► ความเชื่อแบบที่ทำให้รอดได้คืออะไร? ถ้าหากคนมีความเชื่อแบบที่ทำให้รอดได้ นั่นหมายความว่าเขาเชื่ออะไร? ผู้เชื่อมีความเชื่อเรื่องอะไร?

(1) เขาเชื่อว่าตัวเขานั้นไม่อาจทำอะไรเพื่อทำให้ตัวเองถูกนับเป็นคนชอบธรรมได้

“เพราะว่าเขาทั้งหลายได้รับความรอดแล้วด้วยพระคุณโดยทางความเชื่อ ความรอดนี้ไม่ใช่มาจากตัวเขา แต่เป็นของประทานจากพระเจ้า ไม่ใช่มาจากการกระทำ เพื่อไม่ให้ใครอวดได้ (เอเฟซัส 2:8-9)

เขาตระหนักว่าตนไม่สามารถทำสิ่งใด (การงาน) เพื่อให้เขาสมควรได้รับความรอด แม้แค่เพียงบางส่วนก็ตาม

(2) เขาเชื่อว่าการเป็นเครื่องบูชาของพระคริสต์เพียงพอที่จะทำให้เขาได้รับการยกโทษ

“และพระองค์ทรงเป็นเครื่องบูชาลบบาปของเรา และไม่ใช่แค่บาปของเราเท่านั้น แต่ของทั้งโลกด้วย” (1 ยอห์น 2:2)

เครื่องบูชาลบบาป หมายถึงเครื่องบูชาที่ทำให้การรับการยกโทษเป็นไปได้สำหรับเรา

(3) เขาเชื่อว่าพระเจ้ายกโทษให้เขาด้วยเงื่อนไขแห่งความเชื่อเท่านั้น

“ถ้าเราสารภาพบาปของเรา พระองค์ทรงซื่อสัตย์และเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น” (1 ยอห์น 1:9)

ถ้าหากเขาคิดว่ามีเงื่อนไขอื่น ๆ เขาก็คาดหวังว่าจะได้รับความรอดบางส่วนโดยการงานต่าง ๆ แทนที่จะรับความรอดอย่างสมบูรณ์โดยความเชื่อ

ส่วนที่ 3 มีสามตอน ตอนแรก (โรม 3:21-31) แสดงให้เห็นว่า มนุษย์ต้องถูกนับเป็นคนชอบธรรมโดยวิธีที่พระเจ้าออกแบบ เนื่องจากมนุษย์ไม่อาจถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมบนพื้นฐานของสิ่งที่เขาทำ ตอนที่สอง (โรม 4) ใช้อับราฮัมกับดาวิดเป็นภาพตัวอย่างอธิบายถึงความเชื่อที่ทำให้เป็นคนชอบธรรม ซึ่งแสดงให้เห็นว่าหลักคำสอนนี้ไม่ใช่หลักคำสอนใหม่ ตอนที่สาม (โรม 5) อธิบายว่า เครื่องบูชาของพระคริสต์ทำให้การนับเป็นคนชอบธรรมแบบนี้เป็นไปได้อย่างไร ในบทเรียนเราจะศึกษาทั้งสามตอน

ประเด็นหลักของ โรม 3:21-5:21

การจัดเตรียมของพระเจ้าสำหรับความรอดของมนุษย์ คือการเป็นเครื่องบูชาของพระคริสต์ เป็นการจัดเตรียมเพื่อให้ถูกนับเป็นคนชอบธรรมโดยพระคุณผ่านทางความเชื่อ

ประเด็นหลักของ โรม 3:21-31

วิธีการของพระเจ้าในการนับเป็นคนชอบธรรมคือ โดยพระคุณผ่านทางความเชื่อ การนับเป็นคนชอบธรรมโดยการงานต่าง ๆ นั้นเป็นไปไม่ได้

บทสรุปของ โรม 3:21-31

เนื่องจากไม่มีใครชอบธรรมบนพื้นฐานของการรักษาธรรมบัญญัติทุกข้อตลอดเวลาได้ ดังนั้นจึงต้องค้นหาวิธีการอื่น ๆ สำหรับการนับเป็นคนชอบธรรม ภาวะวิกฤติ (ถูกนำเสนอในโรม 3:26) คือพระเจ้าต้องนับคนบาปว่าเป็นคนชอบธรรม และพระองค์ต้องเป็นผู้พิพากษาที่ชอบธรรมด้วย การลบบาปแก้ไขภาวะวิกฤติ นั่นคือ พระเจ้าจัดเตรียมเครื่องบูชาให้เป็นมาตรฐานสำหรับการยกโทษ พระองค์ยกโทษคนที่เชื่อ แต่เครื่องบูชาก็แสดงให้เห็นว่าพระเจ้าถือว่าบาปเป็นเรื่องร้ายแรง

► ให้นักศึกษาคนหนึ่งอ่าน โรม 3:21-31 ให้กลุ่มฟัง

หมายเหตุ ศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 3:21) ความชอบธรรมซึ่งเป็นที่ยอมรับต่อพระเจ้าสามารถบรรลุผลได้โดยไม่ต้องพึ่งพาธรรมบัญญัติ เปาโลกล่าวว่าความคิดนี้ไม่ใช่ความคิดใหม่ แต่เป็นสิ่งที่ธรรมบัญญัติและบรรดาผู้เผยพระวจนะสั่งสอน “แต่เดี๋ยวนี้” อ้างอิงถึงเวลาแห่งการเปิดเผยอย่างสมบูรณ์เกี่ยวกับข่าวประเสริฐในพระคริสต์ ดังที่ข้อถัดไปกล่าว (ดูเพิ่มเติมใน โรม 3:25)

