พระคัมภีร์เกี่ยวกับยุคสุดท้ายว่าด้วยปัญหาการรักษาความเชื่อเอาไว้ แม้ว่าจะมีความชั่วร้ายและความอยุติธรรมอยู่ในโลกนี้ก็ตาม พระคัมภีร์อธิบายถึงเวลาที่พระเจ้าจะแทรกแซงอย่างทันทีในโลกนี้ด้วยการลงโทษความชั่วร้ายและช่วยเหลือประชากรของพระองค์[1]

คำที่มักใช้สำหรับเวลาที่พระเจ้าแทรกแซงเป็นครั้งสุดท้ายคือวันแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า พระคัมภีร์บางตอนในพันธสัญญาเดิมอธิบายถึงวันแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า เป็นเวลาที่ชนชาติต่าง ๆ ถูกลงโทษเนื่องจากสิ่งที่ได้กระทำต่อชนชาติอิสราเอล[2] คนยิวจำนวนมากเริ่มต้นทึกทักว่า ในฐานะที่พวกเขาเป็นคนยิว พวกเขาไม่มีอะไรต้องหวาดกลัวเกี่ยวกับการพิพากษาของพระเจ้า บรรดาผู้เผยพระวจนะพยายามจะแสดงให้พวกเขาเห็นว่า พวกเขาจะถูกพิพากษาเช่นเดียวกัน ถ้าหากพวกเขาเป็นคนบาป (เศฟันยาห์ 1:12, อาโมส 5:18-27) และจะไม่ถูกละเว้นเพียงเพราะพวกเขาเป็นคนยิว แต่ข้อทึกทักนั้นก็ยังคงอยู่

เป็นการยากที่คนยิวจะยอมรับข้อเท็จจริงว่า พวกเขาจำเป็นต้องได้รับความรอด ตัวอย่างเช่น พิธีบัพติศมาเป็นพิธีที่พวกเขาใช้เพื่อนำคนต่างชาติให้มาเข้าลัทธิยูดา พวกเขาไม่ได้ให้บัพติศมาแก่คนยิว ยอห์นผู้ให้บัพติศมาได้ให้บัพติศมาแก่คนยิว และการปฏิบัติของเขาสร้างความขุ่นเคืองใจแก่คนยิวบางคนที่คิดว่าตนเองไม่ต้องการพิธีบัพติศมาหรือไม่ต้องสำนึกผิด พวกเขาคิดว่าพระเจ้าโปรดปรานพวกเขา เพราะพวกเขาเป็นลูกหลานของอับราฮัม (มัทธิว 3:9)

ในพระธรรมโรม เปาโลอ้างอิงถึงวันแห่งพระพิโรธ (โรม 2:5) และวันที่พระเจ้าจะพิพากษา (โรม 2:16) การอ้างอิงเหล่านี้ดำเนินตามประเด็นหลักของเขาในโรม 1:16-18 ที่ว่า ข่าวประเสริฐคือความรอดจากพระพิโรธของพระจ้า ในโรม 2:2-3 เขาทำให้คนยิวที่สำคัญตนว่าชอบธรรมต้องตกตลึงกับข้อเท็จที่ว่า พวกเขาก็มีเหตุผลต้องหวาดกลัววันแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยเช่นกัน แม้กระทั่งคนยิวก็ยังต้องการความรอด

ในบทเรียนนี้ เราจะศึกษาส่วนที่ 2 ของพระธรรมโรม ในบทเรียนที่แล้ว เราศึกษาเนื้อหาที่อธิบายถึงความอธรรมของคนต่างชาติ เนื้อหาตอนนี้ (โรม 2:1-29) อธิบายถึงความอธรรมของคนอิสราเอล

ส่วนที่ 2 คือ โรม 1:18-3:20 ประเด็นหลักของส่วนที่ 2 คือ ทุกคนในโลกละเมิดข้อกำหนดของพระเจ้าและอยู่ใต้การพิพากษาลงโทษ ไม่มีใครได้รับความรอดบนพื้นฐานของการตอบสนองข้อกำหนดของพระเจ้าได้ เพราะทุกคนได้ละเมิดข้อกำหนดเหล่านั้นแล้ว

ประการแรก เปาโลอธิบายว่า คนต่างชาติปฏิเสธความรู้ของพระเจ้าและหันไปหารูปเคารพกับความปรารถนาอันชั่วร้ายต่าง ๆ จากนั้นก็อธิบายถึงสภาวะของคนอิสราเอลผู้ซึ่งมีธรรมบัญญัติของพระเจ้าแต่ก็ไม่เชื่อฟัง ตอนนี้เราจะศึกษาเนื้อหาเกี่ยวกับคนอิสราเอล

