ในบทเรียนนี้เราดำเนินส่วนที่ 4 ของพระธรรมโรมต่อ เราได้ศึกษาพระธรรมโรม 6 (เกี่ยวกับชัยชนะเหนือบาป) และพระธรรมโรม 7 (เกี่ยวกับคนที่ถูกตัดสินว่าบาป) ในบทเรียนนี้เราจะศึกษาถึงพระธรรมโรม 8 ซึ่งอธิบายถึงชีวิตของคริสเตียนในสถานการณ์แวดล้อมอันยากลำบากของโลก

ประเด็นหลักของบทที่ 8

ถึงแม้ว่าผู้เชื่ออาศัยอยู่ในโลกที่ล้มในบาป ทนทุกข์ทรมานกับสภาวะต่าง ๆ ของโลกและจากความอ่อนแอของตนเอง แต่พระวิญญาณบริสุทธิ์ก็ประทานชัยชนะเหนือบาปและเหนือสถานการณ์แวดล้อมต่าง ๆ ให้แก่เขา

บทสรุปของบทที่ 8

บทนี้อ้างอิงถึงแต่ละพระภาคของตรีเอกานุภาพอยู่หลายครั้ง พระภาคทั้งสามมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดในความรอดปัจจุบันและความรอดสุดท้ายของเรา เราอาจดำเนินชีวิตอย่างมีชัยชนะเหนือเนื้อหนัง มีความสุขกับความมั่นใจในความรอดส่วนบุคคล ทนทานต่อสถานการณ์แวดล้อมต่าง ๆ ในการทรงสร้างที่ล้มในบาป อธิษฐานโดยมีความช่วยเหลือฝ่ายวิญญาณซึ่งเหนือการรับรู้ของเรา และบากบั่นในความสัมพันธ์ที่ช่วยให้รอดของเรากับพระเจ้า

พระธรรม 8:1-13 อาจเป็นข้อความที่ใช้ชื่อว่า “ไม่อยู่ในเนื้อหนังอีกต่อไป”

บทนำสู่พระธรรมโรม 8:1-13

บรรดาผู้ที่ไม่ถูกลงโทษคือผู้ที่ไม่ทำตามเนื้อหนังอีกต่อไป การอยู่ในเนื้อหนังไม่ได้หมายถึงการเป็นมนุษย์เท่านั้น แต่เป็นการอยู่ใต้การควบคุมของธรรมชาติที่ล้มในบาป[1]

การอยู่ในเนื้อหนังแตกต่างจากการได้รับความรอด เนื้อหนังคือความตาย (โรม 8:6) และเป็นศัตรูของพระเจ้า (โรม 8:7) คนที่อยู่ในเนื้อหนังไม่อาจทำให้พระเจ้าพอพระทัยได้ (โรม 8:8) และจะตาย (โรม 8:13) การอยู่ในเนื้อหนังเป็นสภาวะเดียวกันที่พระธรรมโรม 7:7-25 ได้อธิบายไว้ (ดู โรม 7:14, 18, 25)

พระธรรมโรม 8:12-13 เป็นการสรุป เราต้องไม่ดำเนินชีวิตตามเนื้อหนัง เนื่องจากคนที่ดำเนินชีวิตตามเนื้อหนังจะตาย ซี่งหมายความว่ารับการพิพากษาของพระเจ้า (ดูที่โรม 1:17) เราต้องประหารการกระทำชั่วร้ายต่าง ๆ ของร่างกาย เนื่องจากคนที่ถูกควบคุมโดยเนื้อหนังไม่ใช่ผู้ติดตามพระเยซู บาปจึงต้องจบสิ้นลงโดยฤทธิ์เดชของพระวิญญาณ

► ให้นักศึกษาคนหนึ่งอ่านโรม 8:1-13 ให้กลุ่มฟัง

หมายเหตุ ศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 8:1) คนที่ทำตามพระวิญญาณจะไม่ถูกลงโทษ คนที่ทำตามเนื้อหนังจะถูกลงโทษและไม่อยู่ในพระคริสต์

(โรม 8:2) กฎพระวิญญาณแห่งชีวิตคือ การที่คนซึ่งได้รับการยกโทษ ถูกยอมรับโดยพระคุณและมีชีวิตฝ่ายวิญญาณ กฎแห่งบาปและความตายคือ การที่คนซึ่งจะได้รับการพิพากษาโดยธรรมบัญญัติ จะถูกลงโทษถึงตาย