(โรม 3:22-23) ไม่มีเงื่อนไขที่แตกต่างระหว่างวิธีที่คนยิวได้รับความรอดกับวิธีที่คนต่างชาติได้รับความรอดเนื่องจากพวกเขาถูกลงโทษอย่างเท่าเทียมกัน แม้กระทั่งในอิสราเอลโบราณ เมื่อพวกเขาประพฤติตามพิธีกรรมต่าง ๆ ที่พระเจ้าให้นั้น ก็ไม่มีใครได้รับความรอดโดยเครื่องบูชาและพิธีกรรม ทุกคนที่ได้รับความรอด ก็ได้รับความรอดโดยการับพระคุณทางความเชื่อ (ดูที่พระธรรมโรม 3:30)

ความรอดสำหรับทุกคนนั้นมาโดยความเชื่อ คำว่า ทั้งปวง ถูกใช้หลายครั้งที่นี่ เช่นเดียวกับคนทั้งปวงทำบาป คนทั้งปวงที่เชื่ออาจรับความรอดได้ วลี “สำหรับคนทั้งปวงที่เชื่อ” เป็นการเน้นถึงข้อเสนอที่เปิดกว้าง เช่นเดียวกับวลี “โดยความเชื่อและเพื่อความเชื่อ” เน้นถึงเงื่อนไขของความเชื่อ (โรม 1:17)

(โรม 3:24) พระคุณเป็นสิ่งที่ได้เปล่าสำหรับเรา เนื่องจากพระเยซูได้จ่ายค่าไถ่แล้ว

(โรม 3:25) บาปในอดีตคือบาปที่ทำก่อนการเสด็จมาของพระคริสต์ บาปเหล่านี้ไม่ได้ถูกลบโดยการปฏิบัติตามพิธี แต่โดยการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ แม้ว่าเมื่อมีการทำบาปเหล่านั้นไปแล้ว แต่การสิ้นพระชนม์ของพระองค์ก็ยังคงอยู่ในอนาคต พระเจ้ายกโทษพวกเขาบนพื้นฐานของการลบบาปของพระคริสต์ก่อนที่จะมีการกระทำบาป เพราะสิ่งนี้ถูกวางแผนเอาไว้ตั้งแต่แรก (ดูที่ โรม 3:21)

การลบบาปแสดงให้เห็นว่า พระเจ้าชอบธรรม ถึงแม้ว่าความยุติธรรมของพระองค์ไม่ได้เกิดขึ้นทันที การลบบาปแสดงให้เห็นว่าพระเจ้าถือว่าบาปเป็นสิ่งร้ายแรง

(โรม 3:26) พระคัมภีร์ข้อนี้แสดงให้เห็นถึงการแก้ปัญหาภาวะวิกฤติใหญ่ นั่นคือ พระเจ้าเที่ยงธรรมแล้วจะนับคนบาปเป็นคนชอบธรรมได้อย่างไร? การลบบาปจัดเตรียมวิธีการ พระเจ้าจัดเตรียมเครื่องบูชาหนึ่งให้เป็นมาตรฐานสำหรับการยกโทษ พระองค์ยกโทษคนที่เชื่อ แต่เครื่องบูชาแสดงให้เห็นว่าพระเจ้าถือว่าบาปเป็นสิ่งร้ายแรง

► ถ้าหากพระเจ้ายกโทษคนโดยไม่มีการลบบาปจะส่งผลให้เกิดปัญหาอะไรบ้าง?

พระเจ้าเป็นผู้พิพากษาโลกนี้ด้วยความชอบธรรม พระองค์ประกาศว่าบาปร้ายแรงมากจนต้องมีโทษทัณฑ์นิรันดร์ คนถูกแยกออกจากพระเจ้าเนื่องจากบาป พระเจ้ารับผิดชอบที่จะมีความยุติธรรมสูงสุดต่อโลกนี้ พระองค์รับผิดชอบในการให้รางวัลแก่คนที่ทำดี และลงโทษคนที่ทำผิด

การยกโทษโดยปราศจากมาตรฐานจะขัดแย้งกับพระลักษณะที่แท้จริงของพระเจ้า สิ่งนี้จะทำให้พระเจ้าเสื่อมเสียโดยทำให้พระองค์ไม่เสมอต้นเสมอปลายในการตอบสนองต่อความบาป พระองค์ดูเหมือนว่าจะไม่ยุติธรรม ถ้าพระองค์ลงโทษบางคนแต่ยกโทษบางคน นี่ไม่ใช่ปัญหาเล็ก ๆ เพราะทั้งจักรวาลดำรงอยู่เพื่อถวายพระสิริแด่พระเจ้า ผู้คนจะถวายพระสิริแด่พระเจ้าได้อย่างไร ถ้าพวกเขาไม่คิดว่าพระองค์ยุติธรรม?

ทางออกต้องเป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าบาปเป็นสิ่งร้ายแรง ทางออกต้องเตรียมเหตุผลสำหรับการยกโทษ และแสดงให้เห็นถึงพระลักษณะที่เป็นธรรมชาติของพระเจ้า ดังนั้นเองคนก็จะยังคงยกย่องพระเจ้าว่าบริสุทธิ์และยุติธรรมได้

การลบบาปเหมาะสมกับความจำเป็นนั้น การเป็นเครื่องบูชาของพระเยซูบนไม้กางเขนแสดงให้เห็นว่าบาปเป็นสิ่งร้ายแรง ความจำเป็นในการกลับใจใหม่ทำให้คนบาปยอมรับถึงว่าบาปของตนนั้นชั่วร้าย ข้อเสนอที่ให้เปล่าเกี่ยวกับความรอดสำหรับทุกคนนั้น ทำให้การเลือกเป็นเรื่องส่วนบุคคล ดังนั้นเองจึงยุติธรรมสำหรับพระเจ้าในการยกโทษแก่คนที่ยอมรับข้อเสนอ และไม่ยกโทษคนที่ปฏิเสธข้อเสนอนั้น