ที่นี่เปาโลเปลี่ยนจากบุคคลที่สาม (พวกเขา) มาเป็นบุคคลที่สอง (พวกท่าน) เขาพูดถึงทุกคนที่คิดว่าข่าวประเสริฐไม่ได้นำมาใช้กับพวกเขา เพราะพวกเขาบรรลุมาตรฐานแห่งความชอบธรรมแล้ว คนยิวส่วนใหญ่ตกอยู่ในข่ายนั้น และในส่วนย่อยตอนนี้พูดเจาะจงถึงพวกเขา (โรม 2:17) แต่คนต่างชาติที่มีศีลธรรมสูงส่งก็อาจตกอยู่ในการอธรรมเดียวกัน เขาแสดงให้เห็นว่าคนที่คิดว่าตนเองชอบธรรมโดยปราศจากพระคุณก็เป็นคนหน้าซื่อใจคดและมีความผิด

ประเด็นหลักของบทที่ 2

คนยิวมีความผิดด้วยบาปเดียวกันกับคนต่างชาติและจะถูกพระเจ้าพิพากษาเช่นเดียวกัน

บทสรุปของบทที่ 2

โรม 2:1, 11 ให้ประเด็นหลัก โรม 2:1 กล่าวว่าคนยิวมีความผิดเท่าเทียมกัน โรม 2:11 แถลงว่าพระเจ้าไม่เข้าข้างผู้ใด ส่วนที่เหลือของบทนั้นเป็นการรวบรวมเนื้อหาเพื่อปูทางสำหรับคำกล่าวอื่น ๆ ในข้อเหล่านั้น พวกเขาไม่มีข้อแก้ตัวเช่นเดียวกับคนต่างศาสนาที่ไม่มีข้อแก้ตัวได้เลย (โรม 1:20)

โรม 2:13, 17 แสดงให้เห็นว่า เพราะอะไรคนยิวจึงคาดหวังว่าตนเองเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้า – เพราะว่าพวกเขาได้รับการสำแดงจากพระเจ้า และมีศาสนาที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการสำแดงนั้น ในโรมบทที่ 1 เปาโลให้ข้อเท็จจริงที่ว่าคนต่างชาติสมควรได้รับการพิพากษา คนยิวทุกคนจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้ แต่ในโรม 2:1 เปาโลทำให้คนยิวอกสั่นขวัญแขวนโดยการเปิดโปงความผิดของพวกเขา พวกเขาละเมิดธรรมบัญญัติและสมควรได้รับการพิพากษาเหมือนกับคนต่างชาติ! พวกเขาคาดหวังว่าจะมีข้อแก้ตัวได้เพราะพวกเขาเป็นชาวยิวผู้ยอมรับกฎบัญญัติของพระเจ้าและมีศาสนาที่ถูกต้อง

วันนี้ผู้คนนับล้าน ๆ ตกอยู่ในข่ายนี้ พวกเขาคิดว่าพระเจ้ายอมรับพวกเขา เพราะพวกเขาเชื่อในพระเจ้า และปฏิบัติตามรูปแบบทางศาสนาในขณะที่ก็ยังคงทำบาป

► ในสังคมของคุณ มีคนมากมายที่เข้าใจผิดคิดว่าตนเองเป็นคริสเตียนไหม? ทำไมพวกเขาจึงคิดอย่างนั้น?

► ให้นักศึกษาคนหนึ่งอ่าน โรม 2:1-29 ให้กลุ่มฟัง

หมายเหตุ ศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 2:1) สภาวะที่คนยิวไม่มีข้ออ้างก็สอดคล้องกับสภาวะที่คนต่างชาติไม่มีข้ออ้าง (โรม 1:20) ความคิดนั้นน่าจะเป็นที่น่าตกใจสำหรับคนยิวที่สำคัญตนว่าชอบธรรม เช่นเดียวกันน่าตกใจสำหรับคนสมัยใหม่ที่คิดว่าตัวเองดีพอด้วย

เมื่อพวกเขาพิพากษาคนอื่น พวกเขาก็ลงโทษตัวเอง เพราะพวกเขามีความผิดเนื่องจากบาปเดียวกัน ความรู้ถึงความจริงของพวกเขาเพิ่มความรับผิดชอบแก่พวกเขา พระเยซูตรัสว่า บางเมืองในอิสราเอลจะถูกพิพากษาหนักกว่าเมืองโสโดมและเมืองโกโมราห์ (มัทธิว 11:21-24)