(โรม 8:3) ธรรมบัญญัติจัดเตรียมข้อกำหนดต่าง ๆ ธรรมบัญญัติไม่ได้ให้ฤทธิ์เดช ผู้ไม่เชื่อไม่สามารถรักษาธรรมบัญญัติได้ ดังนั้นจึงเป็นไม่ได้ที่ธรรมบัญญัติจะเป็นเครื่องมือสำหรับความรอด พระเจ้าส่งพระบุตรของพระองค์มาเป็นผู้ช่วยกู้

(โรม 8:4) เราไม่ลืมธรรมบัญญัติของพระเจ้าแต่เชื่อฟังธรรมบัญญัติของพระเจ้าโดยฤทธิ์เดชแห่งพระวิญญาณ

(โรม 8:5) แต่ละคนทำตามธรรมชาติของตนเอง ถ้าหากเขาไม่ได้รับชีวิตฝ่ายวิญญาณ เขาก็ถูกควบคุมโดยเนื้อหนัง

(โรม 8:6) การถูกควบคุมโดยธรรมชาติที่เต็มไปด้วยบาปคือการตกอยู่ใต้การลงโทษ ทางเลือกคือการดำเนินอยู่ในพระวิญญาณ เชื่อฟังพระเจ้า ไม่มีทางเลือกสำหรับการรับการยกโทษขณะที่ยังคงทำตามบาปอยู่

(โรม 8:7-8) คนที่มีธรรมชาติฝ่ายเนื้อหนังก็เป็นศัตรูของพระเจ้าตามธรรมชาติ เพราะตราบใดที่เขายังถูกควบคุมโดยธรรมชาติที่เต็มไปด้วยบาปอยู่ เขาก็ไม่อาจยอมจำนนต่อพระเจ้าได้ เขาไม่เป็นที่ยอมรับของพระเจ้าในสภาวะนั้น

► เขียนรายละเอียดของคำอธิบายเกี่ยวกับบุคคลที่อยู่ในเนื้อหนัง

(โรม 8:9) การอยู่ในเนื้อหนังหมายถึงการตกอยู่ใต้การควบคุมของธรรมชาติที่ล้มลงในบาป ผู้เชื่อไม่ได้อยู่ในเนื้อหนังอีกต่อไป เขาจะยังคงมีการทดลองต่าง ๆ จากเนื้อหนัง แต่เขาไม่ได้ตกอยู่ใต้การควบคุมของมันแล้ว และมีฤทธิ์เดชที่จะต้านทานการทดลองได้ พระคัมภีร์ข้อนี้บอกกับเราว่า ฤทธิ์เดชนี้มีอยู่เพราะว่าพระวิญญาณของพระเจ้าอยู่ที่นั่น คนไม่ควรอ้างว่าได้รับการนำและการเจิมโดยพระวิญญาณถ้าหากเขาไม่ได้มีชัยชนะเหนือบาป

(โรม 8:10-11) มนุษย์ยังคงได้รับผลกระทบจากบาปของอาดัมและจากบาปของเราในอดีต ดังนั้น ความปรารถนาของร่างกายอาจมุ่งไปผิดทิศทางได้ เราไม่อาจไว้วางใจความปรารถนาต่าง ๆ ของร่างกายให้ชี้ทางเราไป แต่ฤทธิ์อำนาจเดียวกันที่ชุบพระเยซูกลับสู่ชีวิตทำงานอยู่ในเรา และให้ชีวิตแก่เรา เพื่อให้ร่างกายของเราถูกนำเข้าสู่การเชื่อฟังพระเจ้า ความอ่อนแอของร่างกายไม่อาจเป็นข้ออ้างสำหรับทำบาป เพราะฤทธิ์อำนาจของพระเจ้ายิ่งใหญ่กว่า

(โรม 8:12-13) การทำตามเนื้อหนังนำไปสู่ความตายฝ่ายวิญญาณ โดยพระวิญญาณ เราประหารการกระทำชั่วร้ายต่าง ๆ ของร่างกาย หยุดการกระทำเหล่านั้น มีเพียงคนที่ทำแบบนั้นที่เป็นคนที่มีชีวิตอยู่ คือคนที่หนีพ้นจากการพิพากษาของพระเจ้า นี่ไม่มีแนวคิดที่ว่า คนได้รับการยกโทษและเป็นที่ยอมรับต่อพระเจ้าในขณะเลือกที่จะทำบาปทำต่อไป

