekli bir ölümdür (Luka 9:23). Kurbanımız yaşayan bir kurbandır; sürekli bir fedakarlıktır. "Benliğin ölümü" gibi sözlü resimler yalnızca bize ruhsal gerçekleri öğretmeyi amaçlamaktadır, ancak Tanrı'nın Sözünden sapmamaya dikkat etmeliyiz. Saf bir kalp, kutsallık arayışımızın sonu değildir. Saf bir kalp ve teslimiyet bizi bu yolculuk için daha iyi donatacaktır, ancak bir ömür boyu tırmanmamız gerekir!

Ruh'la dolu yaşam, büyümenin ve ilerleyen kutsallaşma yaşamıdır. Tanrı'nın Ruhu aracılığıyla "yücelik üstüne yücelikle " değiştiriliyoruz (2. Korintliler 3:18). Aşağıda kutsallık dolu bir yaşamın derinleşmesini arzulayanlar için pratik tavsiyeler yer almaktadır (1. Korintliler 6:11).

Aşağıdaki makalede arkadaşım Dr. Phil Brown kutsallığın peşinde koşma konusunda çok yararlı, Kutsal Kitap'a dayalı bazı tavsiyeler sunuyor.

İbraniler 12:14 bizi “Kutsallığın peşinde koşun!”[1] diye uyarıyor. Peşinden koşmamız gereken kutsallık, her türlü günahtan ayrılmış, suçsuz, saf ve doğru olan İsa'da mükemmel bir şekilde görülen Tanrı'nın kutsallığıdır (İbraniler 1:9, İbraniler 4:15, İbraniler 7:26).

(1) Her ağırlığı bir kenara bırakmak (İbraniler 12:1).

Maraton koşucuları onları yavaşlatan her zerreden sıyrılırlar. Kutsallık arayışınızı engelleyen bir şey varsa, onu bir kenara bırakmalısınız! Medya, para, müzik, gurur, ilişkiler; ne olduğu önemli değil. Eğer kutsallık yolunda ilerlemenizi engelliyorsa, ondan kurtulmanın artık zamanı gelmiştir. Kutsallık arayışınızda her ağırlığı bir kenara bıraktınız mı?

(2) Kolayca tuzağa düşüren günahı bir kenara bırakmak (İbraniler 12:1).

Bir kenara bırakılması gereken tek şey ağırlıklar değildir. Kolayca tuzağa düşüren günahın da gitmesi gerekir. Bu günah nedir? Sizi en kolay tuzağa düşüren şeydir. Tüm inananlar, yozlaşmış doğamızın birincil tezahürü olan benmerkezciliğe kolayca kapılırlar. Kutsal Ruhun temizlemesi için Mesih'e gelerek bu günah ilkesini bir kenara bırakıyoruz. Ancak kalbiniz imanla temizlendikten sonra bile kolaylıkla tuzağına düşebileceğiniz günahlar olacaktır. Kendimizi günahtan korumak için kutsal yazıların önerdiği her şeyi yaparak bu günahları bir kenara bırakıyoruz: lütuf araçlarından yararlanın (Mezmurlar 119:11; Matta 26:41; Efesliler 6:13-18); bedenin arzularını yerine getirmek için hiçbir hazırlık yapmayın (Romalılar 13:14); doğruluğun, imanın, sevginin ve barışın peşinde koşan ve temiz bir yürekle Tanrı'ya yakaranlarla arkadaşlık kurarak ayartılmaktan kaçının (2. Timoteos 2:22); ve Ruh'ta yürüyün (Galatyalılar 5:16). Sizi kolayca tuzağa düşüren günahla uğraştınız mı?

(3) İsa'ya bakmak (İbraniler 12:2).

Her koşucu bitiş çizgisine sarsılmaz bir şekilde odaklanmanın kazanmanın anahtarı olduğunu bilir. Dikkati dağılmış bir koşucu kaybeden bir koşucudur. "Bakmak" olarak tercüme edilen kelime, "dikkatini dağıtmadan yönlendirmek, gözlerini güvenle birine dikmek" anlamına gelir. Ruhumuzun bakışını dikkatimiz dağıtmadan ve güvenle İsa’ya dikmeliyiz. Neden? Çünkü o, kutsallığın modelidir. Kutsallık arayışımızda bocalamanın kesin bir yolu etrafımıza bakmak ve kendimizi başkalarıyla karşılaştırmaktır. İsa kutsal olduğu gibi kutsal olabilmek için ona odaklanarak koşmalıyız. Bakışlarınız İsa'ya mı odaklandı?

(4) Günahla mücadelede azmetmek (İbraniler 12:3-4).

Bu ayetler, kutsal zafere kolayca koşma düşüncesimizi sarsmalı. Evet, her türlü yük ve kolaylıkla tuzağa düşüren günah bir kenara bırakılmış olabilir ama biz bir kavganın içindeyiz! Kutsallığın peşinde koşarken savaşırız. Düşman, Mesih benzeyişine doğru olan her ilerlemeye karşı çıkacaktır. Bizi bu çatışmadan muaf tutacak hiçbir yaş, olgunluk, lütufkar durum yoktur. Zihnimizin yorulması ve bayılması tehlikesi hepimizi rahatsız ediyor. Mesih’in tahammülünü düşünerek azmediyoruz. Kaptanımız şeytanın kalabalığını yendi. Onun lütfuyla biz de yenebiliriz! Günahla mücadelede azimli misiniz?