พระคัมภีร์ข้อนี้อ้างอิงถึงคนที่คิดว่าตนเองพิพากษาคนอื่นได้ กระนั้นก็ยังนับว่าตัวเองเป็นคนบริสุทธิ์ ส่วนที่เหลือของบท นำเสนอพระเจ้าในบทบาทผู้พิพากษาและแสดงให้เห็นว่าการพิพากษาของพระองค์ต่างไปจากการพิพากษาของคนที่เข้าข้างตัวเอง

(โรม 2:2-3) การพิพากษาของพระเจ้าเป็นไปตามมาตรฐานที่เที่ยงตรง พระเจ้าไม่พิพากษาใครตามมาตรฐานที่เปลี่ยนแปลงและไม่เที่ยงตรงของมนุษย์

(โรม 2:4) พระเจ้าให้ความใส่ใจเป็นพิเศษแก่คนยิว ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่า พระองค์จะยืดหยุ่นความยุติธรรมเพราะโปรดปรานพวกเขา แท้จริงแล้ว การที่พระองค์ดีต่อพวกเขาก็เพราะมุ่งหมายให้พวกเขากลับใจใหม่ ไม่ใช่ยกเลิกความยุติธรรม คนจำนวนมากดูหมิ่นความดีของพระเจ้าโดยมองว่านั่นเป็นเพียงแค่ความใจกว้างและความอดกลั้นเท่านั้น สิ่งที่มนุษย์ฝ่ายโลกอยากได้จากพระเจ้าคือ ผลประโยชน์ฝ่ายวัตถุควบคู่กับความอดกลั้นต่อบาปของเขา การมองความดีของพระเจ้าแบบนี้ก็เป็นการดูหมิ่นความดีของพระองค์ พวกคนที่รู้เกี่ยวกับพระเจ้าก็มีความผิดมากกว่า เพราะความดีของพระองค์ให้โอกาสพวกเขากลับใจใหม่

(โรม 2:5) เวลาที่เนิ่นช้าออกไปขณะที่พวกเขายังคงทำบาป แทนที่จะกลับใจใหม่ พวกเขากลับสะสมพระพิโรธของพระเจ้า เพราะพวกเขารู้จักความจริง พวกเขาจึงถูกตรวจสอบมากกว่า ดังนั้นพระพิโรธของพระเจ้าจึงมากขึ้นต่อการไม่เชื่อฟังของพวกเขา

(ส่วนย่อยต่อไปนี้มีความสำคัญต่อความเข้าใจส่วนที่เหลือของบทนี้)

► เมื่อเรามาถึงการพิพากษา สิ่งต่าง ๆ ที่เราทำในโลกสำคัญหรือเปล่า?

การพิพากษาครั้งสุดท้ายจะประเมินการงานต่าง ๆ พระเจ้าจะลงโทษและให้รางวัลแก่ผู้คนตามการกระทำของพวกเขา จะมีระดับที่แตกต่างกันของการลงโทษและการให้รางวัลสำหรับแต่ละคน (ฮีบรู 2:2, ฮีบรู 10:28-29, มัทธิว 10:42, ลูกา 12:47-48, 2 โครินธ์ 5:10)

ความคิดที่ว่าคนบาปถูกลงโทษเพียงเพราะความไม่เชื่อนั้นไม่ได้มาจากพระคัมภีร์ ในวิวรณ์ 20:12 คนรับการพิพากษาตามบันทึกแห่งการงานของพวกเขา ใน 2 โครินธ์ 5:10 เราทุกคนรวมทั้งผู้เชื่อจะถูกพิพากษาเนื่องจากการงานต่าง ๆ ของเรา ใน 1 โครินธ์ 3:12-15 แสดงให้เห็นว่า คริสเตียนจะได้รับรางวัลแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับแรงจูงใจกับความพากเพียร และคุณภาพของการงานต่าง ๆ (ทอง เงิน หินมีค่า ไม้ หญ้าแห้ง ฟาง) คริสเตียนทั้งหมดจะได้รับรางวัลเพราะคริสเตียนแท้ทุกคนสร้างการงานที่ดี แต่ไม่ใช่การงานทั้งหมดมีคุณค่าเท่ากัน การงานของผู้เชื่อที่ไม่ผ่านการทดสอบคุณภาพก็จะถูกเผาด้วยไฟ