บางคนกล่าวว่าธรรมบัญญัติของพระเจ้าไม่สอดคล้องกับการดำเนินชีวิตคริสเตียน พวกเขากล่าวว่า “พระเจ้าไม่ห่วงใยเกี่ยวกับการงานของคุณ” และ “เวลาที่คุณไปสวรรค์ การงานต่าง ๆ ของคุณก็ไม่ควรค่าอะไรเลย” ในความคิดของพวกเขา พระคุณแทนที่การเชื่อฟัง แต่เปาโลกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นเราลบล้างธรรมบัญญัติด้วยความเชื่อหรือ? เปล่าเลย เรายังชูธรรมบัญญัติขึ้นอีก” (โรม 3:31) ถ้าเราสอนเรื่องข่าวประเสริฐที่ทำให้ธรรมบัญญัติไร้ประโยชน์ นั่นไม่ใช่ข่าวประเสริฐที่เปาโล

ธรรมบัญญัติที่เปาโลพูดถึงไม่ได้เป็นเพียงแต่ชุดของธรรมบัญญัติที่พระเจ้าประทานให้แก่คนอิสราเอลผ่านโมเสส ธรรมบัญญัติของโมเสสเป็นการนำน้ำพระทัยของพระเจ้าไปใช้ในเวลาที่เจาะจง รายละเอียดหลายอย่างของธรรมบัญญัติใช้ไม่ได้กับทุกสถานที่และทุกเวลาในลักษณะเดียวกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพิธีต่าง ๆ และธรรมบัญญัติที่ประทานให้แก่คนอิสราเอลในฐานะชนชาติ แต่หลักการหรือความจริงอันเป็นนิรันดร์แห่งธรรมบัญญัติของโมเสสยังคงใช้ได้เพราะว่าพระลักษณะของพระเจ้านั้นไม่เปลี่ยนแปลง

โดยทั่วไปแล้ว ธรรมบัญญัติของเราคือสิ่งที่พระองค์เรียกร้องจากมนุษย์ ธรรมบัญญัติบริสุทธิ์ ยุติธรรม และดีงาม (โรม 7:12) เพราะว่าธรรมบัญญัติมาจากธรรมชาติของพระเจ้า ธรรมบัญญัติเป็นฝ่ายวิญญาณ (โรม 7:14)

คนที่ดำเนินตามพระวิญญาณแทนเนื้อหนังก็ทำให้ความชอบธรรมของธรรมบัญญัติสำเร็จ (โรม 8:4) เพราะว่าเขาดำเนินชีวิตด้วยการเชื่อฟังพระเจ้า

พระคัมภีร์ให้ข้อความต่อไปนี้เกี่ยวกับธรรมบัญญัติของพระเจ้า

1. การเชื่อฟังธรรมบัญญัติควรเป็นการแสดงให้เห็นถึงความรักโดยสมบูรณ์ในจิตใจ
(มัทธิว 22:37-40)

2. วัตถุประสงค์ของธรรมบัญญัติอันเจาะจงของพระเจ้า คือแสดงให้เราเห็นถึงความจำเป็นของความรักที่ออกมาจากจิตใจที่สะอาด จิตสำนึกที่ดี และความเชื่อที่จริงใจ (1 ทิโมธี 1:5) คนจะบรรลุข้อเรียกร้องต่าง ๆ ของพระเจ้าให้สำเร็จได้ด้วยแรงจูงใจแห่งความรักเท่านั้น ดังนั้นการไม่เชื่อฟังจึงแสดงให้เห็นถึงการขาดความรัก

3. คนที่มีความรักเช่นนี้จะกระทำธรรมบัญญัติทั้งสิ้นให้สำเร็จ นั่นคือ เขาจะตอบสนองสิ่งที่พระเจ้าเรียกร้องจากมนุษย์โดยสมบูรณ์ (โรม 13:8-10) ดังนั้นการมีความรักที่สมบูรณ์คือการเชื่อฟังโดยสมบูรณ์

4. ความรักแสดงออกเป็นการเชื่อฟัง (1 ยอห์น 5:2-3) ความรักไม่ใช่เพียงความรู้สึกหรือความซื่อสัตย์ที่ปฏิญาณต่อพระเจ้าเท่านั้น ความรักไม่แทนที่การเชื่อฟังแต่กระตุ้นการเชื่อฟัง

5. พระเยซูไม่ได้เสด็จมาเพื่อลบล้างธรรมบัญญัติ พระองค์ตรัสว่าถ้าหากคนสอนคนอื่นละเมิดธรรมบัญญัติ เขาจะเป็นคนเล็กน้อยที่สุดในแผ่นดินสวรรค์ (มัทธิว 5:17-20)