เพราะอะไรพระองค์จึงไม่ยกโทษให้กับคนที่ไม่กลับใจใหม่? การยกโทษบางคนที่ยังคงอยู่ในบาปโดยไม่กลับใจใหม่จะลบล้างวัตถุประสงค์ของการลบบาป นั่นคือการจัดเตรียมการยกโทษในขณะที่ก็แสดงให้เห็นถึงความยุติธรรมของพระเจ้า

(โรม 3:27) ไม่มีมาตรฐานสำหรับการพิพากษาตนเองเพื่อบรรลุถึงความรอด มีบางคนเชื่อว่า คนหยิ่งผยองหากเขาบอกว่าเขารู้ว่าเขาได้รับความรอด แต่คนที่รู้ว่าตัวเขาได้รับการยกโทษเนื่องจากพระคุณนั้นก็มีเหตุผลที่จะถ่อมตัว ไม่ใช่หยิ่งผยอง

(โรม 3:28) การถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมไม่ได้ขึ้นอยู่กับความชอบธรรมก่อนหน้านี้ การถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมหมายความว่า คนบาปที่กลับใจใหม่และเชื่อนั้น ถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมเหมือนกับว่า ตัวเขาไม่ได้ทำบาปเลย ชีวิตแห่งการเชื่อฟังพระเจ้าเริ่มต้นเมื่อคนถูกนับเป็นคนชอบธรรม ไม่ใช่ก่อนหน้านั้น คนไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเองได้ด้วยวัตถุประสงค์ที่จะทำให้ตนเองเป็นที่ยอมรับต่อพระเจ้า เขาเป็นที่ยอมรับต่อพระเจ้าแล้วโดยผ่านการลบบาปของพระคริสต์ ไม่ใช่วิธีอื่น

(โรม 3:29-30) พระคัมภีร์เหล่านี้เชื่อมโยงระหว่างเนื้อหากับสาระสำคัญของพระธรรม ข่าวสารนี้เพื่อคนทั้งโลก การประยุกต์ใช้ข่าวประเสริฐสำหรับคนทั้งโลกนี้ตั้งอยู่บนคำสอนของเอกเทวนิยม เพราะว่ามีพระเจ้าเพียงองค์เดียวเท่านั้น พระประสงค์ของพระองค์ใช้กับมนุษยชาติทั้งปวง ไม่เหมือนกับเทพเจ้าท้องถิ่นที่อาจสนใจเพียงแต่หนึ่งชนชาติหรือหนึ่งเผ่าเท่านั้น พระเจ้ามุ่งหมายให้อิสราเอลแบ่งปันความรู้เรื่องพระเจ้ากับคนต่างชาติเสมอ (อิสยาห์ 42:6, อิสยาห์ 43:21, อิสยาห์ 49:6)

► เปาโลกล่าวว่าการนับเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อไม่ทำลายธรรมบัญญัติ แต่กลับยิ่งค้ำจุนธรรมบัญญัติ เป็นเช่นนั้นเพราะอะไร?

(โรม 3:31) เมื่อมีบางคนกลับใจจากบาปของตนและเริ่มต้นดำเนินชีวิตด้วยการเชื่อฟัง เขาก็กำลังค้ำจุนธรรมบัญญัติว่าเป็นมาตรฐานแห่งความชอบธรรมอยู่ ทฤษฎีใด ๆ เกี่ยวกับการลบบาปและการนับเป็นคนชอบธรรมที่ทำให้ธรรมบัญญัติไม่สัมพันธ์กันกับคริสเตียน ก็ไม่เข้ากันกับพระคัมภีร์ข้อนี้ ถ้าหากคนขอรับการยกโทษแต่ไม่ตั้งใจเริ่มต้นเชื่อฟังพระเจ้า นั่นก็แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้เข้าใจว่าบาปนั้นชั่วร้าย และไม่เข้าใจเหตุผลที่แท้จริงที่เขาต้องรับการยกโทษ เขากำลังพยายามรับผลประโยชน์ของความรอดโดยเพียงเสแสร้งว่าเคารพธรรมบัญญัติ

ประเด็นหลักของบทที่ 4

อับราฮัม ผู้ที่พระเจ้าเลือกสรรให้เป็นบิดาแห่งชนชาติของพระเจ้า ก็ถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อ

บทสรุปของบทที่ 4

หลักคำสอนแห่งการนับเป็นคนชอบธรรมโดยพระคุณผ่านความเชื่อ ถูกสถาปนาขึ้นในพันธสัญญาเดิม อับราฮัมคือผู้ที่พระเจ้าเลือกสรรให้เป็นบิดาแห่งชนชาติของพระเจ้าก็ถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อ กษัตริย์ดาวิดเข้าใจการนับว่าเป็นชอบธรรมโดยพระคุณเช่นกัน การเข้าสุหนัตไม่ใช่วิธีการสำหรับความรอด แต่มีมาในภายหลังเพื่อเป็นดั่งเครื่องหมายแห่งความเชื่อที่อับราฮัมมี อับราอัมกลายเป็นบิดาและเป็นแบบอย่างของคนทั้งหลายที่ตามมาเพื่อจะได้รับความรอดโดยความเชื่อ

► ให้นักศึกษาคนหนึ่งอ่าน โรม 4 ให้กลุ่มฟัง

หมายเหตุ ศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 4:1) อับราฮัมเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดคนยิว คำถามคือ “อับราฮัมได้รับอะไรแน่?” คำถามนี้ได้รับคำตอบเพื่อจะตอบคำถามต่าง ๆ เช่น “ใครได้รับสิ่งนั้นเป็นมรดกบ้าง?” และ “เราได้รับสิ่งนั้นเป็นมรดกได้อย่างไร?”