โรมบทที่ 2 บอกเป็นนัยว่าบางคนที่ไม่เคยได้ยินข่าวประเสริฐในพันธสัญญาใหม่จะไม่ถูกลงโทษเนื่องจากการงานต่าง ๆ ของพวกเขา (ดูใน โรม 2:7, 10, 13, 26-27) นั่นไม่ได้หมายความว่ามีบางคนที่ไม่เคยทำบาป และด้วยเหตุนี้จึงสามารถได้รับการยอมรับเนื่องจากการงานโดยไม่จำเป็นต้องอาศัยพระคุณ เพราะว่าโรม 3:19-20 กล่าวว่ามนุษย์ทุกคนทำบาป คนที่การงานของเขาได้รับการยอมรับ คือคนที่มีประสบการณ์กับพระคุณที่เรียกว่าเป็นการเข้าสุหนัตทางใจ การงานของพวกเขาเป็นที่ยอมรับต่อพระเจ้า (โรม (2:29)

การทำงานของพระคุณในใจนี้ได้ถูกสัญญาเอาไว้ในสมัยพันธสัญญาเดิม

แล้วพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านจะประทานใจเชื่อฟังแก่ท่าน และแก่บุตรหลานของท่าน เพื่อท่านจะได้รักพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่านด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน เพื่อท่านทั้งหลายจะมีชีวิตอยู่ได้ (เฉลยธรรมบัญญัติ 30:6)

ดังนั้นเราจึงรู้ว่าคนยิวในสมัยโบราณได้รับความรอดโดยพระคุณ ไม่ใช่โดยการงานต่าง ๆ

พระคุณมีพร้อมอยู่สำหรับคนต่างชาติไม่ว่าพวกเขาจะได้รับการสำแดงพิเศษหรือไม่ก็ตาม

แล้วเปโตรจึงกล่าวว่า “ข้าพเจ้าเห็นจริงแล้วว่าพระเจ้าไม่ทรงลำเอียง ทุกคนในทุกชนชาติที่เกรงกลัวพระองค์ และประพฤติตามทางชอบธรรมก็เป็นที่ชอบพระทัยพระองค์ (กิจการ 10:34-35)

จิตใจที่เปลี่ยนแปลงนำไปสู่การงานอันชอบธรรม ซึ่งเป็นการพิสูจน์ถึงการเชื่อฟังต่อพระเจ้า หลักฐานนี้เป็นพื้นฐานของการถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมครั้งสุดท้ายตามที่ถูกกล่าวถึงใน โรม 2:13,16 การนับว่าเป็นคนชอบธรรมที่การพิพากษาครั้งสุดท้าย

พระคัมภีร์ตอนนี้ไม่ได้สอนว่า คนจะได้รับความรอดได้โดยการงานต่าง ๆ แต่สอนว่าการเชื่อฟังที่แท้จริงเป็นสิ่งสำคัญ ไม่ใช่เพียงแค่มีธรรมบัญญัติเท่านั้น สิ่งนี้สนับสนุนประเด็นของเนื้อหาที่ว่า คนยิวก็จำเป็นต้องได้รับความรอดเพราะว่าพวกเขาไม่เชื่อฟัง

หมายเหตุ ต่อเนื่องการศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 2:7) พระเจ้าประทานชีวิตนิรันดร์แก่ผู้ที่แสวงหาเกียรติที่มาจากพระเจ้า โดยการพากเพียรทำการงานต่าง ๆ ที่พระเจ้าพอพระทัย

(โรม 2:9) เราเห็นได้จากตรงนี้ว่า สิทธิพิเศษของคนยิวทำให้พวกเขาต้องถูกตรวจสอบมากกว่าด้วยเช่นกัน เนื่องจากข่าวประเสริฐมาถึงคนยิวก่อน พวกเขาจึงสมควรได้รับการพิพากษาก่อน

(โรม 2:11) นี่เป็นข้อพระคัมภีร์สำคัญของบท พวกคนที่ดำเนินชีวิตในการกบฏต่อพระเจ้า จะได้รับการพิพากษาโดยไม่ได้รับความโปรดปรานเนื่องจากพวกเขาเป็นคนที่นับถือศาสนาแต่เปลือกนอก

พระธรรมยากอบกล่าวว่า มนุษย์ถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมไม่ใช่โดยความเชื่อเท่านั้น แต่โดยการงานต่าง ๆ ด้วยเช่นกัน (ยากอบ 2:24) แต่เปาโลกล่าวใน เอเฟซัส 2:8 ว่าเราได้รับความรอดโดยพระคุณ ไม่ใช่โดยการงานต่าง ๆ ในโรม 3:28 เขากล่าวว่าคนถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อ นอกเหนือจากการงานของธรรมบัญญัติ

ดังนั้น เราจึงถูกนับเป็นคนชอบธรรมโดยการงานต่าง ๆ ร่วมกันกับโดยความเชื่อ หรือเราถูกนับเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อเท่านั้น? เปาโลกับยากอบขัดแย้งกันและกันหรือเปล่า? ไม่ขัดแย้ง เพราะว่าทั้งคู่ไม่ได้กำลังพูดถึงสิ่งเดียวกัน