ความเข้าใจที่เหมาะสมเกี่ยวกับธรรมบัญญัติเป็นสิ่งจำเป็นต่อข่าวประเสริฐ เพราะคนถูกลงโทษชั่วนิรันดร์เนื่องจากละเมิดธรรมบัญญัติของพระเจ้า คนไม่อาจกลับใจใหม่ถ้าหากเขาไม่เห็นด้วยเกี่ยวกับบาปและธรรมบัญญัติกับพระเจ้า บางคนตระหนักว่าคนบาปสมควรไปนรกเพราะละเมิดธรรมบัญญัติของพระเจ้า กระนั้นพวกเขาก็มีความคิดแปลก ๆ ว่าพระเจ้าไม่สนพระทัยธรรมบัญญัติหลังจากที่คนเป็นผู้เชื่อแล้ว

ธรรมบัญญัติไม่ใช่พื้นฐานแห่งการเป็นที่ยอมรับของพระเจ้า ธรรมบัญญัติชี้แนะชีวิตของคริสเตียนโดยให้เห็นว่าพระเจ้าประสงค์ให้เราใช้ชีวิตอย่างไร

► สำหรับผู้เชื่อ ความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้าผู้รักเรากับธรรมบัญญัติของพระเจ้าคืออะไร?

บทนำสู่พระธรรมโรม 8:14-27

พระธรรมโรม 8:14 เชื่อมโยงกับพระคัมภีร์ข้อก่อนหน้ากับสาระสำคัญของการรับรองถึงความรอดในพระคัมภีร์ข้อถัดไป อัตลักษณ์ของบุตรของพระเจ้าคือพวกเขาทำตามพระวิญญาณและดำเนินชีวิตอย่างมีชัยชนะ แทนที่จะทำตามเนื้อหนังและดำเนินชีวิตในบาป

พระธรรม 8:14-27 เป็นข้อความที่อาจใช้ชื่อว่า “ความช่วยเหลือของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในโลกที่ล้มลงในบาป”

► ให้นักศึกษาคนหนึ่งอ่านพระธรรมโรม 8:14-27 ให้กลุ่มฟัง

หมายเหตุ ศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 8:14) ลักษณะของบุตรของพระเจ้าคือเขาทำตามพระวิญญาณและดำเนินชีวิตอย่างมีชัยชนะแทนที่จะทำตามเนื้อหนังและดำเนินชีวิตในบาป

โรม 8:14-17 อธิบายถึงความมั่นใจในความรอดส่วนบุคคลซึ่งประทานโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์

(โรม 8:15) ในฐานะผู้เชื่อ เราไม่ควรกลับไปอยู่ใต้ความกลัวต่อธรรมบัญญัติอีก เราดำเนินชีวิตด้วยความมั่นใจในความรอดโดยพระคุณแล้ว เราถูกรับไว้เป็นบุตรของพระเจ้าแล้ว การเชื่อฟังของคริสเตียนไม่ได้เป็นการกลับมาอยู่ใต้ธรรมบัญญัติในฐานะเครื่องมือสำหรับความรอด แต่อยู่ในความสัมพันธ์กับพระเจ้า

มีเพียงคริสเตียนจำนวนเล็กน้อยในปัจจุบันที่ยอมรับพระราชกิจในการนับว่าเป็นคนชอบธรรมของพระคริสต์ในชีวิตของตน คนจำนวนมากเข้าใจเพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของพระเจ้า และเข้าใจเล็กน้อยเกี่ยวกับขนาดและความผิดของบาปของตน พวกเขาจึงเห็นความจำเป็นของการนับเป็นคนชอบธรรมแต่เพียงเล็กน้อย ถึงแม้ว่าลึกลงไปแล้ว ชีวิตของพวกเขาไม่มั่นคงและขับเคลื่อนด้วยความผิดก็ตาม คนอื่น ๆ มีพันธสัญญาตามทฤษฎีกับหลักคำสอนนี้ แต่ดำรงอยู่ไปแบบวันต่อวัน พวกเขาพึ่งพาการชำระให้บริสุทธิ์แทนการนับเป็นคนชอบธรรมตามแบบออกัสติน ซึ่งเอาความมั่นใจในการเป็นที่ยอมรับของพระเจ้าเชื่อมโยงกับความจริงใจ ประสบการณ์กลับใจมาเชื่อในอดีต การทำศาสนกิจเมื่อเร็ว ๆ นี้หรือความถี่ที่เกี่ยวพันกับจิตสำนึกของพวกเขา หรือการไม่เชื่อฟังอย่างตั้งใจของพวกเขาที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก มีเพียงไม่กี่คนที่รู้มากพอจะเริ่มต้นแต่ละวันด้วยการยืนหยัดโดยสมบูรณ์บนพื้นฐานของลูเธอร์ นั่นคือ เขาถูกยอมรับแล้ว เมื่อมองไปที่ความเชื่อและกล่าวอ้างสิทธิถึงความชอบธรรมของพระคริสต์ว่าเป็นพื้นฐานเดียวสำหรับการเป็นที่ยอมรับ แล้วพักอยู่ในการไว้วางใจซึ่งจะเพิ่มพูนการชำระให้บริสุทธิ์เมื่อความเชื่อตื่นตัวในความรักและความขอบคุณ[1]