(โรม 4:2) ทฤษฎีแห่งความรอดโดยการกระทำนำไปสู่ความลำพอง

► อับราฮัมมีความเชื่ออะไรที่ถูกนับว่าเป็นความเชื่อแบบที่ทำให้รอดได้?

(โรม 4:3) อับราฮัมไม่รู้ถึงแผนการแห่งความรอดทั้งหมด และดังนั้นเขาจึงไม่สามารถวางความเชื่อของเขาไว้ที่การลบบาปของพระคริสต์ อย่างไรก็ตาม เขาเชื่อในพระสัญญาของพระเจ้าเท่าที่พระเจ้าเปิดเผยให้รู้ ส่วนของพระสัญญาที่กล่าวถึงในบททนี้คือ อับราฮัมจะบิดาของชนชาติมากมาย (โรม 4:17-18) แต่ส่วนที่เหลือของพระสัญญาคือ คนทั้งโลกจะได้รับพระพรผ่านเชื้อสายของเขา (ปฐมกาล 12:2-3, ปฐมกาล 22:17-18) พระสัญญานี้ถูกมอบซ้ำให้แก่ยาโคบ (ปฐมกาล 28:14) ความโปรดปรานของพระเจ้าจะถูกมอบให้แก่คนทั้งโลกผ่านเชื้อสายของอับราฮัม นี่เป็นพระสัญญาแห่งพระคุณของพระเจ้าแก่อับราฮัม เป็นพระสัญญาแห่งพระคุณที่มอบให้แก่ทุกคน

อับราฮัมถูกนับเป็นคนชอบธรรมเพราะเขาเชื่อในพระสัญญาแห่งพระคุณของพระเจ้า การถูกนับเป็นคนชอบธรรมของเขาเหมือนกับเรา ถึงแม้ว่าความเชื่อของเราจะมีข่าวสารที่ต้องเชื่อมากกว่าก็ตาม

(โรม 4:4) ถ้าหากคนกำลังพึ่งการงานเพื่อจะรับความรอด ความรอดก็ไม่ใช่ของประทาน แต่เขากำลังจ่ายหนี้ที่ติดค้างอยู่ (ดูใน โรม 11:6)

(โรม 4:5) คนที่ไม่ได้กำลังพึ่งการงาน เขาไม่ใช่คนที่ไม่ใส่ใจที่จะเชื่อฟังพระเจ้า แต่เขาไม่ได้กำลังพึ่งการงานเพื่อเป็นวิธีที่ทำให้เขาได้รับความรอด เขาเชื่อในพระสัญญาของพระเจ้าเพื่อช่วยให้รอด แทนที่จะพึ่งพาการงานของตนเพื่อให้ได้เข้าสวรรค์

(โรม 4:6-8) ดาวิดกล่าวถึงการถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อ เมื่อเขาอธิบายถึงการเป็นที่ยอมรับจากพระเจ้าโดยขึ้นอยู่กับการยกโทษบาป พระเจ้าจะไม่ถือโทษผู้เชื่อสำหรับความบาปในอดีต อัครทูตเปาโลกำลังแสดงให้เห็นว่า หลักคำสอนเรื่องการนับเป็นคนชอบธรรมโดยพระคุณผ่านทางความเชื่อไม่ใช่ความคิดใหม่ - แม้กระทั่งกษัตริย์ดาวิดก็เข้าใจเรื่องนี้

เรารู้ได้อย่างไรว่าข้อความนี้กล่าวถึงบาปในอดีต ไม่ใช่บาปที่ยังทำอยู่ต่อเนื่อง? โรม 6:2 กล่าวว่า นับจากที่เราตายต่อบาป ด้วยเหตุนี้เราจึงไม่ได้มีชีวิตในบาปอีกต่อไป เนื้อหาทั้งหมดในโรมบทที่ 6 ลบล้างความคิดที่ว่า เรามีชีวิตอยู่ในบาปได้ขณะที่ถูกนับเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อ (ดูเพิ่มเติมใน โรม 5:6-8 “ขณะเมื่อเรายังอ่อนกำลัง” และ “ขณะที่เรายังเป็นคนบาป” ซึ่งบอกเป็นนัยว่าตอนนี้เรามีพละกำลังและไม่ได้เป็นคนบาปเหมือนเมื่อก่อน – เราถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมและถูกเปลี่ยนแปลงแล้ว)

(โรม 4:9) คำถามนี้เกริ่นนำหัวข้อเกี่ยวกับวิธีที่คนสามารถมาถึงจุดที่ถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อ พระพรนี้มาถึงคนที่เข้าสุหนัตเท่านั้นไหม?

► สิ่งไหนมาก่อนกัน ธรรมบัญญัติหรือพระคุณ?

(โรม 4:10-12) อับราฮัมไม่ได้เข้าสุหนัตตอนที่รับพระคุณ การเข้าสุหนัตมาภายหลัง ดังนั้น จึงเป็นไปได้ที่คนไม่ได้เข้าสุหนัตจะรับพระคุณโดยความเชื่อ อับราฮัมเป็นบิดาฝ่ายวิญญาณของบรรดาคนที่ทำตามตัวอย่างความเชื่อของเขา ถึงแม้ว่าพวกเขาไม่ได้เข้าสุหนัต คนที่มีความเชื่อแบบที่ทำให้รอดได้เป็นลูกหลานฝ่ายวิญญาณของอับราฮัม คนอิสราเอลไม่ใช่ลูกหลานฝ่ายวิญญาณถ้าหากพวกเขาไม่เชื่อ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะสืบเชื้อสายสายเลือดก็ตาม