เปาโลกำลังพูดถึงวิธีที่คนถูกนับเป็นคนชอบธรรมต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้า คนที่ได้รับการทำให้เป็นคนชอบธรรมโดยพระคุณผ่านทางความเชื่อ

ยากอบกำลังพูดถึงวิธีที่คนถูกนับเป็นคนชอบธรรมต่อหน้าคนอื่น ๆ คนที่แสดงให้เห็นว่าตัวเขามีความเชื่อแบบที่ทำให้รอดได้โดยการดำเนินชีวิตอย่างสัตย์ซื่อ

ประเด็นหลักของจดหมายฝากของยากอบ คือเพื่อพิสูจน์ถึงความเชื่อที่แท้จริงที่ถูกนำไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน เขากล่าวว่า อับราฮัมถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมโดยการงานต่าง ๆ ของเขา คน ๆ หนึ่งแสดงให้เห็นว่าเป็นคนชอบธรรมได้โดยความเชื่อร่วมกันกับโดยการงานต่าง ๆ เรารู้ว่าคน ๆ หนึ่งเป็นคริสเตียน ถ้าหากเขาประกาศตนว่าเป็นคริสเตียนและดำเนินชีวิตอย่างคริสเตียน

เปาโลรับรองเช่นกันว่า ความเชื่อจะตามมาด้วยการงานที่ดี ในเอเฟซัส 2:10 หลังจากคำกล่าวของเปาโลที่ว่าเราได้รับความรอดโดยความเชื่อ เขาก็กล่าวว่า เราถูกสร้างขึ้นในพระเยซูคริสต์เพื่อให้ทำการดี

ยากอบกับเปาโลไม่ได้ขัดแย้งกัน ทั้งคู่เห็นพ้องว่า ความเชื่อแบบที่ทำให้รอดได้ทำให้คนเป็นที่ยอมรับต่อพระเจ้า และการงานที่เกิดขึ้นหลังจากการกลับใจใหม่แสดงให้เห็นว่าคน ๆ นั้นได้รับความรอดแล้ว

หมายเหตุ ต่อเนื่องการศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 2:12) ธรรมบัญญัติที่เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรจะไม่ใช่มาตรฐานแห่งการพิพากษาสำหรับคนที่ไม่เคยได้ยินถึงธรรมบัญญัติเหล่านั้น พวกเขาจะถูกลงโทษโดยธรรมบัญญัติที่พระเจ้าเปิดเผยแก่พวกเขาด้วยวิธีอื่น ๆ (ดูที่ โรม 1:20, 2:15)

(โรม 2:13) การที่พวกเขาจะถูกนับเป็นคนชอบธรรมชี้ไปถึงการพิพากษาครั้งสุดท้าย บางคนคาดหวังว่าจะถูกนับเป็นคนชอบธรรมเพราะว่าพวกเขามีธรรมบัญญัติ แต่ความรู้เรื่องธรรมบัญญัติโดยปราศจากการเชื่อฟังก็ไม่ทำให้เขาถูกนับเป็นคนชอบธรรม

(โรม 2:14) ข้อเท็จจริงที่ว่า พวกเขาอาจทำอย่างถูกต้องโดยปกติวิสัย แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะดีเป็นปกติวิสัยโดยปราศจากพระเจ้า ในโรม 2:15 แสดงให้เห็นว่า นั่นเป็นเพราะพระเจ้าเขียนธรรมบัญญัติไว้ในจิตใจและในจิตสำนึกของพวกเขา เพื่อพวกเขาจะทำสิ่งที่ถูกต้องได้ คำว่า “โดยปกติวิสัย” หมายความว่า พวกเขาทำในสิ่งที่พระเจ้าเปิดเผยในธรรมชาติของพวกเขาโดยไม่มีพระคัมภีร์ที่เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร

(โรม 2:15) บรรดาคนที่ไม่มีธรรมบัญญัติที่เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ก็ยังคงมีธรรมบัญญัติในธรรมชาติทางศีลธรรมของตน และตัดสินใจเลือกได้ นี่ไม่ได้หมายความว่าจิตสำนึกพึ่งพาได้โดยสมบูรณ์ จิตสำนึกไม่ได้ถูกต้องแน่นอนในทุกรายละเอียด เนื่องจากจิตสำนึกได้รับอิทธิพลจากสิ่งแวดล้อมและการศึกษา แต่โดยทั่วไปจิตสำนึกเป็นเครื่องนำทางที่ถูกต้อง อย่างไรก็ตาม มนุษย์ทุกคนเป็นคนบาป แม้ตามมาตรฐานนั้น เพราะว่าพวกเขาไม่ได้ทำสิ่งที่รู้ว่าถูกต้องเสมอ