(โรม 8:16) พระคัมภีร์ข้อนี้อธิบายถึงสิ่งที่ผู้เชื่อกลุ่มอีแวนเจลิสติคเรียกว่า “พยานแห่งพระวิญญาณ” พระวิญญาณของพระเจ้ายืนยันแก่เราว่า เราอยู่ในความสัมพันธ์อันรักใคร่เชื่อฟังกับพระเจ้า และเป็นพยานแก่เราว่าเราได้รับความรอด วิญญาณของเราสำนึกถึงความเป็นจริงนั้น การเห็นพ้องกันระหว่างพระวิญญาณของพระเจ้ากับวิญญาณของเรา เป็นพื้นฐานของความมั่นใจ เพื่อเราจะไม่ดำเนินชีวิตด้วยความไม่แน่ใจหรือสงสัยว่าเราเป็นผู้เชื่อแท้หรือเปล่า

ศาสนาและลัทธิต่าง ๆ ที่ไม่ได้สอนถึงความมั่นใจในความรอดก็เก็บกับคนในศาสนาหรือลัทธิให้อยู่ในความกลัว ผู้คนกลัวว่าพวกเขาไม่ได้ทำดีมากพอที่จะรอดได้ ข่าวประเสริฐนำการปลดปล่อยจากความกลัว เพราะเรารู้ว่าเราได้รับการยกโทษแล้ว การเชื่อฟังของเราตั้งอยู่บนพื้นฐานของการทำตามพระวิญญาณ เพื่อทำให้พระเจ้าผู้ยอมรับเราแล้วพอพระทัย มากกว่าจะรักษาข้อกำหนดต่าง ๆ ในฐานะที่เป็นวิธีการเพื่อให้ได้รับการยอมรับ

เรารู้ว่าเราได้รับความรอดเพราะเรากำลังดำเนินชีวิตอยู่ในความสัมพันธ์ที่เป็นการเชื่อฟังพระเจ้าและมีพระวิญญาณเป็นพยานที่แท้จริง (ดูที่ 1 ยอห์น 2:3, 29; 1 ยอห์น 3:14, 18-21, 24 เป็นพระคัมภีร์พื้นฐานสำหรับความมั่นใจในความรอด)

► เขาจะให้คำแนะนำแก่คนที่ไม่แน่ใจว่าจะได้รับความรอดว่าอะไร?

(โรม 8:17-18) เราจะได้รับพระสิริและแผ่นดินของพระเจ้าเป็นมรดกร่วมกับพระคริสต์ พระสิริของพระองค์จะปรากฏในตัวเราโดยสิ่งยิ่งใหญ่ต่าง ๆ ที่พระองค์กระทำภายในเรา เพื่อเปลี่ยนแปลงธรรมชาติของเราให้เป็นไปตามแผนการของพระองค์ เราจะได้รับชีวิตนิรันดร์เป็นมรดก ซึ่งหมายถึงชีวิตของพระเจ้า เราจะปกครองร่วมกับพระคริสต์ อย่างไรก็ตาม เรายังไม่ได้รับมรดกทุกอย่างของเราในตอนนี้ พระสิริที่กล่าวไว้ในที่นี่เป็นเรื่องของอนาคต การทนทุกข์เป็นเรื่องปัจจุบัน ส่วนการปกครองจะเกินขึ้นภายหลัง แต่สง่าราศีที่จะได้รับในอนาคตก็ยิ่งใหญ่มาก จนความทุกข์ลำบากในปัจจุบันไม่อาจเทียบได้เลย

โรม 8:19-25 อธิบายถึงการอดทนโดยความเชื่อขณะที่รอคอยให้พระเจ้าฟื้นฟูการทรงสร้างของพระองค์โดยสมบูรณ์