(โรม 4:13-14) ใครได้รับพระพรของอับราฮัมเป็นมรดก? ถ้าหากเป็นคนที่รักษาธรรมบัญญัติ ก็ไม่ใช่โดยความเชื่อในพระสัญญา

(โรม 4:15) ธรรมบัญญัติเป็นเครื่องมือแห่งการพิพากษาเพราะธรรมบัญญัติเปิดเผยถึงบาป ธรรมบัญญัติไม่ใช่เครื่องมือสำหรับรับพระคุณ ถ้าไม่มีธรรมบัญญัติ ก็จะไม่มีการละเมิดธรรมบัญญัติ เปาโลไม่ได้กำลังพูดเจาะจงถึงธรรมบัญญัติจากโมเสส แต่กำลังพูดถึงข้อกำหนดโดยทั่วไปของพระเจ้าต่อมนุษยชาติ ไม่มีที่ใดที่ไม่รู้ถึงข้อกำหนดของพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง (โรม 1:20)

(โรม 4:16-17) อับราฮัมมีเชื้อสายในฝ่ายกายภาพจำนวนมากที่ก่อให้เกิดเป็นชนชาติต่าง ๆ อย่างไรก็ตาม เปาโลกล่าวที่นี่ว่า อับราฮัมเป็นบิดาของชนชาติจำนวนมาก เพราะว่าเขาเป็นบิดาของคนทั้งปวงที่มีความเชื่อ

ความรอดนั้นรับได้โดยความเชื่อ เพื่อให้การรับความรอดนั้นเป็นไปโดยพระคุณ ถ้าหากมีการเรียกร้องการกระทำใด ๆ เพื่อให้ผู้ที่รับพระคุณมีคุณสมบัติแล้ว นั่นก็ไม่ใช่พระคุณโดยสมบูรณ์ เพราะความรอดเป็นไปโดยพระคุณ ความรอดจึงต้องรับโดยความเชื่อเท่านั้น คนที่พยายามเพื่อให้ได้รับความรอดก็ไม่เข้าใจถึงความรอด

► พระสัญญาของพระเจ้าที่มีต่ออับราฮัมคืออะไร? พระสัญญานั้นคล้ายคลึงกับพระสัญญาแห่งความรอดที่เราได้รับอย่างไร?

(โรม 4:18-19) อับราฮัมเชื่อพระเจ้าแม้ในเวลาที่ในสถานการณ์แวดล้อมของเขาไม่มีสิ่งใดให้ความหวังแก่เขาเลย ร่างกายของเขาก็เหมือนกับตายแล้วตามความสามารถที่จะให้กำเนิดบุตร ซาราห์เองก็ผ่านเวลาตั้งครรภ์บุตรแล้ว แต่ความเชื่อที่แท้จริงไม่ขึ้นอยู่กับสถานการณ์แวดล้อม

ความเชื่อตรงกันข้ามกับความเชื่อมั่นในการงานต่าง ๆ นี่อธิบายว่าเหตุผลว่าทำไมอิชมาเอลบุตรของนางฮาการ์จึงอยู่ในลักษณะของความรอดโดยการงาน (กาลาเทีย 4:22-31) การกำเนิดของอิชมาเอลเป็นสิ่งที่บรรลุผลทางกายภาพแทนที่จะบรรลุผลโดยความเชื่อ ความรอดเป็นไปโดยพระสัญญา จากนั้นจึงเป็นไปโดยความเชื่อ แล้วจึงเป็นไปโดยการอัศจรรย์

(โรม 4:20-21) พระเจ้าได้รับเกียรติโดยการไว้วางใจของมนุษย์มากกว่าโดยความสามารถของมนุษย์

(โรม 4:22) ดูหมายเหตุเกี่ยวกับข้อที่ 3

► เราได้รับความรอดอย่างเดียวกันกับที่อับราฮัมได้รับไหม?

(โรม 4:23-25) ความเชื่อของอับราฮัมเป็นตัวอย่างสำหรับเรา เขาไม่รู้แผนการแห่งความรอดทั้งหมด แต่เชื่อในส่วนที่ได้รับการเปิดเผยให้แก่เขา เราต้องเชื่อในการเปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับแผนการแห่งความรอดซึ่งอับราฮัมไม่รู้ นั่นคือ การสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระเยซูคริสต์ ข้อพระคัมภีร์เหล่านี้แสดงให้เห็นว่า เราถูกนับเป็นคนชอบธรรมเหมือนอย่างเช่นอับราฮัม เพราะพระคัมภีร์กล่าวว่า ความชอบธรรมถูกมอบให้แก่เขา และจะถูกมอบให้แก่เราบนพื้นฐานเดียวกัน

ประเด็นหลักของบทที่ 5

การสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระเยซูคริสต์ทำให้ผลลัพธ์จากบาปเป็นไปในทางตรงกันข้าม เป็นการนำมาซึ่งการคืนดี ความชอบธรรม และชีวิต

บทสรุปของบทที่ 5

เดี๋ยวนี้เราได้รับการนับเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อ เราได้รับการคืนดีกับพระเจ้าทางพระคริสต์ (โรม 5:1) วลี “ทางพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา” เกริ่นนำหัวข้อของบทนี้ นั่นคือ ความมีประสิทธิภาพของพระราชกิจการลบบาปของพระคริสต์ บาปของอาดัมนำโลกมาอยู่ใต้บาปและความตาย และทุกคนที่มาภายหลังอาดัมได้ทำบาป การลบบาปของพระคริสต์ทำให้ผลกระทบแห่งบาปเป็นไปในทางตรงกันข้าม

