พระธรรมโรม 6 เกี่ยวกับการรอดพ้นจากอำนาจบาป เพื่อที่จะเข้าใจเรื่องการกลับใจใหม่และชัยชนะได้ เราจะต้องเข้าใจว่าบาปคืออะไร

► บาปคืออะไร?

พระคัมภีร์มักพูดถึงการกระทำบาปต่าง ๆ ว่าเป็นการเจตนา (1 ยอห์น 3:4-9, ยากอบ 4:17) เมื่อคนเลือกที่ไม่เชื่อฟังพระเจ้าอย่างตั้งใจและรู้ดี นั่นคือบาปที่ทำโดยเจตนา

มีการละเมิดธรรมบัญญัติอันสมบูรณ์ของพระเจ้าโดยไม่ได้เป็นการเจตนาหรือเป็นไปโดยอุบัติเหตุ ซึ่งไม่ส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์กับพระเจ้าอย่างที่บาปโดยเจตนาส่งผลกระทบ เมื่อเราดำเนินอยู่ในความสว่าง (ดำเนินชีวิตตามความจริงที่เรารู้) เราก็ถูกชำระจากบาปทั้งสิ้น (1 ยอห์น 1:7) และไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวว่าการละเมิดโดยการไม่รู้จะแยกเราออกจากพระเจ้า

ข้อความนี้กำลังกล่าวถึงบาปโดยเจตนาเป็นหลัก ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำลายความเชื่อ และเป็นอันตรายต่อความสัมพันธ์ของคนกับพระเจ้า

ส่วนที่ 4 ของพระธรรมโรม (โรม 6-8) เกี่ยวกับการชำระให้บริสุทธิ์ของบรรดาผู้ที่ถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรม

จนถึงตอนนี้ เปาโลกล่าวเกี่ยวกับฐานะที่ชอบธรรม นี่เป็นความชอบธรรมที่มอบให้แก่ผู้เชื่อเพื่อแทนที่บาปในอดีตของเขา ตอนนี้เขาเริ่มต้นอธิบายถึงชีวิตที่ชอบธรรม โดยพระคุณ พระเจ้ามอบชีวิตที่ชอบธรรมให้ในวินาทีที่ถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรรมด้วยเช่นกัน นี่หมายความว่าผู้เชื่อกลายเป็นคนชอบธรรมอย่างแท้จริงโดยได้รับอิสระจากอำนาจของบาป และได้รับความช่วยเหลือจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ให้ดำเนินชีวิตที่บริสุทธิ์ ด้วยเหตุนี้ผู้เชื่อจึงไม่ได้ถูกนับว่าบริสุทธิ์เท่านั้น แต่เขาได้รับการทำให้บริสุทธิ์ นี่เรียกว่าเป็นการชำระให้บริสุทธิ์

ในบทเรียนนี้เราจะศึกษาพระธรรมโรม 6 ซึ่งเกี่ยวกับชัยชนะเหนือบาป

ประเด็นหลักของบทที่ 6

ผู้เชื่อเป็นอิสระจากพันธนาการแห่งบาป และต้องเลือกที่ดำเนินชีวิตอย่างมีชัยชนะเหนือบาปและด้วยการเชื่อฟังพระเจ้า มิฉะนั้นแล้ว เขาจะกลับมาตกอยู่ใต้การควบคุมของบาปอีก

บทสรุปของบทที่ 6

พระธรรมโรม 6 เป็นการตอบสนองของเปาโลต่อความคิดผิด ๆ ที่คนจำนวนมากมีอยู่ นั่นคือ ความคิดผิด ๆ ที่ว่า พระคุณทำให้ผู้เชื่อไม่จำเป็นต้องดำเนินชีวิตด้วยการเชื่อฟังธรรมบัญญัติของพระเจ้า ความผิดพลาดนี้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการเข้าใจผิด ๆ เกี่ยวกับพระคุณ เปาโลตอบสนองต่อความผิดพลาดนี้โดยถามและตอบคำถามโดยสมมุติสองข้อ (โรม 6:1, 15)

เวลาที่บางคนอ่าน โรม 5:20 พวกเขาให้เหตุผลว่า เราควรทำบาปต่อไป เพื่อเราจะได้รับพระคุณมากขึ้น (โรม 6:1) ดูเหมือนพวกเขาคิดว่า เมื่อบันทึกแห่งบาปของเราถูกแทนที่ด้วยฐานะที่ชอบธรรมแล้ว ดังนั้นก็ไม่สำคัญถ้าหากเราจะทำบาปอยู่เรื่อย ๆ

มีอีกเหตุผลหนึ่งที่บางคนคิดว่า ผู้เชื่อไม่จำเป็นต้องดำเนินชีวิตด้วยการเชื่อฟังธรรมบัญญัติของพระเจ้า พระเจ้าทรงยอมรับเราโดยพระคุณ ไม่ใช่โดยการกระทำต่าง ๆ ของเรา นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาคิดผิด ๆ ว่า สิ่งที่เราทำไม่สำคัญ (โรม 6:15)

เปาโลปฏิเสธการให้เหตุผลของคำถามโดยสมมุติทั้งสองข้ออย่างหนักแน่น เขาตอบสนองด้วยคำอธิบายว่า เพราะอะไรชัยชนะเหนือบาปจึงสำคัญยิ่ง

► ให้นักศึกษาคนหนึ่งอ่านพระธรรมโรม 6 ให้กลุ่มฟัง

หมายเหตุ ศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 6:1) เปาโลถามคำถามที่บางคนอาจถามหลังจากได้ยินว่าพระคุณอุดมมากกว่าบาป บางคนอาจคิดว่าจริง ๆ แล้วบาปมีผลลัพธ์ที่ดีเพราะทำให้ได้รับพระคุณมากขึ้น ความคิดนี้คือเรามีอิสระที่ดำเนินชีวิตอย่างฉาบฉวยอยู่ในบาป

(โรม 6:2) อัครทูตเปาโลตอบสนองต่อคำถามเหล่านี้อย่างรุนแรง เขาอธิบายว่า เป็นไปไม่ได้ที่เราจะดำเนินชีวิตอยู่ในบาปต่อไป เพราะเราตายต่อบาปแล้ว

(โรม 6:3-5) เราไม่ดำเนินชีวิตอยู่ในบาปต่อไป เพราะเราเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์ในการสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ อย่างที่ โรม 5:15-19 อธิบาย พระเยซูทำให้พระราชกิจแห่งความรอดสำหรับเราทุกคนสำเร็จแล้ว โดยความเชื่อ เราเชื่อมต่อกับพระองค์ ด้วยเหตุนี้ความโปรดปรานของพระเจ้าจึงถูกเสนอให้แก่เราอย่างที่ได้ถูกเสนอให้แก่พระคริสต์

พระเยซูสิ้นพระชนม์ต่อบาปเพียงครั้งเดียว จากนั้นพระองค์มีชีวิตอยู่เพื่อพระเจ้า การสิ้นพระชนม์ของพระเยซูเป็นไปเพื่อบาปของเรา ไม่ใช่เพื่อบาปของพระองค์ แต่ประเด็นก็คือปัญหาเกี่ยวกับบาปได้จบสิ้นลงแล้ว โดยความเชื่อ เราได้ตายและเป็นขึ้นกับพระองค์ ดังนั้นเราจึงจบสิ้นลงพร้อมกับบาป

พิธีบัพติศมาเป็นการจำลองเหตุการณ์การสิ้นพระชนม์และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระเยซู ซึ่งเป็นเครื่องหมายถึงการมีส่วนร่วมของเรา

(โรม 6:6) ตัวเก่าเป็นตัวแทนถึงชีวิตก่อนการกลับใจใหม่ที่เต็มไปด้วยบาป (ส่วนย่อยท้ายในบทเรียนนี้อธิบายถึงแนวคิดเกี่ยวกับตัวเก่า) ชีวิตแห่งบาปจบสิ้นลงโดยสมบูรณ์แล้ว ดังนั้นเราไม่ได้เป็นทาสของบาปอีกต่อไป

สังเกตคำต่าง ๆ ที่ใช้ในพระคัมภีร์ตอนนี้เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับบาป มันตายแล้ว ถูกตรึง และถูกทำลาย คำต่าง ๆ สื่อสารถึงชัยชนะโดยสมบูรณ์เหนือบาป