(โรม 8:19) ทุกสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นกำลังรอคอยเวลาที่พระเจ้าจะประทานพระสิริให้แก่บุตรของพระองค์โดยสมบูรณ์ อัครทูตยอห์น
กล่าวว่า เรายังไม่เห็นรูปลักษณ์ของเราในสวรรค์ (1 ยอห์น 3:2)

(โรม 8:20-21) ทุกสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นกำลังทนทุกข์จากผลลัพธ์แห่งบาป พระเจ้าอนุญาตให้คำแช่งสาปยังคงอยู่โดยหวังว่า คนบาปจะกลับใจใหม่เมื่อเห็นผลลัพธ์แห่งบาป สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นต่าง ๆ จะถูกฟื้นฟูในที่สุด และทำให้แผนการสุดท้ายของพระเจ้าสำเร็จ นี่ไม่ได้รวมถึงคนที่สุดท้ายแล้วจะปฏิเสธน้ำพระทัยของพระเจ้าโดยปฏิเสธที่จะกลับใจใหม่

(โรม 8:22) คำแช่งสาปของบาปส่งผลกระทบต่อการทรงสร้างทั้งหมด (ปฐมกาล 3:17-19) การงานทำได้ยากขึ้น แผ่นดินไม่ตอบสนองต่อมนุษย์อย่างที่เคยตอบสนองก่อนล้มลงในบาป ความเจ็บป่วย การชราภาพ และความตายมาสู่สิ่งมีชีวิตทั้งหมด

(โรม 8:23) แม้ว่าผู้เชื่อยังคงทนทุกข์ฝ่ายกายจากผลลัพธ์แห่งบาป เพราะว่าร่างกายของพวกเขายังไม่ได้รับการฟื้นฟูสู่สภาวะก่อนล้มลงในบาป แต่เราก็มีพระวิญญาณบริสุทธิ์ในฐานะที่เป็นส่วนแรก เป็นตัวอย่าง และเป็นหลักฐานถึงการฟื้นฟูสุดท้ายของพระเจ้า การฟื้นฟูอันสมบูรณ์สุดท้ายของพระเจ้าคือความรอดสุดท้าย เราอาจกล่าวได้ว่า เราได้รับความรอดแล้วและยังคงรอคอยความรอดสุดท้ายอยู่

► บางสิ่งที่เขามองว่าเป็นเครื่องหมายว่าการทรงสร้างตกอยู่ใต้คำแช่งสาปของบาปคืออะไรบ้าง?

แผนการของซาตานที่มีต่อคนบาปคือให้สิ่งที่ดีที่สุดที่มันให้ได้ก่อน จากนั้น ก็ให้สิ่งเลวร้ายมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยล่อพวกเขาด้วยคำสัญญาที่มันทำไม่ได้แล้วจบลงที่นรก พระเจ้าประทานตัวอย่างของสวรรค์ให้แก่เราตอนนี้ และสงวนสิ่งดีที่สุดสำหรับเราไว้ภายหลัง

(โรม 8:24-25) ข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ให้ประเด็นว่า เรากำลังรอคอยสำหรับสิ่งต่าง ๆ ที่เรายังไม่ได้เห็นหรือยังไม่ได้รับมาก่อน

การเป็นขึ้นจากความตายในฝ่ายร่างกายเป็นหลักคำสอนที่สำคัญมากของคริสเตียน และการปฏิเสธถึงเรื่องนี้นำไปสู่การดำเนินชีวิตที่เต็มไปด้วยบาป บางคนในคริสตจักรที่เมืองโครินธ์ปฏิเสธการเป็นขึ้นจากความตาย สิ่งนี้ส่งผลลัพธ์ที่สุดโต่งในสองลักษณะ

1. การหยุดยั้งความปรารถนาทางกายอย่างสุดโต่งราวกับว่าสิ่งเหล่านั้นชั่วร้าย

2. การปล่อยตัวไปกับความปรารถนาทางกายด้วยความประมาทราวกับสิ่งเหล่านั้นไม่เป็นอันตราย

บางคนคิดว่า ถ้าหากร่างกายจะถูกละทิ้งราวกับเป็นสิ่งไร้ค่าและชั่วร้ายแล้ว ดังนั้น ความปรารถนาทางกายต่าง ๆ จึงเป็นบาป จากการให้เหตุผลเช่นนี้ พวกเขาแนะนำการถือพรหมจรรย์ ในขณะที่บางคนตัดสินใจว่า เนื่องจากร่างกายจะถูกละทิ้ง พวกเขาจึงปล่อยตัวให้กับความปรารถนาอันชั่วร้ายต่าง ๆ ตอนนี้ได้ ความสุดโต่งทั้งสองนั้นไม่ได้เป็นของคริสเตียน การนอกรีตเหล่านี้และอื่น ๆ เกิดขึ้นเมื่อคนปฏิเสธการที่ร่างกายจะเป็นขึ้นจากความตาย