► ให้นักศึกษาคนหนึ่งอ่านพระธรรมโรม 5 ให้กลุ่มฟัง

หมายเหตุ ศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 5:1-2ก) ข้อพระคัมภีร์นี้เชื่อมโยงส่วนย่อยก่อนหน้ากับส่วนย่อยตอนนี้ หัวข้อของบทนี้คือ ความมีประสิทธิภาพของพระราชกิจการลบบาปของพระคริสต์ สันติสุขกล่าวถึงการคืนดีกับพระเจ้า – ความเป็นศัตรูถูกกำจัดออกไปและพระพิโรธถูกยกออกไปแล้ว

พระเยซูตรัสว่า พระองค์เป็นประตู (ยอห์น 10:9) ข้อพระคัมภีร์นี้กล่าวถึงสิ่งคล้ายคลึงกัน เพราะว่าเราเข้าถึงพระคุณโดยความเชื่อทางพระองค์ พระองค์เป็นทางนั้น เป็นความจริง และเป็นชีวิต (ยอห์น 14:6)

(โรม 5:2ข-5) ข้อพระคัมภีร์เหล่านี้อธิบายถึงประสบการณ์ของผู้เชื่อเมื่อเขาดำเนินชีวิตในพระคุณ

เปาโลกล่าวว่า เราชื่นชมยินดีเนื่องจากเรามีความหวังว่าจะมีประสบการณ์ถึงพระสิริของพระเจ้า เขากล่าวว่า เราชื่นชมยินดีได้แม้ในท่ามกลางความยากลำบากต่าง ๆ

คริสเตียนมีความสุขและสามารถอดทนต่อสิ่งเล็กน้อยต่าง ๆ (สถานการณ์แวดล้อมแห่งชีวิต) ได้ เพราะสิ่งที่ใหญ่กว่านั้นมั่นคง ผู้ที่ไม่เชื่อพยายามหาความชื่นชมยินดีจากสิ่งต่าง ๆ ในชีวิต แต่สิ่งเหล่านั้นไม่เคยดีพอที่จะให้ความพอใจได้ สิ่งเหล่านั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว สภาวะต่าง ๆ ของชีวิตไม่ได้เลวร้ายจนเกินไปถ้าหากชีวิตคือการเดินทาง แต่สภาวะต่าง ๆ ของชีวิตคงขมขื่นถ้าหากไม่มีสิ่งอื่นนอกเหนือไปจากนี้อีก

ความอดทนต่อความยากลำบากอย่างสัตย์ซื่อทำให้กระบวนการอย่างหนึ่งบรรลุผลสำหรับผู้เชื่อ (ดูเพิ่มเติมที่ ยากอบ 1:2-4) ขณะที่เราอดทนต่อความยากลำบากโดยความเชื่อ เราพัฒนาความทรหด ความทรหดไม่ได้เป็นเพียงความเต็มใจรอคอยเท่านั้น แต่เป็นความสามารถที่จะอดทนได้โดยความเชื่อ เมื่อเราบริหารความเชื่อที่มีความทรหดนี้ เราก็มีประสบการณ์และมองเห็นพระราชกิจของพระเจ้าที่ให้ความหวังแก่เราอย่างต่อเนื่อง เรารู้ว่าพระประสงค์ของพระเจ้าบรรลุผลแล้ว แม้ดูเหมือนว่าสถานการณ์แวดล้อมจะเลวร้ายก็ตาม

► คุณหนุนใจตนเองเวลาที่อยู่ในสถานการณ์แวดล้อมที่เลวร้ายอย่างไร?

เรารู้ว่าความหวังของเราจะไม่ผิดหวัง เพราะเรามีประสบการณ์ถึงความรักของพระเจ้าในจิตใจของเราโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์แล้ว ในเอเฟซัส 1:13-14 เปาโลกล่าวว่าพระวิญญาณบริสุทธิ์เป็นมัดจำว่าพระเจ้าจะทำสิ่งอื่น ๆ ตามที่สัญญาไว้ให้สำเร็จ พระวิญญาณเป็นดั่งมัดจำสำหรับการทำสัญญาตกลงกัน

โรม 5:6-10 เน้นว่าในเวลาที่เราถูกนับเป็นคนชอบธรรมนั้น เราไม่สมควรได้รับเลย และเราไม่สามารถทำอะไรให้บรรลุผลได้ เราอ่อนกำลัง ยังเป็นคนบาป และเป็นศัตรูอยู่

(โรม 5:6) การอ่อนกำลังหมายถึงการไม่สามารถช่วยตัวเองให้รอดได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การทำให้ข้อกำหนดต่าง ๆ ของธรรมบัญญัติสำเร็จ เราไร้กำลังที่จะทำให้ข้อกำหนดต่าง ๆ ของพระเจ้าสำเร็จหรือช่วยกู้ตัวเองจากบาปได้

(โรม 5:7-8) เป็นสิ่งที่หาได้ยากที่บางคนจะตายเพื่อคนดี แต่พระคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อเราในขณะที่เรายังเป็นคนบาป

(โรม 5:9-10) พระคริสต์มีชีวิตอยู่ในฐานะคนกลางและผู้แก้ต่างของเรา เปาโลให้เหตุผลว่า ถ้าหากพระเจ้าพร้อมจะยกโทษเวลาที่เรายังเป็นคนบาปแล้ว เราก็มั่นใจมากขึ้นได้ถึงความโปรดปรานของพระองค์ เพราะตอนนี้เราถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมในพระคริสต์แล้ว เราได้รับการคืนดีโดยการสิ้นพระชนม์ของพระองค์เพื่อเรา และยังคงเป็นที่ยอมรับของพระเจ้าโดยการติดสนิทกับพระคริสต์ผู้ทรงพระชนม์อยู่

(ส่วนย่อยต่อไปนี้สำคัญสำหรับพระธรรมโรม 5:12-19)

► เรามีความผิดเนื่องจากบาปของอาดัมไหม? จงอธิบายคำตอบของคุณ

โรม 5:12-19 กล่าวว่ามนุษยทุกคนอยู่ใต้บาปและความตายเนื่องจากบาปของอาดัม บาปของอาดัมทำให้เรามีความผิดส่วนตัวหรือไม่? คนบาปจะถูกลงโทษเนื่องจากบาปของอาดัมไหม?