(โรม 6:7-11) พระคัมภีร์ข้อเหล่านี้เน้นว่า การควบคุมของบาปจบสิ้นลงแล้วสำหรับผู้เชื่อ ภาพอธิบายประกอบคือความตาย คนที่ตายแล้วก็เป็นอิสระจากบาป และเราต้องมีประสบการณ์ฝ่ายวิญญาณที่เป็นเหมือนกับความตาย

หลังจากการฟื้นคืนพระชนม์ พระเยซูไม่ได้สิ้นพระชนม์อีกและไม่ได้ยังคงสิ้นพระชนม์ต่อไปอีก พระองค์เสร็จสิ้นกับความตายแล้ว เราต้องตายโดยสมบูรณ์ต่อบาปและเสร็จสิ้นกับบาปและเป็นอิสระจากบาป ความตายต่อบาปคือการเสร็จสิ้น จากนั้นเราจึงมีชีวิตอยู่เพื่อพระเจ้า

การรวมเป็นหนึ่งเดียวกันของคริสเตียนกับการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์ต่อบาป การฝัง และการฟื้นคืนพระชนม์ที่ตามมา ซึ่งเปาโลอธิบายในโรม 6:1-23 ปลดปล่อยคริสเตียนให้เป็นอิสระจากอำนาจและการตกเป็นทาสแห่งบาป คริสเตียนได้รับการประกาศว่าตายต่อบาป (โรม 6:2) และเป็นอิสระจากบาป (โรม 6:7) การตายต่อบาปคือไม่อยู่ใต้อำนาจหรือการควบคุมของบาปอีกต่อไป โดยความเชื่อ ผู้เชื่อต้องมองตนว่าตายต่อบาป แต่มีชีวิตอยู่เพื่อพระเจ้าในพระเยซูคริสต์ (โรม 6:11) นี่หมายความว่า
คริสเตียนต้องทำให้ประสบการณ์ส่วนตัวที่พระเจ้าประกาศนั้นเป็นจริงสำหรับเขา เขาต้องไม่ยอมให้บาปควบคุมร่างกายของเขา (โรม 6:12) หรือใช้อวัยวะในร่างกายของเขาเป็นเครื่องมือแห่งความชั่วร้ายอีกต่อไป (โรม 6:13ก) แต่เขาต้องนำเสนอตนเองว่าเป็นเครื่องบูชาที่มีชีวิตบริสุทธิ์ เป็นที่ยอมรับได้ต่อพระเจ้า (โรม โรม 12:1) และให้อวัยวะของเขาเป็นเครื่องใช้ในการชอบธรรม (โรม 6:13, 19)[1]

ในพระธรรม โรม 6:11 คำว่า ถือว่า เป็นคำศัพท์ทางหลักการบัญชี เป็นการรับรองถึงสิ่งที่จริง ไม่ใช่คำกล่าวเสแสร้ง เปาโลไม่ได้กำลังบอกผู้เชื่อให้กล่าวถึงบางสิ่งที่ไม่จริง ผู้เชื่อควรตระหนักว่า ถ้าหากเขาตายแล้ว ตัวเขาก็ได้รับการช่วยให้รอดพ้นอย่างสมบูรณ์จากบาป และเขาเองก็ควรเลือกที่จะดำเนินชีวิตอย่างเป็นอิสระโดยสมบูรณ์จากอำนาจของบาป

► การถือว่าตัวคุณตายต่อบาปมีความหมายว่าอะไร?

ส่วนที่เหลือของบทนี้อธิบายถึงอีกเหตุผลหนึ่งที่ชัยชนะเหนือบาปสำคัญยิ่ง เราไม่ใช่ทาสของความบาป แต่เป็นทาสของพระเจ้า คุณไม่อาจรับใช้ทั้งสองฝ่ายได้ เมื่อคุณเป็นทาสต่อบาป คุณก็ไม่ได้ทำความชอบธรรม (โรม 6:20) ตอนนี้คุณเป็นอิสระจากบาปและเป็นทาสของพระเจ้า ดังนั้นคุณจึงดำเนินชีวิตอยู่ในความบริสุทธิ์ (โรม 6:22)

(โรม 6:12-13) ตรงนี้เราเห็นถึงความแตกต่าง ถ้าหากเราไม่มีชัยชนะเหนือบาป บาปจะควบคุมเรา ผู้เชื่อไม่ถูกควบคุมโดยราคะตัณหา การใช้ร่างกายของเขาเพื่อการกระทำผิดต่าง ๆ ก็เป็นยอมต่อสิทธิอำนาจของบาป แต่ร่างกายของเขาเป็นของพระเจ้าและควรใช้ร่างกายนั้นเพื่อพระองค์

(โรม 6:14) การอยู่ใต้ธรรมบัญญัติหมายถึง พึ่งพาการทำตามธรรมบัญญัติเพื่อให้พระเจ้ายอมรับ คน ๆ นั้นก็ปราศจากพระคุณที่ช่วยให้รอด ดังนั้นเขาจึงได้รับการพิพากษาบนพื้นฐานของการงานต่าง ๆ เพราะว่าไม่มีใครซึ่งปราศจากพระคุณจะมีชัยชนะเหนือบาปได้ การอยู่ใต้ธรรมบัญญัติหมายถึงการถูกลงโทษและตกอยู่ใต้อำนาจของบาป การอยู่ใต้พระคุณหมายถึงการพึ่งพาพระคุณเพื่อให้พระเจ้ายอมรับ คนที่อยู่ใต้พระคุณก็ไม่อยู่ใต้อำนาจของบาป การอยู่ภายใต้ธรรมบัญญัติหรืออยู่ใต้พระคุณไม่ได้อ้างอิงว่าเป็นการอยู่ในพันธสัญญาเดิมหรืออยู่ในพันธสัญญาใหม่

► ให้นักศึกษาอธิบายอีกครั้งด้วยคำพูดของตัวเองว่าการอยู่ใต้ธรรมบัญญัติมีความหมายว่าอะไร

(โรม 6:15) เปาโลถามคำถามที่บางคนอาจถามหลังจากได้ยินว่าเราไม่ได้อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ “เราจะทำบาปเพราะไม่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติได้ไหม?” คนกำลังคิดว่าถ้าหากการที่เราจะเป็นที่ยอมรับต่อหน้าพระเจ้าไม่ได้เกิดขึ้นโดยการเชื่อฟัง ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องมีการเชื่อฟัง เปาโลตอบสนองต่อคำถามนี้อย่างหนักแน่น

เปาโลไม่ได้อธิบายโดยตรงว่า เพราะอะไรพระคุณจึงไม่ได้ครอบคลุมบาปที่ทำอย่างต่อเนื่องโดยอัตโนมัติ แต่เขาอธิบายว่าคนไม่อาจเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้าได้ ถ้าหากตัวเขาอยู่ใต้อำนาจของบาป

(โรม 6:16) เป็นไปไม่ได้ที่จะรับใช้ทั้งพระเจ้าและบาป เพราะว่าเขาเป็นทาสของผู้ที่เขาเชื่อฟัง ถ้าหากเขาเชื่อฟังบาป บาปก็เป็นนายของเขา ซึ่งหมายความว่า พระเจ้าไม่ได้เป็นเจ้านายของเขา ดังที่อัครทูตเปโตรกล่าวว่า สิ่งใดก็ตามที่ครอบงำก็นำเข้าสู่พันธนาการ (2 เปโตร 2:19) เขาไม่อาจอ่อนข้อต่อบาปโดยไม่เป็นทาสต่อบาปได้

(โรม 6:17-18) ผู้เชื่อได้รับการปลดปล่อยจากอำนาจของบาปและตอนนี้รับใช้ความชอบธรรมแล้ว พวกเขามีประสบการณ์ถึงการปลดปล่อยโดยเชื่อฟังข่าวประเสริฐ มีคำแถลงว่า เป็นสิ่งจำเป็นที่คนต้องได้รับการปลอดปล่อยจากบาปเพื่อรับใช้ความชอบธรรม

บทนี้ทั้งหมดนำเสนอถึงความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงระหว่างการถูกผูกมัดโดยบาปกับการมีชีวิตอย่างมีชัยชนะ ไม่มีการบอกเป็นนัยใด ๆ ว่าเป็นไปได้ที่ผู้เชื่อจะอยู่ใต้อำนาจของบาป หรือเป็นไปได้ที่คนบาปจะเป็นคนชอบธรรมในขณะที่ยังคงทำบาปอยู่ คงเป็นไปได้ยากที่เปาโลจะหาวิธีกล่าวได้ชัดเจนไปกว่านี้อีก

(โรม 6:19) เขากล่าวว่า เขากำลังอธิบายด้วยคำศัพท์ของมนุษย์เพื่อให้พวกเขาเข้าใจได้ ก่อนหน้านี้พวกเขาได้อ่อนข้อต่อบาป ซึ่งทำให้พวกเขาถลำตัวทำบาปมากขึ้น ตอนนี้พวกเขาต้องเป็นคนชอบธรรมในการกระทำ ซึ่งจำเป็นต่อความบริสุทธิ์ คนไม่ได้เป็นคนบริสุทธิ์โดยทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่คนก็ไม่ได้บริสุทธิ์ถ้าหากไม่ได้กำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง

► คุณจะอธิบายอย่างไรว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะรับใช้พระเจ้าและดำเนินชีวิตอยู่ในบาปในเวลาเดียวกัน?