โรม 2:15, 16 แสดงให้เห็นว่า ไม่ใช่การกระทำภายนอกเท่านั้นที่ได้รับการพิพากษา แต่แรงจูงใจด้วย (ข้อพระคัมภีร์เหล่านี้พูดถึงจิตใจ ความคิด จิตสำนึก และสิ่งที่เป็นความลับต่าง ๆ )

(โรม 2:16) การนับว่าเป็นคนชอบธรรมที่อภิปรายในตอนนี้ (กล่าวถึงในโรม 2:13) ไม่ได้เป็นทางเลือกเพื่อถูกนับเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อ นี่เป็นการถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมครั้งสุดท้าย เพื่อได้รับการประกาศว่าเป็นคนชอบธรรมที่การพิพากษาครั้งสุดท้าย

หลักการแห่งการพิพากษาเหล่านี้จำเป็นที่สุดต่อข่าวประเสริฐที่เปาโลเทศนา ข่าวประเสริฐเรื่องการยกโทษไม่สามารถมีความหมายสำคัญได้โดยปราศจากความเข้าใจเรื่องการพิพากษาของพระเจ้าที่จะมาถึงคนที่ไม่ได้รับการยกโทษ การอธรรมต่าง ๆ ที่ทำลายมุมมองที่ถูกต้องเกี่ยวกับความยุติธรรมของพระเจ้าจะทำลายข่าวประเสริฐด้วยเช่นกัน

► จะเกิดอะไรขึ้นกับคนต่างศาสนาที่ไม่เคยได้ยินข่าวประเสริฐ? พวกเขาสมควรได้รับการพิพากษาเนื่องจากบาปได้อย่างไรถ้าหากพวกเขาไม่รู้?

โรม 2:14-16 บอกเป็นนัยว่ามีบางคนเลือกทำสิ่งที่ถูกต้อง ดังนั้นพวกเขาจะไม่ถูกพิพากษา อย่างไรก็ตาม เรารู้ว่าไม่มีใครได้รับความรอดด้วยการงานต่าง ๆ ทุกคนล้วนละเมิดธรรมบัญญัติและสมควรได้รับการพิพากษา (โรม 3:9-10, 19-20) ไม่มีใครได้รับความรอดได้ด้วยคุณงามความดีแห่งการงานต่าง ๆ ดังนั้น ถ้าหากคนที่ไม่ได้รับการประกาศข่าวประเสริฐได้รับความรอด ก็รอดโดยพระคุณผ่านการลบบาปเท่านั้น

ถ้าหากคนยำเกรงพระเจ้า พระองค์จะสำแดงวิธีที่จะมีความสัมพันธ์กับพระองค์แก่เขา ในสดุดี 25:14 กล่าวว่า “มิตรภาพของพระยาห์เวห์มีอยู่แก่คนที่ยำเกรงพระองค์ และพระองค์ทรงให้พวกเขารู้จักพันธสัญญาของพระองค์” พันธสัญญาของพระเจ้าแสดงให้เราเห็นว่ามีสิ่งใดบ้างจำเป็นต่อการมีความสัมพันธ์กับพระองค์ พระคุณจำเป็นต่อความสัมพันธ์กับพระเจ้าเพราะทุกคนทำบาป

มีคนอย่างโยบ บาลาอัม และโนอาห์ที่รู้จักพระเจ้าถึงแม้ว่าพวกเขาไม่มีพระคัมภีร์ มีเมลคีเซเดคซึ่งเป็นปุโรหิตของพระเจ้า ถึงแม้ว่าเขาไม่มีความเชื่อมโยงกับสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำผ่านอิสราเอลภายหลังก็ตาม พระเจ้าทรงสามารถเปิดเผยพระองค์เองในทุกวัฒนธรรมและในทุกเวลา (ดูเพิ่มเติมที่พระธรรมสดุดี 19:1-4, โรม 10:18) ผู้นับถือรูปเคารพในโรมบทที่ 1 ไม่ได้อยู่ในสภาวะเสื่อมทรามเพราะว่าพวกเขาไม่รู้เกี่ยวกับพระเจ้า แต่เสื่อมทรามเพราะว่าพวกเขาปฏิเสธสิ่งที่รู้