เปาโลไม่ได้กล่าวว่าคนบาปจะถูกลงโทษเนื่องจากบาปของอาดัม ในโรม 5:12 เขากล่าวว่าความตายไปถึงมนุษย์ทุกคน เพราะทุกคนทำบาป ทุกคนมีความผิดเป็นส่วนตัวเนื่องจากบาปของตน โรม 1-2 เน้นว่าคนต้องการถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรม เพราะพวกเขาเป็นคนบาปที่ละเมิดธรรมบัญญัติของพระเจ้า คนไม่ได้ถูกพิพากษาเนื่องจากสภาวะที่เขาเกิดมาเป็น แต่ถูกพิพากษาเนื่องจากการที่พวกเขาเลือกทำบาป การพิพากษาเป็นไปตามการกระทำ (วิวรณ์ 20:12, โรม 2:6-16, 2 โครินธ์ 5:10)

อย่างไรก็ตาม บาปก็เข้ามาในโลกโดยทางอาดัม ในฐานะที่เป็นบิดาของมนุษยทั้งปวงที่ยังไม่ได้เกิดมา เขาได้แยกมนุษยชาติออกจากพระเจ้า ทุกคนหลังจากนั้นที่เกิดมาก็ถูกแยกออกจากพระเจ้าแล้ว ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงเสื่อมทราม เนื่องจากความบาปของอาดัม มนุษย์ทุกคนเกิดมาพร้อมกับแนวโน้มในการทำบาป และพวกเขาทุกคนได้ทำตามแนวโน้มนั้นโดยการลงมือทำบาป

คำกล่าวต่อไปนี้อาจแปลความหมายตามความเข้าใจนั้น

• คนจำนวนมากต้องตายเพราะการละเมิดของคน ๆ เดียว (โรม 5:15)

• การพิพากษาที่เกิดขึ้นเนื่องจากการละเมิดครั้งเดียวนำไปสู่การลงโทษ (โรม 5:16)

• เนื่องจากการละเมิดของคน ๆ เดียว ความตายจึงครอบงำ (โรม 5:17)

• การละเมิดครั้งเดียวนำไปสู่การลงโทษสำหรับมนุษย์ทั้งปวง (โรม 5:18)

• โดยการไม่เชื่อฟังของเขา คนจำนวนมากจึงกลายเป็นคนบาป (โรม 5:19)

เปาโลไม่ได้กล่าวว่า เรามีความผิดเนื่องจากบาปของอาดัม แต่อาดัมนำบาปเข้ามาและทุกคนติดตามบาป คนบาปต้องการได้รับการยกโทษเนื่องจากการละเมิดจำนวนมากของตน (โรม 5:16) ไม่ใช่เนื่องจากบาปของอาดัม

หมายเหตุ ต่อเนื่องการศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 5:12) เหตุผลที่ความตายแผ่ขยายไปสู่มนุษย์ทุกคนไม่ใช่เพราะพวกเขาถูกกล่าวหาเนื่องจากความผิดของอาดัม แต่เพราะทุกคนล้วนทำบาป อาดัมเป็นคนที่นำบาปเข้ามาในโลกและนำอิทธิพลของบาปมาสู่เชื้อสายของเขา

(โรม 5:13-14) บาปไม่ได้รับการเปิดเผยและไม่ได้รับการลงโทษอย่างชัดเจนโดยปราศจากธรรมบัญญัติ อย่างไรก็ตาม แม้ย้อนกลับไปจนกระทั่งโมเสสได้รับธรรมบัญญัติ ความตายก็ยังครอบงำ คนรู้ว่าตนมีความผิดเนื่องจากบาปแม้ว่าจะปราศจากความชัดเจนของธรรมบัญญัติก็ตาม (ดูใน โรม 1:20) ธรรมบัญญัติแสดงให้เห็นถึงขอบเขตที่แท้จริงของบาป ความบาปอย่างเช่นบาปของอาดัมนั้น เป็นการกล่าวถึงการจงใจไม่เชื่อฟังธรรมบัญญัติที่ได้รับการเปิดเผยแล้ว คนที่ไม่ได้รับการเปิดเผยใด ๆ เลย ย่อมจะไม่มีทางเลือกที่ชัดเจน แต่พวกเขาก็ไม่ทำตามจิตสำนึกของตนอย่างเต็มที่ (โรม 1:21)

(โรม 5:15) การกระทำของอาดัมนำความตายมาสู่คนจำนวนมาก และพระราชกิจของพระคริสต์นำชีวิตมาสู่คนจำนวนมาก คำว่า จำนวนมาก อ้างอิงถึงทุกคนโดยทั่วไป จุดเน้นคือการลบบาปของพระคริสต์ส่งผลกระทบที่กว้างไกลกว่าบาปของอาดัม พระคัมภีร์ข้อนี้กล่าวว่า เช่นเดียวกับที่บาปของอาดัมทำให้ทุกคนกลายเป็นคนบาป การลบบาปของพระคริสต์ก็เสนอพระคุณให้แก่ทุกคน พระเจ้าเสนอพระคุณให้แก่ทุกคนที่กลายเป็นคนบาปโดยการล้มลงในบาปของอาดัม

► จากข้อ 15 คุณตอบคนที่คิดว่าพระเจ้าจัดเตรียมความรอดให้กับมนุษยชาติจำนวนน้อยเท่านั้นว่าอย่างไร?