(โรม 6:21-23) บาปไม่ได้ก่อให้เกิดผลดี แต่จบลงด้วยความตาย คนบาปได้รับความตายจากการงานของตน ความตายเป็นค่าจ้างของบาป ผู้เชื่อไม่ได้ขวนขวายเพื่อจะได้ชีวิตนิรันดร์ เพราะเป็นไปไม่ได้ที่จะได้รับชีวิตนิรันดร์โดยการขวนขวาย เขาได้รับเป็นดั่งของขวัญแห่งพระคุณ

บางคนคิดว่า ทันทีที่คน ๆ หนึ่งยอมรับพระคริสต์ ความรอดของเขาก็มั่นคงดี ถึงแม้ว่ารูปแบบการดำเนินชีวิตของเขาจะแตกต่างไปจากคำกล่าวอ้างสิทธิ[1] ของเขาโดยสิ้นเชิงก็ตาม เขาก็ยังอาจกล่าวอ้างสิทธิในความรอดอย่างผิด ๆ ได้ในเวลาที่คำกล่าวอ้างสิทธิแห่งความรอดไม่ได้แปลความไปสู่การเปลี่ยนแปลงชีวิตใหม่ ในเวลาที่ไม่มีผลแห่งการสำนึกผิดและการกลับใจใหม่ให้เห็นได้ และในเวลาที่คนปฏิเสธที่จะเป็นสาวกที่แท้จริงของพระเยซู นี่เป็นความหลอกลวงที่นำไปถึงความตายและขัดแย้งกับข้อพระคัมภีร์หลายข้อ

ก็ให้เราเข้าไปใกล้ด้วยใจจริง ด้วยความไว้ใจเต็มที่ มีใจที่ได้รับการประพรมให้พ้นจากมโนธรรมที่ไม่ดีและมีกายที่ล้างชำระด้วยน้ำสะอาด (ฮีบรู 10:22)

ผู้ได้รับการคุ้มครองโดยฤทธิ์เดชของพระเจ้าทางความเชื่อให้เข้าในความรอด ซึ่งพร้อมจะปรากฏในวาระสุดท้าย (1 เปโตร 1:5)

จากพระคัมภีร์ตอนต่าง ๆ เหล่านี้เราเรียนรู้ว่าความมั่นใจในความรอดตามหลักการพระคัมภีร์นั้นอาศัยความเชื่อ

• ความมั่นใจในความรอดนั้นอาศัยความเชื่อที่เป็นความเข้าใจ – “ความไว้ใจเต็มที่” ความมั่นใจเริ่มต้นด้วยความเข้าใจอย่างชัดเจนถึงข่าวประเสริฐ (1 โครินธ์ 15:3-4) นี่คือ “ความเข้าใจอย่างเต็มที่” ซึ่งโคโลสี 2:2 ก็กล่าวถึงเช่นกัน ความรอดนั้นเป็นไปด้วยพระคุณเท่านั้น โดยทางความเชื่อในการสิ้นพระชนม์ของพระคริสต์แทนเรา (เอเฟซัส 2:8-9) ข้อกำหนดสำหรับความรอดไม่ใช่การเป็นคนสมบูรณ์แบบไร้บาป (ไม่มีใครมีคุณสมบัตินี้) หรือรู้สึกว่ามีความรอดตลอดเวลา แต่เป็นการไว้วางใจอย่างสม่ำเสมอถึงคุณความดีของพระคริสต์และพระราชกิจอันสมบูรณ์แห่งการทรงไถ่ แม้ในเวลาที่เราล้มเหลว ภาระใจสำหรับความสัตย์ซื่อจะตามหลังความเชื่อแบบที่ทำให้รอดได้ที่แท้จริง

• ความมั่นใจในความรอดอาศัยความเชื่อที่จริงใจ – “ใจจริง” คนที่กลับใจมาเชื่อด้วยความจริงใจ คือคนที่จิตใจได้ “รับการประพรมให้พ้นจากมโนธรรมที่ไม่ดี” (ฮีบรู 10:22) ความผิดและความละอายได้ถูกนำออกไปและถูกแทนที่ด้วยสันติสุขและความรัก คนที่กลับใจมาเชื่อด้วยความจริงใจเป็นคนที่ร่างกายได้รับการ “ชำระให้สะอาดด้วยน้ำ” เพราะว่าสิ่งเก่า ๆ ได้ล่วงไป และสิ่งต่าง ๆ ได้ถูกทำให้เป็นสิ่งใหม่ทั้งหมด (2 โครินธ์ 5:17) คนที่กลับใจมาเชื่อด้วยความจริงใจเป็นคนที่ยอมรับและสารภาพถึงความผิดบาปต่าง ๆ ของตน เพื่อจะได้รับการยกโทษและเป็นอิสระจากสิ่งเหล่านั้น (มัทธิว 6:12, ยากอบ 5:16)

• ความมั่นใจมีเงื่อนไขที่ขึ้นอยู่กับความเชื่อที่มีชีวิต – “ได้รับการคุ้มครองโดยฤทธิ์เดชของพระเจ้าทางความเชื่อ” ความคิดนี้คล้ายคลึงกับการปกป้องปราสาทหรือป้อมปราการ ฤทธิ์เดชของพระเจ้าปกป้อง สงวน และจะนำเราไปสู่ชัยชนะในที่สุด ฤทธิ์อำนาจของพระโลหิตในการชำระล้างของพระคริสต์ และฤทธิ์เดชแห่งการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ที่เรารับไว้ด้วยความเชื่อ เป็นสิ่งที่สงวนจิตวิญญาณของเราและนำสู่ชีวิตนิรันดร์ ความเชื่อเดียวที่เป็นจริงซึ่งช่วยให้รอด คือความเชื่อที่บากบั่น คือความเชื่อที่ไว้วางใจอย่างสม่ำเสมอในพระคริสต์และในการงานที่สำเร็จแล้วของพระองค์บนไม้กางเขน ความเชื่อไม่ใช่การกระทำ แต่เป็นเงื่อนไขสำหรับความรอด ผู้เขียนพระธรรมฮีบรูกล่าวดังนี้ว่า “ ถ้าไม่มีความเชื่อก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้พระเจ้าพอพระทัย” (ฮีบรู 11:6)

คนจำนวนมากเชื่อว่าการผูกข้อกำหนดต่าง ๆ เข้ากับความรอดเป็นการพึ่งพากฎบัญญัติ แต่พระเยซูและผู้เขียนพันธสัญญาใหม่ทุกคนสอนถึงความจำเป็นของการมีความเชื่ออย่างสม่ำเสมอ

ถ้าพวกเขายึดมั่นในคำสอนของเรา เขาก็เป็นสาวกของเราอย่างแท้จริง (ยอห์น 8:31)

แต่เขาทั้งหลายต้องดำรงอยู่ในความเชื่ออย่างแน่วแน่ มั่นคง และไม่โยกย้ายไปจากความหวังในความประเสริฐที่เขาได้ยิน (โคโลสี 1:23)

แต่คนชอบธรรมของเรานั้นจะดำรงชีวิตอยู่ด้วยความเชื่อ และถ้าเขาหันกลับ เราจะไม่มีความพอใจในคนนั้นเลย (ฮีบรู 10:38)

ให้ยึดความเชื่อไว้ และรักษามโนธรรมให้ดี ซึ่งเป็นสิ่งที่บางคนละทิ้งไป ทำให้ความเชื่อของพวกเขาอับปางลง (1 ทิโมธี 1:19)

จอห์น เวสเลย์ อธิบายถึงความมั่นใจในความรอดว่า

ความอุ่นใจของข้าพเจ้าตั้งมั่นอยู่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความคิดเห็นใด ๆ ไม่ว่าผู้เชื่อจะสามารถทำได้หรือไม่ก็ตาม ไม่ได้ตั้งอยู่บนความจดจำถึงสิ่งใดที่เกิดขึ้นกับตัวข้าพเจ้าเมื่อวานนี้ แต่เป็นสิ่งที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ในความรู้ปัจจุบันของข้าพเจ้าเกี่ยวกับพระเจ้าในพระคริสต์ซึ่งทำให้ข้าพเจ้าคืนดีกับพระองค์ ในการเห็นความสว่างแห่งพระสิริของพระเจ้าในพระพักตร์ของพระเยซูคริสต์ ดำเนินอยู่ในความสว่างดังที่พระองค์ประทับอยู่ในความสว่าง และมีสามัคคีธรรมกับพระบิดาและกับพระบุตร ความอุ่นใจของข้าพเจ้าคือ ข้าพเจ้าวางใจในพระคุณขององค์พระเยซูคริสต์เจ้าและพระวิญญาณที่เป็นพยานแก่จิตวิญญาณของข้าพเจ้าว่าข้าพเจ้าเป็นบุตรของพระเจ้า[2]

► จากแนวคิดส่วนย่อยก่อนหน้า คุณจะอธิบายว่าคริสเตียนมีความมั่นใจในความรอดซึ่งตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเชื่อที่มีชีวิตอย่างไร?