คนต่างศาสนาจะได้รับความรอดโดยไม่ได้ยินข่าวประเสริฐหรือไม่? ถ้าหากคนติดตามความจริงที่มี พระเจ้าจะนำเขาให้มีความเข้าใจมากพอที่จะแสวงหาและพบกับการยกโทษ นั่นคือความรอดโดยพระคุณ ไม่ใช่โดยการงานต่าง ๆ นี่แตกต่างจากความรอดโดยการงานซึ่งศาสนาส่วนใหญ่นำเสนอให้

ดังนั้นถ้าหากคนสามารถรับความรอดได้โดยไม่ต้องได้ยินข่าวประเสริฐ แล้วทำไมการประกาศข่าวประเสริฐจึงเป็นเรื่องเร่งด่วนสำหรับเรา? คำถามนี้จะได้รับคำตอบภายหลัง

หมายเหตุ ต่อเนื่องการศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 2:17-20) คนยิวเป็นคนหน้าซื่อใจคด เพราะพวกเขาสอนถึงธรรมบัญญัติ ในขณะที่ละเมิดธรรมบัญญัติอยู่ พวกเขามีความสุขกับบทบาทผู้ครอบครองธรรมบัญญัติ แยกแยะสิ่งที่ถูกต้อง เป็นครูของคนที่ไม่รู้ มีถ้อยคำเสียดสีอยู่ในพระธรรมตอนนี้เมื่อเปาโลเขียนถึงคำกล่าวอ้างอันสูงส่งต่าง ๆ ของพวกเขา

พระคัมภีร์อาจเป็นหนังสือขายดีที่สุดแม้ในสังคมที่ไม่ยำเกรงพระเจ้า นี่แสดงให้เห็นว่าผู้คนมองเห็นคุณค่าของการครอบครองธรรมบัญญัติของพระเจ้าแม้ว่าพวกเขาจะไม่เชื่อฟังธรรมบัญญัตินั้นก็ตาม

ผู้คนมักรักษารูปแบบศาสนาในฐานะที่เป็นสิ่งปกคลุมบาป หลังจากที่พวกเขาสูญเสียความเป็นจริงฝ่ายวิญญาณเรื่องการมีความสัมพันธ์กับพระเจ้าไป

(โรม 2:21-24) คนยิวมีความสุขในการใช้ธรรมบัญญัติลงโทษคนต่างชาติ แต่พวกเขาเองก็ไม่เชื่อฟังธรรมบัญญัติอย่างสมบูรณ์ พวกเขาดูหมิ่นพระเจ้าโดยดำเนินชีวิตอยู่ในบาปในขณะที่อ้างถึงสถานะฝ่ายวิญญาณอันสูงส่ง ในทำนองเดียวกัน การต่อต้านศาสนาคริสต์ที่พบได้บ่อยที่สุดคือ คริสเตียนไม่ได้เป็นตัวอย่างที่ดีถึงสิ่งที่พวกเขาอ้างว่าเชื่อ

(โรม 2:25) พวกเขาไม่อาจอ้างว่าตนเองชอบธรรมต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้าจากการเข้าสุหนัตได้ เว้นแต่พวกเขาจะกำลังรักษาธรรมบัญญัติทั้งสิ้น ถ้าหากเขาละเมิดธรรมบัญญัติ พวกเขาก็ไม่ต่างจากคนที่ไม่ได้เข้าสุหนัต

►การเข้าสุหนัตเป็นเครื่องหมายแสดงถึงอะไร?

คนยิวมองว่าโลกนี้มีคนสองจำพวก นั่นคือ จำพวกที่มีคุณสมบัติที่อยู่ในพันธสัญญากับพระเจ้ากับจำพวกที่ไม่มีคุณสมบัติ การเข้าสุหนัตถูกใช้เป็นเครื่องหมายแห่งพันธสัญญาระหว่างอิสราเอลกับพระเจ้า แต่แล้วก็กลายเป็นตัวแทนถึงข้อกำหนดต่าง ๆ ทั้งหมดสำหรับพันธสัญญา ดังนั้นคนยิวจึงเรียกคนสองจำพวกในโลกว่าพวกที่เข้าสุหนัตกับพวกที่ไม่เข้าสุหนัต ในคำของเปาโล การเข้าสุหนัตมักหมายถึงทำตามทั้งระบบของลัทธิยูดาในฐานะที่เป็นวิธีการอยู่ในพันธสัญญา (ดูใน กาลาเทีย 5:2-3 สำหรับตัวอย่างการใช้คำนี้) การเข้าสุหนัตในลักษณะนั้นเป็นความพยายามให้ได้รับความรอดโดยการงานต่าง ๆ มากกว่าโดยพระคุณ