โรม 8:26-27 อธิบายถึงพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในคำอธิษฐานของผู้เชื่อ

(โรม 8:26-27) สภาวะล้มลงในบาปของเราส่งผลกระทบต่อการรับรู้ฝ่ายจิตใจและฝ่ายวิญญาณของเรา เราจึงไม่อาจเข้าใจได้โดยสมบูรณ์ถึงความเป็นจริงต่าง ๆ ฝ่ายวิญญาณ ไม่อาจเข้าใจได้โดยสมบูรณ์ถึงสิ่งที่พระเจ้าประสงค์ให้เราทำในโลกนี้ เวลาที่เราอธิษฐาน พระวิญญาณบริสุทธิ์ชดเชยความอ่อนแอของเรา โดยอธิษฐานกับเราด้วยคำพูดต่าง ๆ ที่เราไม่อาจกล่าวได้ พระองค์รู้ว่าต้องอธิษฐานตามน้ำพระทัยของพระเจ้าอย่างไร

พระคัมภีร์ข้อเหล่านี้ไม่ได้กล่าวเป็นนัยถึงการอธิษฐานด้วยภาษาที่ไม่เป็นที่รู้จัก คำกล่าวนี้คือการที่พระวิญญาณบริสุทธิ์กล่าวคำอธิษฐานแทนเราเพราะว่าเราไม่สามารถกล่าวคำอธิษฐานนั้น พระคัมภีร์ไม่ได้กล่าวว่าเราอธิษฐานด้วยลักษณะที่ไม่อาจเข้าใจได้

บทนำสู่ โรม 8:28-39

พระคัมภีร์ตอนนี้อธิบายว่า ผู้เชื่ออยู่ในแผนการของพระเจ้า และพระองค์มุ่งหมายจะประทานพระคุณแก่พวกเขา เพื่อให้สำเร็จในการเดินทางชีวิตคริสเตียนและได้รับการเปลี่ยนแปลงเข้าสู่พระฉายาของพระคริสต์ ไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ในโลกที่แยกเราออกจากพระเจ้าได้ ก็เพราะพระคุณและฤทธิ์อำนาจของพระองค์ยิ่งใหญ่กว่า

พระคัมภีร์ตอนนี้อาจใช้ชื่อว่า “ความมั่นคงฝ่ายวิญญาณของผู้เชื่อ”

► ให้นักศึกษาคนหนึ่งอ่านโรม 8:28-39 ให้กลุ่มฟัง

หมายเหตุ ศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 8:28) วลี “เหตุการณ์ทุกอย่าง” รวมถึงสิ่งต่าง ๆ ที่เราทนทุกข์ นี่ไม่ได้หมายความว่า พระเจ้าบัญชาทุกสิ่งให้เกิดขึ้นรวมถึงความบาป แต่หมายความว่า พระเจ้านำผลลัพธ์ต่าง ๆ ที่ดีออกมาจากทุกสิ่งเพื่อเห็นแก่ผู้เชื่อ ในโรม 8:37 หลังจากที่ระบุรายชื่อการทนทุกข์ประเภทต่าง ๆ เปาโลกล่าวว่า ในบรรดาสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ทั้งหมด เราเป็นยิ่งกว่าผู้มีชัย พระเจ้าใช้สิ่งเหล่านี้เพื่อวัตถุประสงค์ของพระองค์ และพัฒนาเราผ่านสิ่งเหล่านี้

พระเจ้าไม่ได้บัญชาทุกสิ่งที่เกิดขึ้น พระองค์อนุญาตให้เสรีภาพในการเลือกทำงาน อนุญาตให้ความเสี่ยงต่าง ๆ เกิดขึ้น แต่ขึ้นอยู่กับโอกาส พระองค์ยินยอมแม้กระทั่งบาป กระนั้นเพื่อผู้เชื่อ พระเจ้านำผลลัพธ์ต่าง ๆ ที่ดีออกมาจากเหตุการณ์ทั้งหมด - แม้กระทั่งจากบาปของคนอื่นที่กระทำโดยเจตนาอันชั่วร้าย