คำว่า มนุษย์เก่า ปรากฏสามครั้งในจดหมายฝาก เปาโลใช้คำนี้ทั้งสามครั้ง เราเห็นได้ว่าคำนี้มีความหมายว่าอะไรโดยเปรียบเทียบกับการใช้คำทั้งสามครั้งในบริบทนั้น ๆ

โคโลสี 3:9

โคโลสี 3:9-10ก กล่าวว่า “อย่าพูดโกหกต่อกันและกัน เพราะว่าเขาได้ปลดวิสัยมนุษย์เก่ากับพฤติกรรมของมนุษย์นั้นแล้ว และสวมวิสัยมนุษย์ใหม่” เปาโลกล่าวว่าผู้เชื่อเหล่านี้ได้ละทิ้งมนุษย์เก่าแล้ว เขาไม่ได้หมายความว่า พวกเขาบริสุทธิ์โดยสมบูรณ์แล้ว เพราะโคโลสีบทที่ 3 ส่วนใหญ่กำลังร้องเรียกให้พวกเขาบริสุทธิ์

ก่อนหน้านี้เขากล่าวกับผู้เชื่อที่เมืองโคโลสีว่า “จงแสวงหาสิ่งที่อยู่เบื้องบน...จงเอาใจใส่สิ่งที่อยู่เบื้องบน ... เพราะว่าเขาตายแล้ว และชีวิตของพวกเขาซ่อนไว้กับพระคริสต์ในพระเจ้า” (โคโลสี 3:1-3) เขายังกล่าวต่อไปอีกว่า เพราะฉะนั้นจงประหารโลกียวิสัยในตัวท่าน คือการล่วงประเวณี การโสโครก ราคะตัณหา (โคโลสี 3:5) โคโลสี 3:6 กล่าวว่า บาปเช่นนั้นจะนำการพิพากษาของพระเจ้ามา และโคโลสี 3:7 กล่าวว่า ก่อนหน้าผู้เชื่อเหล่านี้เคยทำสิ่งเหล่านี้ เปาโลเรียกร้องให้พวกเขาที่จะไม่อดกลั้นต่อสิ่งต่าง ๆ เช่นนั้นในชีวิตของพวกเขา คำกล่าวนี้บอกเป็นนัยว่า พวกเขาควรประหารสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด

จากนั้นเขาก็เรียกให้พวกเขาละทิ้งบางสิ่ง นั่นคือ ความโกรธ ความฉุนเฉียว คำพูดหยาบโลน และอื่น ๆ (โคโลสี 3:8) สิ่งเหล่านี้ไม่เข้ากับชีวิตในพระคริสต์

จากนั้นเราก็มาถึงคำกล่าวที่ว่า พวกเขาควรทำสิ่งต่างเหล่านี้ เพราะพวกเขาได้ละทิ้งมนุษย์เก่ากับการกระทำต่าง ๆ ของพวกเขาแล้ว

เขาเรียกร้องให้พวกเขาให้มีความเชื่อที่รุดหน้าของคริสเตียน โดยอธิบายถึงคุณสมบัติอันบริสุทธิ์ต่าง ๆ (โคโลสี 3:12) จากนั้นจึงกำชับเรื่องการเป็นเหมือนพระคริสต์ในด้านความสัมพันธ์ (โคโลสี 3:13) โดยบอกพวกเขาให้สวมความรักซึ่งผูกพันทุกสิ่งเข้าด้วยกัน ด้วยความปรองดองอันสมบูรณ์ (โคโลสี 3:14)

ดูเหมือนเป็นที่ชัดเจนในบริบทนี้ว่ามนุษย์เก่าคือชีวิตเก่าที่ถูกละทิ้งไปเมื่อกลับใจใหม่ เพราะว่าพวกเขาได้ทำเช่นนั้น เปาโลจึงเชื่อว่าพวกเขาสามารถรุดหน้าสู่ความบริสุทธิ์อันสมบูรณ์ได้

เอเฟซัส 4:22

พระคัมภีร์ข้อนี้เป็นเนื้อหาที่คู่ขนานกับข้อหนึ่งในโคโลสี ในเอเฟซัส 4:17-19 เปาโลอธิบายถึงรูปแบบการดำเนินชีวิตของคนต่างศาสนา จากในเอเฟซัส 4:20 เขาเปรียบเทียบรูปแบบการดำเนินชีวิตนั้นกับรูปแบบการดำเนินชีวิตของผู้เชื่อ เอเฟซัส 4:21-24 อธิบายว่า การ “เรียนรู้ถึงพระคริสต์” มีความหมายว่าอะไร (เอเฟซัส 4:20) และการได้ยินถึงพระองค์และได้รับการสอนโดยพระองค์ (เอเฟซัส 4:21) สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้รวมถึงการละทิ้งมนุษย์เก่าและสวมมนุษย์ใหม่ นี่เป็นส่วนของสิ่งที่ได้เกิดขึ้นเมื่อพวกเขากลับใจมาเชื่อ

เนื้อหาในพระธรรมเอเฟซัสใช้รูปแบบที่คล้ายคลึงกับโคโลสีบทที่ 4 หลังจากคำกล่าวที่ว่าการละทิ้งมนุษย์เก่าเป็นส่วนหนึ่งของข่าวประเสริฐที่พวกเขาได้เรียนรู้แล้ว คำสั่งแรกของเปาโลคือให้พวกเขาละทิ้งการโกหก เขายังกล่าวถึงความโกรธ การพูดให้ร้าย และความฉุนเฉียว เขาบอกพวกเขาให้มีใจปราณีและยกโทษ สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดถูกกล่าวถึงในพระธรรมโคโลสีหลังจากคำกล่าวว่ามนุษย์เก่าได้ถูกละทิ้งแล้ว

มนุษย์เก่าไม่ใช่บางสิ่งที่ผู้เชื่อยังคงจำเป็นต้องละทิ้ง แต่เป็นสิ่งที่ถูกละทิ้งแล้วเมื่อกลับใจใหม่ พวกเขายังไม่บริสุทธิ์โดยสมบูรณ์ และเปาโลก็ร้องเรียกพวกเขาให้บริสุทธิ์อย่างสมบูรณ์ในชีวิต เพื่อจะสอดคล้องกับเมื่อตอนที่เริ่มต้นที่พวกเขาได้กำจัดมนุษย์เก่าไปแล้ว

โรม 6:6

เนื้อหาในข้อนี้ เปาโลดึงความสนใจมาที่ความแตกต่างอย่างใหญ่หลวงระหว่างผู้ไม่เชื่อกับผู้เชื่อ ประเด็นหลักของบทนี้คือการให้ความมั่นใจว่าสาวกของพระเยซูคริสต์มีชัยชนะเหนือบาป เขาให้เหตุผลข้อหนึ่งเพื่อพิสูจน์ว่า ผู้เชื่อสามารถดำเนินชีวิตที่มีชัยชนะเหนือบาปได้ก็คือ มนุษย์เก่าถูกตรึงแล้ว “เพราะเรารู้ว่าตัวเก่าของเราถูกตรึงไว้กับพระองค์แล้วเพื่อกายบาปนั้นจะถูกขจัดไป เพื่อเราจะไม่เป็นทาสบาปอีกต่อไป” เขากำลังกล่าวอย่างชัดเจนว่า ผู้เชื่อเป็นอิสระจากบาปได้เพราะมีบางสิ่งเกิดขึ้นแล้วเมื่อเขากลับใจมาเชื่อ