(โรม 5:16) บาปดั้งเดิมมาจากการกระทำเดียว แต่ตอนนี้พระคุณจำเป็นสำหรับบาปจำนวนมาก พระคุณต้องยิ่งใหญ่กว่าบาปดั้งเดิมมาก

(โรม 5:17-19) คนจำนวนมากกลายเป็นคนบาป เนื่องจากผลกระทบจากบาปของอาดัม พวกเขาจะถูกทำให้เป็นคนชอบธรรมโดยพระคริสต์ นี่บอกเป็นนัยว่า พวกเขาได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็นคนใหม่

(โรม 5:20) ธรรมบัญญัติทวีคูณบาปในลักษณะที่ว่า ธรรมบัญญัติทำให้การละเมิดมีมากขึ้น ในขณะที่ก่อนหน้านั้นมีการยอมรับถึงบาปเพียงไม่กี่อย่าง ธรรมบัญญัติยังเพิ่มบาปในลักษณะที่ว่า หลังจากที่คนรู้จักธรรมบัญญัติ และเลือกที่จะปฏิเสธธรรมบัญญัตินั้น เขาก็กลายเป็นคนบาปที่ชั่วร้ายกว่าเดิม นี่เป็นสภาวะที่โรม 7:5-24 อธิบาย แต่พระคุณก็ทวีคูณมากกว่าบาปทั้งสิ้น

จอห์น นิวตัน มีมารดาเป็นคริสเตียน ต่อมาเขาเป็นกลาสีและกัปตันเรือ และถลำตัวทำบาปหนัก เขาทุกข์ทรมานกับสถานการณ์แวดล้อมอันยากลำบากในชีวิต ถูกเพื่อนทรยศและตกเป็นทาสอยู่ระยะหนึ่ง เมื่อสถานการณ์ดีขึ้น เขาก็ยังคงทำบาปและค้าทาสซึ่งทำลายชีวิตคนจำนวนมาก นิวตันเป็นกัปตันเรือค้าทาสอยู่หลายปี ครั้งหนึ่งเรือของเขาล่มและเกยตื้นที่เกาะ เขาได้รับความช่วยเหลือจากกัปตันเรือซึ่งเป็นเพื่อนของบิดา เขารู้สึกว่าพระเจ้าทรงเมตตาต่อเขาถึงแม้ว่าเขาจะชั่วร้ายมาตลอด ภายหลังเรือของเขาประสบกับพายุใหญ่และเขาร้องเรียกหาความเมตตาจากพระเจ้า เรือรอดพ้นจากพายุมาได้ นิวตันก็ยังคงพึ่งพาพระเมตตาของพระเจ้าอยู่ ในที่สุดเขาก็ได้ละทิ้งทะเลและกลายเป็นศิษยาภิบาล บทเพลงนมัสการบทหนึ่งที่เขาเขียนคือ “พระคุณพระเจ้า” ซึ่งกลายเป็นบทเพลงที่ถูกขับร้องและได้รับการบันทึกเสียงมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา

ในคำพยานชีวิตของเขา นิวตันกล่าวว่า “พระเจ้านำข้าพเจ้าออกมาจากบ่อโคลนลึกด้วยความเมตตา และวางเท้าของข้าพเจ้าบนศิลาคือพระเยซูคริสต์ พระองค์ช่วยให้จิตวิญญาณของข้าพเจ้าได้รับความรอด และตอนนี้เป็นความปรารถนาของจิตใจของข้าพเจ้าที่จะสรรเสริญและยกย่องพระคุณสูงสุด แตกต่างจากสิ่งอื่น เป็นสิ่งที่ให้เปล่า และไม่อาจเปรียบเทียบได้ เพราะว่า ‘โดยพระคุณของพระเจ้า ข้าพเจ้าจึงเป็นอย่างที่ข้าพเจ้าเป็นอยู่นี้’ (1 โครินธ์ 15:10) เป็นความยินดีอันยิ่งใหญ่ของจิตใจของข้าพเจ้าที่จะลงความเห็นว่าความรอดทั้งสิ้นของพระเจ้าเป็นโดยพระคุณของพระเจ้า”[1]

ไฟล์ PDF ที่สามารถดูหรือพิมพ์ได้ของคำถามเพื่อการทบทวนทั้งหมดมีให้ที่นี่

(1) คนที่มีความเชื่อแบบที่ทำให้รอดได้ต้องเชื่ออะไร?

(2) การลบบาปแก้ไขปัญหาเรื่องใด?

(3) การลบบาปแก้ไขปัญหาได้อย่างไร?

(4) การนับเป็นคนชอบธรรมมีความหมายว่าอะไร?

(5) คนสนับสนุนธรรมบัญญัติว่าเป็นมาตรฐานแห่งความชอบธรรมอย่างไร? (โรม 3:31)

(6) พระสัญญาของพระเจ้าเกี่ยวกับพระคุณที่มีต่ออับราอัมคืออะไร?

(7) ดาวิดกล่าวเกี่ยวกับการนับเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่อว่าอะไร?

(8) ลูก ๆ ฝ่ายวิญญาณของอับราฮัมคือใคร?

(9) เรารู้จากโรม 5:15 ว่าพระเจ้าเสนอความรอดให้แก่ทุกคนได้อย่างไร?

จงเขียนหนึ่งหน้ากระดาษเกี่ยวกับการนับว่าเป็นคนชอบธรรม โดยรวมถึงคำตอบต่อคำถามต่าง ๆ ต่อไปนี้ การลบบาปแก้ไขภาวะวิกฤติอะไร? คนบาปไม่อาจได้รับความรอดโดยการเชื่อฟังเพราะอะไร? อับราฮัมแสดงให้เห็นถึงการนับว่าเป็นคนชอบธรรมโดยความเชื่ออย่างไร? เรารู้ว่าความรอดมีพร้อมอยู่สำหรับทุกคนได้อย่างไร?