หมายเหตุ ต่อเนื่องการศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 2:26) ถ้าหากคนที่ไม่ได้เข้าสุหนัตบรรลุความมุ่งหมายที่แท้จริงของธรรมบัญญัติได้ พระเจ้าก็จะไม่พิพากษาเขาเนื่องจากการไม่ได้เข้าสุหนัต

(โรม 2:27) ความแตกต่างระหว่างคนต่างชาติที่ชอบธรรมกับคนยิวที่ชั่วร้ายแสดงให้เห็นว่าคนยิวมีความผิด ถึงแม้ว่าเขามีรูปแบบลัทธิยูดาก็ตาม ในทำนองเดียวกัน โนอาห์พิพากษาโลกโดยความชอบธรรมของเขา เพราะเขาแสดงให้เห็นว่า การเชื่อฟังที่แท้จริงเป็นอย่างไร (ฮีบรู 11:7)

(โรม 2:28-29) การเข้าสุหนัตเป็นเครื่องหมายแห่งอัตลักษณ์สำหรับคนยิว เป็นหลักฐานว่าเขาเป็นประชากรของพระเจ้า ในเฉลยธรรมบัญญัติ 30:6 และในพันธสัญญาใหม่หลาย ๆ แห่งระบุว่า การเข้าสุหนัตเป็นเครื่องหมายถึงการงานของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เมื่อพระองค์เปลี่ยนแปลงจิตใจของคนบาปให้สามารถรักและเชื่อฟังพระเจ้า นี่เป็นความหมายที่สำคัญของการเข้าสุหนัตสำหรับคริสเตียน[1]

► ให้นักศึกษาคนหนึ่งอ่านเฉลยธรรมบัญญัติ 30:6 ให้กลุ่มฟัง

พระเจ้าสัญญาคนอิสราเอลในสมัยโบราณว่า พระองค์จะกระทำกิจแห่งพระคุณในจิตใจของพวกเขา พระสัญญานี้ไม่ได้มีต่อทายาทของพวกเขาเท่านั้น แต่มีต่อคนที่ได้ยินข่าวสารในเวลานั้นด้วย

คนที่ทำการงานที่ชอบธรรมต่าง ๆ โดยไม่รู้พระคัมภีร์ตามที่ถูกอธิบายถึงในบทนี้ ก็เป็นคนที่ได้รับพระคุณผ่านทางความเชื่อโดยการยอมรับความจริงที่เขามีอยู่

พระเจ้าประสงค์การเชื่อฟังจากใจมากกว่าการทำตามแบบแผนนิยมหรือบัญญัตินิยม พระองค์เสนอพระคุณแก่คนทุกชนชาติ สังเกตุข้อพระคัมภีร์เหล่านี้จากอิสยาห์ 56:6-7

และคนต่างชาติผู้เข้าจารีตถือพระยาห์เวห์ เพื่อปรนนิบัติพระองค์และรักพระนามของพระยาห์เวห์ และเป็นผู้รับใช้ของพระองค์ ทุกคนที่รักษาวันสะบาโตไม่ให้เสื่อมเสีย และยึดมั่นในพันธสัญญาของเรา เราจะนำพวกเขามายังภูเขาบริสุทธิ์ของเรา และทำให้เขาชื่นบานอยู่ในนิเวศอธิษฐานของเรา เครื่องบูชาเผาทั้งตัวของเขาและเครื่องบูชาของเขา จะเป็นที่โปรดปรานบนแท่นบูชาของเรา เพราะนิเวศของเรานั้นเขาจะเรียกว่านิเวศอธิษฐาน สำหรับทุกชนชาติ

ไฟล์ PDF ที่สามารถดูหรือพิมพ์ได้ของคำถามเพื่อการทบทวนทั้งหมดมีให้ที่นี่

(1) พระคัมภีร์เกี่ยวกับยุคสุดท้ายอธิบายถึงอะไร?

(2) คนยิวคาดหวังว่าพระเจ้าโปรดปรานพวกเขาเพราะอะไร?

(3) คนได้รับการทำให้เป็นคนชอบธรรมได้อย่างไร?

(4) คนแสดงให้เห็นว่าเขามีความเชื่อที่ช่วยให้รอดได้อย่างไร?

(5) การเข้าสุหนัตเป็นเครื่องหมายถึงอะไรสำหรับคนยิว และเป็นเครื่องหมายถึงอะไรสำหรับคริสเตียน?

จงเขียนอธิบายหนึ่งหน้ากระดาษเกี่ยวกับความเข้าใจผิดของคนยิวที่คิดผิด ๆ ว่าพระเจ้าควรยอมรับพวกเขา จงอธิบายเกี่ยวกับคนที่มีความเข้าใจผิดคล้ายคลึงกันวันนี้