บทสรุป

ดังนั้น คำว่า มนุษย์เก่า มีความหมายว่าอะไร? มนุษย์เก่าคือชีวิตบาปที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง ซึ่งคนละทิ้งเวลาที่เขากลับใจมาเชื่อ

คนที่พึ่งกลับใจมาเชื่อไม่นาน ก็ยังคงมีพฤติกรรมและท่าทีต่าง ๆ ที่สอดคล้องกับมนุษย์เก่ามากกว่ามนุษย์ใหม่ นั่นคือเหตุผลที่เปาโลบอกผู้เชื่อให้แก้ไขชีวิตของตนเพิ่มเติมเพื่อให้สอดคล้องกับการปฏิเสธมนุษย์เก่า เขากำลังกล่าวว่า “เพราะเขาละทิ้งมนุษย์เก่าแห่งบาปแล้ว เขาจำเป็นต้องหยุดพฤติกรรมต่าง ๆ ที่ไม่เข้ากับชีวิตใหม่แห่งความชอบธรรม”

ในโรม 6:1-10 บอกเราถึงการจัดเตรียมของพระเยซูเพื่อการชำระให้บริสุทธิ์ในชีวิตส่วนตัวของเรา[1] เวลาที่เราบังเกิดใหม่ เราถูกวางไว้ในพระคริสต์ ในพระองค์นั้น ทุกสิ่งที่พระองค์สิ้นพระชนม์และฟื้นคืนพระชนม์เพื่อให้สำเร็จก็ได้มาเป็นของเรา นี่หมายความว่า ในพระคริสต์เรามีทรัพยากรต่าง ๆ สำหรับชัยชนะโดยสมบูรณ์เหนือบาป

เนื่องจากการรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวของเรากับพระคริสต์ ดังนั้นสิ่งใดก็ตามที่เกิดขึ้นต่อพระองค์ ก็เกิดขึ้นกับเราด้วย เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ ฉันก็สิ้นชีวิต เวลาที่พระองค์เป็นขึ้น ฉันก็เป็นขึ้นในพระองค์ เนื่องจากการเข้าเป็นหนึ่งเดียวที่มีชีวิตกับพระคริสต์ ผู้เชื่อจึงมีความสัมพันธ์ใหม่โดยสิ้นเชิงกับบาป ตอนนี้เราตายต่อบาป เราตายต่อทั้งการกระทำแห่งบาปและหลักการแห่งบาป นี่เป็นฐานะของเราในความสัมพันธ์ต่อบาป

เนื่องจากการรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวของเรากับพระคริสต์ ตอนนี้เราจึงดำเนินอยู่ในสิ่งใหม่ของชีวิตเพราะเรามีส่วนร่วมในการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์

เนื่องจากการรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวของเรากับพระคริสต์ ดังนั้น การถูกตรึงกางเขนของพระองค์จึงกลายมาเป็นการถูกตรึงของฉัน เพราะการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ชนะอำนาจของบาป เราจึงไม่ถูกครอบงำในชีวิตของเราอีกต่อไป

คำว่า ถือว่า มีความหมายว่าอะไร? (โรม 6:11) ในกรณีนี้เป็นคำศัพท์การทำบัญชี คำนี้หมายถึงพิจารณาสิ่งที่เป็น คำภาษากรีกถูกใช้ในพันธสัญญาใหม่ 11 ครั้ง ถึงแม้ว่าในแต่ละตอนจะมีการแปลความหมายคำ ๆ นี้แตกต่างกันออกไป แต่คำนี้ในที่นี่อ้างอิงถึง “การจัดสรรเสรีภาพจากบาปโดยความเชื่อ และการรวมเข้าเป็นเอกภาพกับพระเจ้า ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้ในการลบบาปและการฟื้นคืนพระชนม์ของพระคริสต์”[2] คำกริยาบอกเป็นนัยว่าเราต้องเชื่อสิ่งที่จริงซึ่งมีอยู่แล้ว นั่นคือ เราตายต่อบาป

ฉันต้องทำอะไรบ้างเพื่อจะพิจารณาความจริงที่ว่าฉันตายแล้วต่อบาปและมีชีวิตต่อพระเจ้าในพระเยซูคริสต์? โดยความเชื่อ ฉันรับพระวจนะของพระเจ้าให้เป็นความจริงสำหรับใจของฉัน ฉันประกาศด้วยสิทธิอำนาจของพระวจนะของพระเจ้าซึ่งแน่นอนและไม่มีข้อผิดพลาดว่า ฉันได้รับการปลดปล่อยให้เป็นไทจากบาปทั้งปวงและมีชีวิตโดยสมบูรณ์ต่อพระเจ้าในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของฉัน

ในฐานะทาสรักด้วยใจสมัครต่อพระเยซูคริสต์ ฉันละทิ้งท่าทีและการกระทำเหล่านี้ที่เป็นคุณลักษณะของชีวิตเก่าด้วยความเต็มใจ การยอมจำนนโดยสมบูรณ์ต่อพระเยซูเป็นความชื่นชมยินดี! ฉันมีชีวิตนิรันดร์ซึ่งเป็นผลลัพธ์ของความสัมพันธ์ของฉันกับพระคริสต์

สรุป

เราได้เห็นแล้วว่าเป็นสิทธิพิเศษของเราซึ่งซื้อมาด้วยโลหิตเพื่อจะมีเสรีภาพโดยสมบูรณ์จากอำนาจควบคุมของบาป แต่มากกว่านั้น เป็นพระบัญชาของพระเจ้าว่าเรามีชัยชนะ

บางทีคุณไม่เคยตระหนักความจริงนี้มาก่อน พระเจ้าทรงช่วยคุณให้รอดและคุณกำลังดำเนินอยู่ในสิ่งใหม่ของชีวิตอยู่ แต่คุณพบว่าบาปยังคงปรากฏในชีวิตของคุณ คุณไม่อยากให้บาปมาปรากฏอีกแล้ว! แต่มีบางอย่างภายในที่อยากทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยวิธีของตัวเอง ถ้าหากเป็นแบบนั้นแล้ว ให้คุณปฏิบัติตามคำสั่งของเปาโลที่ให้ถือว่าตัวคุณตายต่อบาปแล้วจริง ๆ (โรม 6:11) และให้คุณยอมจำนนต่อพระเจ้า (โรม 6:13)

ให้พระองค์เป็นผู้ควบคุมโดยสมบูรณ์! พระองค์สัญญาว่าจะช่วยให้เขาดำเนินชีวิตอย่างเป็นอิสระจากอำนาจควบคุมของบาปได้ เชื่อในสิ่งที่พระเจ้าตรัสและกล่าวอ้างสิทธิที่ตัวเขาจะเป็นอิสระจากบาปโดยความเชื่อ

► การเข้าร่วมเป็นหนึ่งเดียวกันกับพระคริสต์หมายความว่าอะไร? คุณควรคาดหวังอะไรจากชีวิตของคุณเพราะคุณถูกรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์แล้ว?

คุณเคยนึกสงสัยว่าเป็นไปได้จริง ๆ หรือที่จะดำเนินชีวิตอย่างมีชัยชนะเหนือบาป? พระเจ้าสัญญาถึงพระคุณที่ให้ความสามารถมากกว่าการชดเชยความอ่อนแอของเราในการทดลองเสียอีก

ไม่มีการทดลองใด ๆ เกิดขึ้นกับเขาทั้งหลาย นอกเหนือการทดลองซึ่งเคยเกิดกับมนุษย์ พระเจ้าทรงซื่อสัตย์ พระองค์จะไม่ทรงให้พวกเขาต้องถูกทดลองเกินกว่าที่เขาจะทนได้ และเมื่อถูกทดลอง พระองค์จะทรงให้มีทางออกด้วย เพื่อพวกเขาจะมีกำลังทนได้ (1 โครินธ์ 10:13)

พระคัมภีร์ข้อนี้บอกเราถึงหลายสิ่งที่สำคัญ

1. การทดลองทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับมนุษย์ การทดลองเข้ามาก็เพราะลักษณะตามธรรมชาติของมนุษย์ของเราและเล็งเป้าหมายไปที่ความอ่อนแอตามลักษณะธรรมชาติบางอย่างของมนุษย์ นั่นหมายความว่าการต่อสู้ดิ้นรนของคุณไม่ได้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณคนเดียวเท่านั้น