(5) Rabbin terbiyesine şükranla teslim olmak (İbraniler 12:5-11).

Eğer kutsallığın peşindeysek, Tanrı'nın terbiye eden elini deneyimlememeliyiz, değil mi? Yanlış! Onun çalışma şekli bu değildir. Aslında Tanrı, duruma göre, Mesih'e benzer kutsallıkta büyümemize yardımcı olmak için zorluklara egemen bir şekilde izin verir ve bunları emreder. Eski bir atasözü, "Acı yoksa kazanç da yok", durumumuzu tam olarak anlatır. İlahi Takdir'in azarlamalarını şükranla alçakgönüllülükle kabul ederek kutsallığın peşinde koşuyoruz, çünkü bunlar onun kutsallığından pay almamız için bize duyduğu sevgi dolu tutkuya tanıklık ediyor. Babanıza kutsallığı teşvik eden terbiyesi için teşekkür ediyor musunuz?

(6) Diğer inanlıları güçlendirmek (İbraniler 12:12-13).

Dünyanın sloganı "herkes kendi başının çaresine baksın"dır. Kutsallık arayışında durum böyle değildir. Kutsallık topluluk içinde aranmalıdır. Karşılıklı sorumluluk ve eğitim bünyesinde yaşadığımızda Mesih benzeri kutsallıkta en iyi şekilde gelişiriz. Kutsallığa giden yarışı en iyi koşucu arkadaşlarımızla kol kola olduğumuzda koşarız. Birisi tökezlediğinde ortakları onu sabit bir tempoya yükseltmeye yardım eder. Kutsallığın peşinde koşan dostlarınızla kol kola girdiniz mi?

Sonuç

Kalbin ve yaşamın kutsallığı bir yolculuktur ve Kutsal Kitap'taki bu altı ilke, çalkantılı sıkıntı ve ayartma rüzgarlarına karşı ruhlarımızı koruyacak ve Tanrı'nın krallığının vatandaşları olarak geliştirecektir.

Baba,

Ruhsal yolculuğumdaki en büyük engelin, kendini kişisel günah olarak gösteren gururun olduğunu gördüm. Bahanelerle işim bitti. Başkalarını suçlamayı bıraktım. Kendimi tümüyle sana yaşayan bir kurban olarak sunuyorum. Mezmurlar yazarıyla birlikte şöyle dua ediyorum: “Ey Tanrı, temiz bir yürek yarat” (Mezmurlar 51:10). Pavlus'la birlikte çarmıha bakıyorum ve şuna inanıyorum: “Mesih'le birlikte çarmıha gerildim. Artık ben yaşamıyorum, Mesih bende yaşıyor. Şimdi bedende sürdürdüğüm yaşamı, beni seven ve benim için kendini feda eden Tanrı Oğlu'na imanla sürdürüyorum” (Galatyalılar 2:20). Artık İsa'nın bu sözleri söylediğinde vaat ettiği Kutsal Ruh'un temizliğine ve yetkinleştirmesine güveniyorum: “Bir kimse susamışsa bana gelsin, içsin. Kutsal Yazı'da dendiği gibi, bana iman edenin ‘içinden diri su ırmakları akacaktır” (Yuhanna 7:37-38).

Amin.

(1) Bu dersteki materyale dayalı testi cevaplayın.

(2) Bu hafta en az otuz dakikanızı kutsal metinlere yapılan göndermeler de dahil olmak üzere bu dersi gözden geçirerek ve Kutsal Ruh'tan içgörü isteyerek geçirin.

(3) Yaşamınızda yapılması gereken her türlü değişikliği, Rab'bin size açıkladığı şekliyle günlüğünüze kaydedin.

(4) Günlük sessiz zamanınızda en az bir Mezmurlar üzerinde meditasyon yapın ve Mezmurlar yazarının Tanrı'nın doğası ve karakteri hakkında söylediklerini günlüğünüze kaydedin.

(5) Günlüğünüze, bu derse dayanarak ruhsal dönüşüm ve büyüme için kişisel bir dua kaydedin.

(6) Günlük özel dualarınızda Dr. Brown'un Günlük Dua Rehberini kullanarak pratik yapın.

(1) Bu derste öğretilen üç hayati gerçek nelerdir?

(2) Benliğin ölümünün anahtarı nedir?

(3) Bu cümleyi tamamlayın: Sadece __________ benmerkezciliği kırabilir.

(4) Bu cümleyi tamamlayın: Kendini açma __________ __________ __________ __________ ____________________ ve kontrolüne yer açar.

(5) Bir inanlıda İsa'nın yaşamının üç niteliğini söyleyin.

(6) Dr. Phil Brown'ın öğrettiği şekliyle kutsallığı geliştirirken veya kutsallığın peşinden giderken atmamız gereken altı adım nelerdir?