(โรม 8:29) เรารู้ว่า ไม่ใช่ทุกคนในโลกนี้จะได้รับความรอด ดังนั้น คนที่พระองค์รู้จักล่วงหน้า คือคนที่พระองค์รู้ถึงบางสิ่งที่เจาะจง เรารู้จากบริบทของพระธรรมโรมว่า พระเจ้าเลือกสรรผู้ที่เชื่อ พระองค์รู้ว่าใครจะตอบสนองต่อข้อเสนอของพระองค์อันเกี่ยวกับแห่งความรอดด้วยความเชื่อ (ดูเพิ่มเติมที่ โรม 11:2 และข้อคิดเห็น) เป็นสิ่งสำคัญที่การรู้ล่วงหน้าของพระองค์มาก่อนการกำหนดล่วงหน้าในลำดับนี้ พระเจ้าวางแผนที่จะช่วยผู้เชื่อให้รอด (ดูที่ สดุดี 1:6, 1 โครินธ์ 8:3, กาลาเทีย 4:9, และ 2 ทิโมธี 2:19 สำหรับตัวอย่างถึง “การรู้” ของพระเจ้า)

พระองค์วางแผนให้พวกเขาเป็นเหมือนกับพระคริสต์ การเป็นเหมือนกับพระองค์หมายความว่าเราจะถูกสร้างให้มีอุปนิสัยเหมือนกับพระคริสต์

(โรม 8:30) พระราชกิจของพระเจ้านำเราไปตลอดทางจนพบกับรอดชั่วนิรันดร์ สิ่งที่จำเป็นจากเรามีเพียงความเต็มใจเท่านั้น

(โรม 8:31-32) ไม่มีสถานการณ์แวดล้อมใดที่ยากเกินไปสำหรับพระเจ้า พระองค์ได้ให้เครื่องบูชาสูงสุดแล้ว ดังนั้น พระองค์จึงจะให้ทุกสิ่งที่จำเป็นแก่เราเพื่อชัยชนะของเรา

(โรม 8:33) ไม่มีใครอาจนับเราว่ามีความผิดเนื่องจากบาปต่าง ๆ ได้ เพราะว่าการนับว่าเป็นคนชอบธรรมที่พระเจ้าจัดเตรียมได้ลบล้างบาปเหล่านั้นไปหมดแล้ว

(โรม 8:35-39) นี่เป็นข้อความที่ให้ความหวังอันยิ่งใหญ่และปลอบประโลมคนที่ติดตามพระเยซู ไม่มีสิ่งใดอาจแยกเราออกจากพระเจ้าได้ เปาโลกำลังกล่าวว่า เราได้รับการปกป้องฝ่ายวิญญาณจากทุกสิ่งที่เราประสบในโลกนี้ ความมั่นคงของผู้เชื่อคือพระสัญญาที่ว่า พระเจ้าไม่เคยล้มเหลวในการจัดเตรียมกำลังให้แก่เขาเพื่อจะบากบั่นในความเชื่อได้ และไม่มีอำนาจอื่นใดนำเขาไปจากพระองค์ได้

► คุณจะอธิบายวิธีที่พระเจ้าช่วยให้ผู้เชื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์แวดล้อมทั้งหมดด้วยความเชื่อว่าอย่างไร?

ไฟล์ PDF ที่สามารถดูหรือพิมพ์ได้ของคำถามเพื่อการทบทวนทั้งหมดมีให้ที่นี่

(1) เป็นไปไม่ได้ที่ธรรมบัญญัติจะเป็นเครื่องมือสำหรับความรอดเพราะอะไร?

(2) ผู้เชื่อไม่ได้อยู่ในเนื้อหนังอีกต่อไปแล้วมีความหมายว่าอะไร?

(3) ธรรมบัญญัติชี้แนะชีวิตคริสเตียนอย่างไร?

(4) พยานแห่งพระวิญญาณคืออะไร?

(5) ความรอดสุดท้ายคืออะไร?

(6) จะเกิดปัญหาอะไรขึ้นหากเราปฏิเสธเรื่องการที่ร่างกายจะเป็นขึ้นมาจากความตาย?

(7) ความมั่นคงของผู้เชื่อคืออะไร?

จงเขียนอธิบายหนึ่งหน้ากระดาษเกี่ยวกับความยากลำบากต่าง ๆ ของการดำเนินชีวิตในฐานะคริสเตียนในโลกที่ล้มลงในบาป และอธิบายถึงสิ่งที่พระวิญญาณบริสุทธิ์กระทำเพื่อคริสเตียน