2. พระเจ้ารู้ขีดจำกัดของเรา พระองค์เข้าใจว่าเราสามารถอดทนได้มากแค่ไหน เราไม่รู้จริง ๆ ว่าเราอดทนได้มากแค่ไหน แต่พระองค์รู้

3. พระเจ้าจำกัดการทดลองที่เข้ามายังเราเพราะพระองค์ต้องการให้เราดำเนินชีวิตในชัยชนะ บางคนทึกทักว่าการทดลองมักจะเกินความสามารถของเราเพราะว่าเราเป็นมนุษย์ พวกเขาทึกทักว่าชัยชนะอย่างต่อเนื่องเป็นไปไม่ได้ แต่ตามพระคัมภีร์ข้อนี้ไม่ได้เป็นอย่างนั้น

4. พระเจ้าจัดเตรียมสิ่งที่เราจำเป็นเพื่อดำเนินชีวิตอย่างมีชัยชนะ พระองค์จัดเตรียมหนทางที่จะหนีพ้นได้

ดังนั้นบทสรุปที่เราได้จากพระคัมภีร์ข้อนี้คือพระเจ้ามุ่งหมายให้เราดำเนินชีวิตในชัยชนะ พระเจ้าตอบสนองต่อความเชื่อโดยให้พระคุณเพื่อการดำเนินชีวิตอย่างมีชัยชนะ

เพราะทุกคนที่เกิดจากพระเจ้า ก็มีชัยเหนือโลก และความเชื่อของเรานี่แหละเป็นชัยชนะที่มีชัยเหนือโลก (1 ยอห์น 5:4)

คนที่สู้ทนต่อการทดลองใจก็เป็นสุข เพราะเมื่อเขาผ่านการทดสอบแล้ว เขาจะได้รับมงกุฎแห่งชีวิตที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้กับคนทั้งหลายที่รักพระองค์ (ยากอบ 1:12)

ถ้าหากเราเข้าใจว่าผู้เชื่อพ่ายแพ้ต่อการทดลองได้อย่างไร บางทีเราก็อาจเข้าใจได้ว่าจะป้องกันได้อย่างไร คนที่พ่ายแพ้ต่อการทดลองมักยอมให้ตัวเองผ่านขั้นตอนบางอย่าง

ยากอบ 1:14-15 อธิบายถึงขั้นตอนนั้น “แต่ทุกคนถูกล่อลวงด้วยตัณหาของตัวเอง คือถูกตัณหานั้นล่อลวงและชักนำ เมื่อตัณหาฟักตัวขึ้นแล้วก็ก่อให้เกิดบาป...”

จอห์น เวสเลย์ สังเกตว่าขั้นตอนสู่บาปโดยเจตนามักเป็นดังนี้

1. การทดลองเกิดขึ้น (จากโลก จากเนื้อหนัง หรือจากมาร)

2. พระวิญญาณเตือนผู้เชื่อให้เฝ้ามองอย่างระมัดระวัง

3. คนให้ความสนใจต่อการทดลองและแรงดึงดูดของการทดลองก็ทวีขึ้น (นี่คือจุดที่คนผิดพลาดครั้งแรกในขั้นตอนนี้)

4. พระวิญญาณเสียพระทัย ความเชื่อของคนอ่อนแอลง และความรักของเขาต่อพระเจ้าก็เยือกเย็นลง

5. พระวิญญาณกล่าวว่าขานอย่างรุนแรง

6. คนหันจากพระสุรเสียงอันเจ็บปวดของพระวิญญาณและฟังเสียงอันดึงดูดใจของผู้ทดลอง

7. ความปรารถนาอันชั่วร้ายเริ่มต้นและเต็มจิตใจของเขา ความเชื่อและความรักเหือดหายไป เขาพร้อมที่จะทำบาปภายนอก

เราไม่ควรสันนิษฐานว่า ประสบการณ์ของทุกคนจะตามรูปแบบนี้ บางครั้งคนก็ยอมต่อการทดลองทันทีโดยไม่ผ่านขั้นตอนใด

เนื่องจากการทดลองทวีอำนาจของมันขณะที่มันกำลังจับความสนใจของเรา ผู้เชื่อที่จริงจังเกี่ยวกับการรักษาชัยชนะเหนือบาปจึงต้องมีจิตใจที่ตั้งมั่นเพื่อจะปฏิเสธการทดลองได้ทันที คนที่จำแนกการทดลองต่อบาปได้แต่ลังเลที่จะต่อต้าน ก็พาตัวเองเข้าไปสู่อันตรายใหญ่หลวง การลังเลแสดงให้เห็นว่าจิตใจของเขาไม่ได้มุ่งมั่นอย่างสมบูรณ์ที่จะทำให้พระเจ้าพอพระทัย

การทดลองเป็นสิ่งท้าทายความเชื่อของเรา เพราะการทดลองให้โอกาสเราสงสัยว่าการเชื่อฟังพระเจ้าเป็นวิธีที่ดีที่สุดในชั่วขณะนั้นหรือเปล่า

► ถ้าหากดูเหมือนว่าผู้เชื่อไม่สามารถดำเนินชีวิตอย่างมีชัยชนะเหนือบาป เหตุผลที่เป็นเช่นนั้นคืออะไร?

อาจเป็นเพราะปัญหาหนึ่งปัญหาหรือมากกว่าดังต่อไปนี้

1. เขาไม่เห็นว่าพระเจ้าเรียกร้องการเชื่อฟัง

2. เขาไม่เห็นหรือไม่เชื่อในพระสัญญาถึงพระคุณที่ให้ความสามารถ

3. เขาไม่พึ่งพาพระคุณที่ให้ความสามารถของพระเจ้าและพึ่งพากำลังส่วนตัวแทน

4. เขารับใช้พระเจ้าโดยเลือกที่จะเชื่อฟังเพียงบางเรื่องแทนที่จะเชื่อฟังโดยสมบูรณ์ และไม่มีเงื่อนไข

5. เขาไม่ได้มุ่งที่จะมีแรงจูงใจเด็ดเดี่ยวเพื่อทำตามน้ำพระทัยของพระเจ้าได้โดยพระคุณ (ฟีลิปปี 3:13-15)

6. เขาไม่ได้รักษาวินัยฝ่ายวิญญาณโดยการรักษาความสัมพันธ์กับพระเจ้าซึ่งเป็นความสัมพันธ์ที่สร้างความเชื่อ

7. เขาไม่ยอมรับการตรวจสอบฝ่ายวิญญาณอย่างต่อเนื่องในคริสตจักรท้องถิ่น

8. เขาไม่ได้ใคร่ครวญพระวจนะของพระเจ้าอยู่เป็นประจำ

9. เขาไม่ได้พัฒนาความไวต่อพระสุรเสียงของพระวิญญาณในชีวิตของเขา

ชายสามคนสมัครเป็นคนขับรถ ชายคนแรกอยากสร้างความประทับใจให้กับว่าที่นายจ้าง เขาพูดว่า “ผมเป็นคนขับที่ชำนาญครับ ถ้าหากผมขับรถอยู่ห่างจากหน้าผาไม่กี่ฟุตด้วยความเร็วสูง เจ้านายก็ไม่ต้องเป็นกังวลเลยครับ” ชายคนที่สองไม่อยากน้อยหน้า ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “ผมขับรถเลียบขอบหน้าผาออกมาไม่กี่นิ้วด้วยความเร็วสูงได้โดยไม่พลัดตกลงไปเลยครับ” คนสมัครที่สามลังเลแล้วก็พูดกับนายจ้างว่า “ผมจะไม่เสี่ยงชีวิตของเจ้านายเข้าใกล้หน้าผาครับ” เขาคิดว่าชายคนไหนจะเป็นคนที่ถูกจ้าง?

เราไม่ควรพยายามทดลองดูว่าเราจะเข้าใกล้การทดลองได้แค่ไหน พระเจ้าต้องการให้เครื่องนำทางส่วนบุคคลแก่เราเพื่อจะคุ้มกันเราจากด้านต่าง ๆ ที่เราอ่อนแอ เราควรเรียนรู้ว่าสิ่งไหนอันตราย เช่น ความบันเทิงบางอย่างและออกห่างจากสิ่งเหล่านั้น

ถ้าหากผู้เชื่อไม่รักษาความสัมพันธ์ของเขากับพระเจ้า เขาก็ควรสำนึกผิดทันทีและได้รับการฟื้นฟูผ่านพระเยซูคริสต์ซึ่งเป็นผู้แก้ต่าง (1 ยอห์น 2:1-2) เขาไม่ควรรอให้ถึงเวลาที่รู้สึกว่าจะสะดวกมากกว่า ถ้าหากเขาอยากได้รับการฟื้นฟู พระวิญญาณบริสุทธิ์ก็กำลังให้ความปรารถนานั้นและกำลังดึงเขากลับมาสู่ความสัมพันธ์กับพระเจ้า ถ้าหากเขาสำนึกผิดจริง เขาก็สามารถได้รับการฟื้นฟูทันที

พระเจ้าลงทุนสูงยิ่งในการเป็นเครื่องบูชาของพระเยซูเพื่อความรอดของเรา พระองค์จะไม่ปล่อยให้การลงทุนนั้นสูญไปโดยไม่ให้พระคุณที่เราต้องการเพื่อจะเดินต่อไปได้

ชัยชนะเหนือการกระทำบาปเป็นประสบการณ์ปกติของคริสเตียน เพราะเขาได้รับการปลดปล่อยให้เป็นไทจากการเป็นทาสบาปโดยการสิ้นพระชนม์ การฝัง และการฟื้นคืนพระชนม์ของพระเยซูคริสต์[1] บาปต่อเนื่องเป็นผลลัพธ์จากการละเลยต่อพระคุณพระเจ้า การล้มเหลวที่จะคงอยู่ในการเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์ การล้มเหลวที่จะถือว่าตนเองตายต่อบาปแล้วและมีชีวิตต่อพระเจ้าอย่างสม่ำเสมอ และการล้มเหลวในการถวายร่างกายของตนแด่พระเจ้าเพื่อเป็นเครื่องมือแห่งความชอบธรรมอย่างแน่วแน่และเต็มที่

ผู้เชื่อแท้ทุกคนปรารถนาจะมีประสบการณ์ถึงชัยชนะเหนือบาป นี่เป็นเพราะราคาอันโหดร้ายที่พระเยซูต้องจ่ายไปเพื่อช่วยเราให้รอดจากบาป นี่เพราะธรรมชาติที่ทำลายล้างของบาป เปาโลจึงตอบอย่างแข็งกร้าวต่อคนที่จะโต้เถียงว่า “เนื่องจากพระคุณมีมากเหนือบาป เพราะอะไรถึงไม่ทำบาปต่อไปล่ะ?” “ไม่อย่างแน่นอน!” เขาประกาศ (โรม 6:1-2) เพราะคนที่มีท่าทีประมาทต่อโรคแห่งบาปเพียงเพราะว่าพระเจ้าจัดเตรียมการรักษาไว้ให้ก็เหมือนกับการประมาทต่อ HIV/AIDS หรือมะเร็งเพียงเพราะว่าพึ่งมีการค้นพบวิธีรักษา การรักษาไม่ได้ละเว้นใครจากช่วงเวลาแห่งความเจ็บไข้ปวดร้าว การรักษาไม่ได้ละเว้นใครจากแผลเป็น ไม่มีใครที่มีความคิดปกติจะพูดว่า “ให้เราป่วยกันเถอะ เพื่อเราจะได้รับการรักษา” ไม่มีใครถูกปลุกให้ตื่นจากความสยดสยองของบาป จากความน่ารังเกียจของบาปที่มีต่อพระเจ้าผู้บริสุทธิ์ และจากราคาอันโหดร้ายสำหรับการรักษาบาปจะพูดว่า “ให้เราทำบาปกันเถอะ พระคุณก็ปกปิดบาปเอง!”

ประสบการณ์ของคริสเตียนเกี่ยวเสรีภาพจากบาปขึ้นอยู่กับความรู้ (โรม 6:3, 6, 9) และใช้ความจริงเหล่านี้

(1) ในฐานะคนบาป ผมตายแล้ว

มนุษย์เก่า คนเก่าที่เต็มไปด้วยบาปอย่างที่เราเคยเป็นนั้น ได้ตายฝ่ายวิญญาณไปพร้อมกับพระเยซูบนไม้กางเขนแล้ว และถูกฝังกับพระองค์ในอุโมงค์แล้ว เนื่องจากคนตายไม่อาจรับใช้ในฐานะทาสอีกต่อไป ความเป็นเจ้านายของบาปเหนือเราจึงถูกทำลาย ความตายนี้เกิดขึ้นแล้ว ความตายของชีวิตเก่าที่เต็มไปด้วยบาป เกิดขึ้นในชั่วขณะที่เราเชื่อว่าพระเยซูคริสต์สิ้นพระชนม์เพื่อเรา กลับใจใหม่จากความบาปของเรา และรับเอาของประทานคือชีวิตนิรันดร์จากพระองค์

สังเกตคำกล่าวเหล่านี้จากพระธรรมโรม 6

• เราที่ตายต่อบาปแล้วจะมีชีวิตในบาปต่อไปได้อย่างไร?” (โรม 6:2)

• “...เราผู้ที่ได้รับบัพติศมาเข้าในพระเยซูคริสต์ ก็ได้รับบัพติศมานั้นเข้าในการตายของพระองค์?” (โรม 6:3)

• “เพราะฉะนั้น เราจึงถูกฝังไว้กับพระองค์แล้ว โดยการรับบัพติศมาเข้าในการตายนั้น...” (โรม 6:4)

• “เพราะว่าถ้าเราเข้าสนิทกับพระองค์แล้วในการตายอย่างพระองค์...” (โรม 6:5)

• “เรารู้แล้วว่า คนเก่าของเรานั้นถูกตรึงไว้กับพระองค์แล้ว เพื่อตัวที่บาปนั้นจะถูกทำลายให้สิ้นไป และเราจะไม่เป็นทาสของบาปอีกต่อไป” (โรม 6:6)

• เพราะว่าผู้ที่ตายแล้วก็พ้นจากบาป (โรม 6:7)

ปัญหาของผู้เชื่อจำนวนมากเกินไปในปัจจุบัน คือพวกเขาดำเนินชีวิตต่ำกว่าศักยภาพของตนเอง ผู้เชื่อจำนวนมากถูกปรับสภาวะให้ยอมรับความล้มเหลวว่าเป็นเรื่องปกติ พวกเขาคิดว่าชีวิตคริสเตียนที่มีชัยชนะเป็นไปไม่ได้และควรคาดหวังถึงบาปที่ต่อเนื่อง ผู้เชื่อคนอื่น ๆ คิดว่าไม่มีความอดทนต่อความล้มเหลวของมนุษย์ คำสอนนี้ก่อให้เกิดความเสียหายต่อความเชื่อและทำให้คนจำนวนมากสิ้นหวังหรือกลายเป็นคนหน้าซื่อใจคด เปาโลกล่าวอย่างชัดเจนว่าชัยชนะเป็นของเราผ่านการร่วมในชัยชนะของพระคริสต์บนไม้กางเขน

(2) พระเจ้าทำให้ฉันฟื้นคืนชีวิตพร้อมกับพระเยซูเพื่อเป็นคนใหม่

พระเยซูลบล้างบาปทั้งสิ้นโดยการฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ เรามีส่วนร่วมในชีวิตที่ฟื้นคืนพระชนม์ของพระองค์ทางความเชื่อ โดยความเชื่อ บาปไม่มีอำนาจที่จะถ่วงเรา ดูหมิ่นเรา ทำให้เราบาดเจ็บ หรือฆ่าเราได้ เราถูกชุบฝ่ายวิญญาณให้เป็นขึ้นมาพร้อมกับพระคริสต์เพื่อจะมีชีวิตที่มีชัยชนะ

• “... เพื่อว่าเมื่อพระบิดาทรงให้พระคริสต์เป็นขึ้นมาจากตายโดยพระสิริของพระองค์แล้ว เราก็จะได้ดำเนินตามชีวิตใหม่ด้วยเหมือนกัน” (โรม 6:4)

• “...เราก็จะเข้าสนิทกับพระองค์ในการเป็นขึ้นจากตายอย่างพระองค์” (โรม 6:5)

• “เรารู้อยู่ว่า พระเจ้าทรงให้พระคริสต์เป็นขึ้นมาจากตาย แล้วพระองค์จะไม่ตายอีก ความตายจะไม่มีอำนาจเหนือพระองค์ต่อไป” (โรม 6:9)

• “ด้วยว่าซึ่งพระองค์ได้ทรงตายนั้นพระองค์ได้ทรงตายต่อบาปครั้งเดียวเป็นพอ แต่ซึ่งพระองค์ทรงชีวิตอยู่นั้น พระองค์ทรงชีวิตสนิทกับพระเจ้า” (โรม 6:10)

• “ในทำนองเดียวกัน พวกท่านจงถือว่าท่านได้ตายต่อบาป และมีชีวิตสนิทกับพระเจ้าโดยพระเยซูคริสต์” (โรม 6:11)

• “แต่จงถวายตัวของท่านแด่พระเจ้า เหมือนคนที่เป็นขึ้นมาจากตายแล้ว” (โรม 6:13)

(3) ฉันเข้าร่วมเป็นหนึ่งเดียวฝ่ายวิญญาณกับพระเยซู

ไม่เพียงแต่มนุษย์เก่าของฉันถูกตรึงกับพระองค์ ไม่เพียงแต่ฉันได้รับชีวิตใหม่เหมือนกับชีวิตของพระองค์ ฉันยังกำลังดำรงอยู่ในพระองค์ และพระองค์ดำรงอยู่ในฉันอีกด้วย! (เช่นเดียวกันกับใน กาลาเทีย 2:20 และ ยอห์น 14-16) พระเยซูสัญญาสิ่งนี้กับสาวกทุกคนว่า พระเจ้าเลือกที่จะประทับอยู่ในผู้เชื่อโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ การร่วมเป็นหนึ่งเดียวและประทับอยู่ภายในทำให้ผู้เชื่อมีชัยชนะเหนือบาปและดำเนินชีวิตอย่างบริสุทธิ์ได้ สิ่งนี้ทำให้เป็นไปได้ที่ผู้เชื่อจะรับและดำเนินชีวิตของพระเยซูซึ่งสะอาดหมดจด มีความรัก เมตตา ปราณี ยกโทษ และบริสุทธิ์

• “เพราะว่าถ้าเราเข้าสนิทกับพระองค์แล้วในการตายอย่างพระองค์ เราก็จะเข้าสนิทกับพระองค์ในการเป็นขึ้นจากตายอย่างพระองค์” (โรม 6:5)

• “...คนเก่าของเรานั้นถูกตรึงไว้กับพระองค์แล้ว...” (โรม 6:6)

• “แต่ถ้าเราตายแล้วกับพระคริสต์ เราเชื่อว่าเราจะมีชีวิตอยู่กับพระองค์ด้วย” (โรม 6:8)

พระเยซูทรงสั่งสอนสาวกของพระองค์ถึงการร่วมเป็นหนึ่งเดียวนี้ในพระธรรมยอห์น 15 การร่วมเป็นหนึ่งเดียวฝ่ายวิญญาณจำเป็นต่อความสำเร็จของเราในชีวิตคริสเตียน!

(4) ฉันต้องครอบครองชัยชนะที่พระเจ้าประทานให้โดยความเชื่อ

ทำนองเดียวกัน พวกเขาจงถือว่าเขาได้ตายต่อบาป และมีชีวิตสนิทกับพระเจ้าโดยพระเยซูคริสต์ (โรม 6:11)

การถือว่าคือการนับว่าสิ่งนี้เป็นจริง ดังนั้นเราจึงมีประสบการณ์ถึงสิ่งนี้ในชีวิตของเราได้

นี่เป็นตัวอย่างประกอบจากพันธสัญญาเดิมที่จะเป็นประโยชน์ เราจำได้ว่าพระเจ้าสัญญาว่าจะประทานแผ่นดินแห่งพันธสัญญาแก่คนอิสราเอล แต่ได้ประทานให้แก่พวกเขานานแล้วก่อนที่พวกเขาจะครอบครองจริง ๆ พวกเขาร่อนเร่อยู่ในถิ่นทุรกันดารอยู่นาน 40 ปี ใช้ชีวิตต่ำกว่าศักยภาพของตัวเอง เพราะว่าพวกเขายอมจำนนให้กับความหวาดกลัวและไม่เชื่อพระเจ้า แต่พระเจ้ารักพวกเขาและนำพวกเขาเข้าสู่มรดก

พระธรรมโยชูวา 1:3 “ทุก ๆ แห่งที่ฝ่าเท้าของเจ้าทั้งหลายจะเหยียบลง เราได้ยกให้พวกเจ้าดังที่เราได้สัญญาไว้กับโมเสส” พระเจ้าทรงบัญชาต่อมาว่า “จงไปในค่ายสั่งประชาชนว่า ‘จงเตรียมเสบียงอาหารไว้ เพราะว่าภายในสามวันพวกเขาจะต้องข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้ เพื่อเข้าไปยึดครองแผ่นดินซึ่งพระยาห์เวห์พระเจ้าของเขาประทานให้พวกเขายึดครอง” (โยชูวา 1:11)

ประชากรของพระเจ้าต้องครอบครองแผ่นดินที่พระเจ้าประทานให้โดยความเชื่อ ในขณะที่พระเจ้าประทานชัยชนะเหนือผู้อยู่อาศัยในแผ่นดินคานาอันแล้ว และได้สำเร็จแล้วในความเป็นจริง แต่คนอิสราเอลจะมีประสบการณ์ถึงชัยชนะนี้ผ่านความเชื่อที่เชื่อฟังเท่านั้น ผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ก็มีชัยชนะในลักษณะเดียวกัน นั่นคือมีชัยชนะโดยมองชัยชนะที่พระเยซูคริสต์ได้สร้างขึ้นเพื่อเราโดยความเชื่อและครอบครองพระสัญญาเหล่านั้น

(5) ฉันต้องถวายตัวแด่พระเจ้า

เพราะฉะนั้นอย่าให้บาปครอบงำกายที่ต้องตายของท่าน ซึ่งทำให้ต้องเชื่อฟังตัณหาของกายนั้น อย่ายกอวัยวะของท่านให้แก่บาป ให้เป็นเครื่องใช้ในการอธรรม แต่จงถวายตัวของท่านแด่พระเจ้า เหมือนคนที่เป็นขึ้นมาจากตายแล้ว และจงให้อวัยวะเป็นเครื่องใช้ในการชอบธรรมถวายแด่พระเจ้า (โรม 6:12-13)

► นักศึกษาหลาย ๆ คน ควรอธิบายถึงความสำคัญของความจริงห้าประการในบทความก่อนหน้า

พระองค์ผู้ไม่ทรงหวงพระบุตรของพระองค์เอง แต่ประทานพระบุตรนั้นเพื่อเราทุกคน ถ้าเช่นนั้นพระองค์จะไม่ประทานสิ่งสารพัดให้เราด้วยกันกับพระบุตรนั้นหรือ (โรม 8:32)

แด่พระองค์ผู้ทรงสามารถปกป้องพวกท่านไม่ให้สะดุดล้ม และทรงตั้งพวกท่านอยู่เบื้องหน้าพระสิริของพระองค์ โดยปราศจากตำหนิและมีความร่าเริงยินดี 25ขอพระเกียรติ ความยิ่งใหญ่ อานุภาพ และสิทธิอำนาจ จงมีแด่พระเจ้าองค์เดียว ผู้เป็นพระผู้ช่วยให้รอดของเรา โดยทางพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา ทั้งในอดีตกาล ปัจจุบันกาล และในกาลต่อๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน (ยูดา 24-25)

ไฟล์ PDF ที่สามารถดูหรือพิมพ์ได้ของคำถามเพื่อการทบทวนทั้งหมดมีให้ที่นี่

(1) การเข้าใจว่าบาปคืออะไรมีความสำคัญเพราะอะไร?

(2) ความหมายของบาปโดยเจตนาคืออะไร?

(3) ความคิดผิด ๆ ที่เปาโลตอบสนองในพระธรรมโรม 6 คืออะไร?

(4) การตายต่อบาปหมายความว่าอะไร?

(5) การอยู่ใต้พระคุณหมายความว่าอะไร?

(6) การอยู่ใต้ธรรมบัญญัติหมายความว่าอะไร?

(7) การรับใช้ทั้งพระเจ้าและบาปเป็นไปไม่ได้เพราะอะไร?

(8) คำว่ามนุษย์เก่าหมายความว่าอะไร?

(1) จงเขียนอธิบายหนึ่งหน้ากระดาษเกี่ยวกับชัยชนะเหนือบาปอะไรบ้างที่เป็นไปได้สำหรับผู้เชื่อ รวมความหมายของบาปโดยเจตนา และอธิบายว่าเพราะอะไรความหมายของบาปจึงสำคัญ จงตอบสนองต่อข้อคัดค้านต่าง ๆ ที่คนยกมาเพื่อยืนยันว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะมีชัยชนะเหนือบาป

(2) คุณจำเป็นต้องทำการนำเสนอบทเทศนาสามบทหรือบทเรียนสามบทให้เสร็จ